Ա Ն Ա Հ Ի Տ
123
ներէն ու Հինգ տետրակ
Հ ր ուա ա րա կած են ան–
տիպ
զործերէն : Այգ Հրաաաբակոլթեանց
Հա­
մար ան նախ պիտի
րա ր կանայ ,—այգ
բծաիւրն–
գիր արուեստագէտ/։
Հարիւր
անգամ
ս րբագրե–
/
է, բարեփոխելէ
աււաչ* ո ել է բան չէր Հրա­
տարակեր, - ս/իտի
էիրվւրի ու պոռայ
կանչէ՝
տեսնելով որ մենք տպեր ենք իր ձեո
ագիրնե–
րր ինչպէս որ ղանոնք
գտեր
ենք,
բայս
իր
բարկութիւն/։
չուտ
պիտի
իթ։է մտածելով որ
(
Հանձնաժողով
բ երկիւղած֊
պարտականութիւն
մ րն է որ ուզած է կատարել
,
կորուստէ
փրկե­
լու եւ Հանուր
Հայութեան
,
բովանգակ
եբա–
էեչտական
աչխաբ՝֊ին
ներկայացնելու
Համար
իր անտիպ
մնացած
այն ա չխատոլթ
իւսնե ր բ
զոր
ինքն իսկ որո չ բոս/Էի մբ արգէն
Համերգ­
ներու մէ9 Հանրութեան
ներկայացուցած
էր՛՛
կոմ իտաս ի սկսած
գործր
,
ւււրա խութեամ
բ
սլկաք է Հաստատ
ել ^ կբ շա բունտ կուի ու կբ
զարգանայ
այսօր
/
ս՝ ո ր՝> բգա
յին
Հայաստանի
մէջ : Արդէն
իսկ , իր գո բծունէութեան
սկբղբ–
նալորոլթենէն
քանի
մբ տարի
յետոյ
,
կովկաս
ի
մէջ , անոր
օրինակին
՝
> եւոեւ ելով , նո րա յա
յտ
տազանգաւո
ր Հա յ ե ր ամ ի շան ե բ , Գրիգոր
Սիւ­
նի, ՄեՀբապեան
, //» .
Ս* ելիքեան եւ այլք , մեր
մ ո գովերգական
երգեբ բ սկսան
ձա յնագբել եւ
զաշնակել;
Ատեն մր ետքբ , Արմէն
Տիգրան–
եան
,
գտնելով
մէկր որ թ՝ումանեանի
\
ԼԱւ\Նշէն
լիսլրեթթօ
մբ Հանէբ
Լթէեւ
բաւական
ձախա­
ւեր)
,
ժողովրդական
մօթիֆներու
նմ ան ո ղու–
թեամ ր երաժշտութիւն
մ բ շարադրես
անոր
տումար : Աքս վերջերս,
հքորՀբ՛
Հայաստանի
կասավարութեան
օդնութեամբ,
Հայ կարոդ ե–
բաժիշանե
բ , որոնցմէ
ամ բողջ
Հո յլ մբ ունինք
այժմ
Երեւան
Համա խմրուած
,
Անուշաւան
Տէր
%
եւոնդեան
,
Սպիրիզոն Ա ելիքեան
,
Նիկ–
Տիգ–
բանեան
, (
հոմ անոս
Մ ելիքեան
,
ժողովրդական
երդեր
Հաւաքելու
եւ ուսումնասիրելու
գո ր ծին
մ եհ֊ մգում
տուին եւ այգ
երգերէն
մաս մր
դաշնակեցին
,
կազմեցին
էուլվ
երգԼա խում
բեր
եւ պարբերաբար
Համ ե բւլնե բ կուտան
,
Հիմնե­
ցին Հա լ Ազգային
Երաժշտանոց
,
ս ր՝ կառավա­
րութեան
օդնութեամբ
ՀետղՀեաէ
կբ ղարդտ–
"
ա
յ
յ ° 1 ՛ ՚ 1 ՚ ն ե ց ի ն երաժշտական
բազմաթիւ
կտոր­
ներ,
մերթ՝
բոլորովին
ինքնաՀնաբ
֊
գրեթէ
միշա որոշապէս
արեւելեան
գոյնով
-
Հայ ժո–
Ղ
ո
վբգական
երդերու
ոճով։
ժամանակակից
Հայ սաեգհագորհ՜
երաժիշտներու
մեծագոյնր^
Սպենգիաբեան,
՛
է" Բ գժ բա ղդո
ւթ իւնն
ունե­
ցանք վերջերս
կո րսնցնե
լու , եւ որ պա տ ե ր ա ղ–
մ էն սա Ա՛ջ
,
ռուսական
դպրոց
ի աշակերտ
,
ռուս
երաժշտական
աշխաբՀ ին մ էջ
փա յլած էր իր
Հ եղին ակութ
իւննե րով
(
որոնց մէկ մ ասին
մ էջ
Խ բիմ ի ժողովրդին
արեւելեան
մ օթիֆներն
օգ–
տագորհ-ահ՜ էր) եւ նոյն իսկ իր ինչ ինչ կտոր­
ներով
լք իջա զգա
լին Համբաւի
մբ աիրաղահ էր^
եկաւ
Հա լաստան
խււ ր՝» րզա
յին
բէժ
իմին
Հաս­
տատում
էն յետս
յ , մօտեցաւ
Հա յ
ժողովրդա­
կան
երգին եւ օգտուելով
մեր տոՀմային
երա­
ժշտութեան
մ օթ իֆնե րէն
ինչպէս եւ իր Հնա­
ր՛է ղ ճոխ մ աքին
ներշնչումներէն
,
Թ ում
անեանի
Թմկաբերդի աււում՚Հյ
քերթուածէն
Հան ուա
ծ
լիսլրեթթօ
ի մ ր վրա
յ շա բա դրեց
(
Լ |ւ1՛Ա111Մ1
օփե–
բան , որ քանի
մ ր ամ իս աո աՀ Ա ոսկուա
ներ–
կայացուեցաւ
չքեգ
յաջողութեամբ։
Կր
լսենք
թէ Տէր—Ղ^եւոնգեան
եւս , որ
Ապենգիարեանէն
յետոյ
մեհ՜ագոյն
երաժշտական
տաղանգբ
կր
Համարուի
Հա յաստան
ի մ էջ
,
գրած է՝ ի ս՝՝ /՚^/*
այլ սաեղծագո
րհութեանց՝
օփե բա մր Հ/անթի
Հին. Ասաուածներ^Տւ
քաղուած
լիպբեթթօի
մբ
վրայ
՚
Հայ եբաժշտութիւնր
մտած է ուրեմն
իր
գերագոյն
ւիուլին
մէջ,
Հայ գոյնով եւ արդիա­
կան
բոլոր
նրրութիւններով
երաժշտական
ար­
ուեստ
մր կր սկսի
հ՜աղկիլ
մ եր
Հա յ բեն
իքին
մ էջ : \յո յնպէս
Հ
սն մ եր
ե ր աժ ի շան ե ր ր
յառաջ
կբ տանին
Հայ երդի դիտական
քննութեան աշ–
խատանքր եւ ժողովրդական
ե րգե բու
Հա լաքա­
ծ՜ուներ
ո լսումն աս ի բութ իւննեբով
Հ րատարա–
կելու
կա ր ե ւո ր գորհ՜ր : կոմ իտասի
ծրագրին
այգ
երկու
վերջին
կէտերը
,
Ղ"Բ Է՚"Ք
կիսատ
թողած էր , իր եղրա յբակիցնե
բ ր ուր եմն
չ ա–
յաստան
ի մ էջ ղանոնք
ձեռք առած են եւ լա
յն
ու
Հզօր թավւով կբ զարգացնեն : Տան կա
լի է
միայն որ Հայաստանի
մէջարտագրուած
երա­
ժշտական
գործերր եւ Հայ երաժշտութեան
վր–
բա
յ Հբատա րակուած
աշխատանքնե
բբ ել ժո–
զո վ ր դա կան
ե րգե րու
նոր Հաւա քած
ոլներ ր
գաղութնե
բու
Հա յ ութ եան մէջ
տարածելու
լուրջ ջանք մբ կատարուէր
,
ինչ որ գ ե ռ
բնաւ
դո յութիւն
չունի
: ( 1)
(1)
Կովկասի մէ՜ջ լքեր այժմ ունեցած բո­
լոր հին եւ նոր երաժիշտներուն վրայ բաւական
մանրամասն ծանօթութիւն աուող շահեկան հւ
օգտակար գործ մրն է Արամ Երեմեանի «Սե–
ւան, հայ նորագոյն կօմպօգիտօյւներ» հա­
տորը (Վենետիկ Ս • ՚Լա-գար, 1927)։
Fonds A.R.A.M