Ա Ն Ա Հ Ի Տ
115
շարժել
փարթամ
Գերմանիային
եւ
խրոխս,
Ֆրան սա յին. ան կրնայ
մեղի
Համար
ւսոսվ–
նորզ մր ու իտէալ
մը
Հանդիսանալ։
« ...
ԱյԴՊՒ"Ւ
դորձերու
երաժշտական
ըն­
թերցումը
բաւականաչափ
որոշ
գաղափար
մր չի կրնար տալ
անոնց
մասին, պէտք է գա.
նոնք
լսել
Հ. Կոմիտասի
պէս
արուեստագէտէ
մը արտայայտուած,
որ ղանոնք
կ՚երգէ՝
դաշ­
նակի
վրայ
ինքն իսկ
իրեն
ընկերանալով,
կա յին
օրէնք
կամ կշռական
օրէնք)։
Իրենց
միութիւնը,
զգացման
մի ութ իւն մըն է։
Ի՜նչ
անփութութիւն
«
թ օնալիթ է»ի ու ((քաոիւո»
ի
Հանդէպ։
((
Հաճո
յ ք մըն էր տեսնել
ա յն
Հրճուանքը
որով Հասարակութիւնը
կը Հետեէր ա յ դ
երգեցո­
ղութեանց
քմաՀաճ
թելին
ե սրտաբուխ
խան­
դա վա ռութ
իւնը որով ղանոնք
կը
ծափաՀարէր։
Այգ
երգերէն
ամէն
մէկը իր յատուկ
գեզեց–
ԿՈՄԻՏԱՍ ՎԱՐԴԱՊԵՏ. 1907Ի՝Ն. 1.0ԶԱ՜Ն
իր շոլրջո՝ Ռուբեն Սեւակ, Գասպար 1'փեկեան, Ա. 2.
եւ երկու նայ ուսանողներ
մեր
բազմաձա
յնական
ճաշակին
գոՀացում
տալու
Համար
ու նաեւ
ոգելու
Համար
այն
գործիական
ընկե րա ց ումե եր ը զոր իրենց
եր­
կրին մէչ մերթ
կուտան
անոնց։
Ի՛նչ
գաս
մեր երաժիշտներուն
Համար,
գործը այգ ար­
ուեստագէտին,
գրեթէ
անանուն,
քանի
որ
աշխատեր
է աւելի
իր երկրի
արուեստին
քան
իր անձնական
արուեստին
Համար
եւ
որուն
ձայնով
ամբողշ\ ցեղ մըն է որ կ՝արտա­
յայտուի։
«
Բայց
մանաւանդ
ի՛նչ
ղաս
գեղեցկու­
թեան։
Այն կ ա որս երր
ւյ որ երգե ո
ք
չեն կար­
գաւորուած
իրենց
ներշնչումէն
դուրս
ղրա­
նս ւող գեղեցկաս
ի աո ւթեամ ր մր
(
ներդաշնա­
կութիւնն
ունէր : Եւ արդէն
Հայ
արուեստին
րնորոշ
գծ^երէն
մ ին ա յն է որ իր ա
յլաղանու–
թիւնր
կր Հաւասարի
իր գեղեցկութեան
:
« /
Հ Հ ա
թէ
թ^նչւղիսի
երդերով
Հայեր ր կր
լեցնեն
իրենց
կեանքն
ու իրենց
I,՚բգեբր
է
ԱՀա
թէ 1*
ս
չ
ռ<ն
ր քաղած՜ են ա յն բնութենէն
ուր Աս­
տուած՜ գէրենք
տեղաւորեր
է ։ է
1
ս կ մե^նք , Է^
ս
չ\
հնք քաղեր ա յն բնութենէն
ո բուն
ծ՜ոցին
մ է^
կ՚ապրինք
. . .» :
Պ ՛ւք" եցւո ց ծ՜անօ թ կ ոմ ս 0 ս թրօրօ
կ բ ,
ո ր
Հայասէբ
մբ չէր
,
Ր ՚ ՚ ՚ յ Յ
ք "՚՚ւծ
էր
կոմիտասի
Համեբգնեբր
,
սչսւաեբաղմի
ատեն
Փարիղեան
թերթի
մբ իր տուած
մէկ
յօդուա&աշարքին
մէջ
(
Արեւելեան
խնդրոյ
մասին)
կր
խոստո–
Fonds A.R.A.M