114
Ա Ն Ա Հ Ի Տ
իր ինքնութեան
խորքին
մէ^
շսւՀած՜ է իր
Բ՚՚/՚կ
մաքրութիւնը^
իրերու
բարութեան
վրայ
իր
Հաւատքը
,
է
ո
ձ"է
՜
^
ւ
կյանքի
իր "էրը
՚
Եւ պար–
՛
յ ա
ււ
ր ա
ււ ւ
թ I,
ա ՚ ե
ա յգ թանկագին
գանձը
,
՛
Լ" ր "է.
թուրքերը
,
ո՛չ 1-իւրաերը
,
ո՛չ ալ քիուսերր
,
աւելի
եւս բարբարոս
(2) ,
կրցած
են ո՛չ
բմբըո–
նել
ո՛ չ յափշտակել
,
անեղի
փոխանցուած՜
Է
մ եղի
ա յգ գեղագիծ՜
ե րգե բուն
մէ^ , որ
գոլնա–
ւ/՛
ա
ււ
ո ւ անուշաՀստ
ծ՜աղիկներ
են : Ա՝>ա՛
եր
գեր
,
մելամաղձիկ
ու
Հ րա յբքոա՝
ին չսլէ ս ա շ–
խարՀի
ամէն
երկիրներուն
մէ^^
բայց
գեղեց
կութեան
Հանդէպ
գորովագին
յոււլմ
ունքի
մ ասնա յատուկ
երանգով
մը՛, Աշխատանքի
եր
գեր
Հ
ճոթ
ոլորումներով
երկարաձիգ
կանչեր
,
որ եղած՜ են մէկ
լեունէն
միւսն
արձագանգելու
եւ աշխատանքի
մղելու
Համար
Հեղ ֆան^բ ,
բա
րեկամ բ, ե/լբայրբ,
գրեթէ
սրտակից
ր ՝*այ
եր
կրագործ՜ին
:
Ու ղաբձեալ
ողբերգներ
,
ուր տ–
գա տօ րէն
1
լ ա ր ւո ա շն շուի
ամբողջ
տրտմոլթիլնր
լքուած՜
սիրոյն կամ սլանգխտու
թե ան, եւ ո–
բոնց
մէջ
ո՛չ մեղագբանք
ո
՛
^
բնգվղում
կլւ
խառն
ուի : Եկեղեցական
երգերը, որ
նոյնպէս
ժողովրդական
նկարագիր
ունին , շեն
ներկա–
յացնեբ
այն քիչ
մ լւ երկչոտ
յարգանքը
որ
Ղ*բի–
գոբեան
երգբ կապուած՜
կը պաՀԷ
միշտ
նոյն
իսկ
իր յո / սի
ու վ
ււ
ա ա -» ո ւթ եան
րոպէներուն
•
ղեղումներն
են –»ոգիի
մը որ ւի
ո
վի
ս
կբ Բ՜աց ուի
իր Աստուծ՜ո
լն եւ. , սիբււ յ խո լանքի
մ բ մէջ , ա–
ն"բ կբ յանձնէ
իր բոլոր
մ տած՜ււ ւմնե րն ու իր
կեանքն
ամբււղջ*
Հոն կր ղղանք
թրթռալը
Հ բ–
բավաււ ում իսաիկ
հաւատքի
մ ր , որ առանղ
ճիգի կր ՝>ասնի
լաւի շ/ոակ///.թեան
կաաարնե–
բուն,
ոբոնւլ
մեր Արեւմուտքին
մ կ ^
սակաւա
թիւ
բնտբեալնեբ
ււ իա
յն կրցած՝
են բարձրանալ
՚.
Վերջապէս
սլա րի եղանակներ
բ չունին
մերին–
նե բուն դաՀավէժ
գնացքբ
ււչ ալ կշոական
կար–
ծ՜րութ իւննե ր ր •
մերթ
ծ՜անր ու
կրօնաշունչ^
մերթ
մեղմ
իբրեւ երգ մ ր սիրո
յ , կամ
թեթեւ՝
անմեղ
Հրճ/ււանքււվ
մր,
անոնք
միշտ
խորա–
սլՀ ս ա լւ ա ա յ ա յւուսկան
են , ճ շմա բիտ
ե բաժ բ շ–
ահւթիւն
նեբգա շնակ
ու աղատ
դեղեց իկ մա բ–
միններու***
Աքանչելի՛
երկիր,
ուր պաբբ ա–
մենուն
Համար
բնական
"
րն է , ուր
իւ
րաքանչիւր ոք կրնայ
անձնատուր
րԱալ
"՛
ղ–
բ ն ո ւ թ ե ն է ն
շատ
ա ւ ե լի
շ ռ ա յլ օ ր է ն նպաս
տաւորուած՜ քան ին ^ որ է ։
թյ
Լուսերուն՛ թո ւ ր ք ե ր է ն ու քիւ ր տ ե ր է ն
ա ւ ե լի բարբարոս ն կ ա տ ո ւիլլւ տարօրինակ է,..
ուււր
իրիկնամուտի
մր նեբչ1։չման
,
եւ իր
ամ–
բողչ՝
անձր
ուրախութեան
,
՚/
չ՚"1՛
կա՛մ տեն
չանքի
կենգանի պատկեր
մր դարձբնել
. . . :
Հ.
կոմիտաս
,
որքաջութիւնն
ունեցաւ գալ վա
րել
երգչախումբ/։
եւինքն
իսկ
երգել
եկեղե
ցական տաղեր
մեր ՏէոԵԺ
ԱԺՇԲէս
Համապա–
աասիւանող
կտոր ին
մէշ
(
Տիրամայր),
բարձ
րացաւ
յոււլմ ունքի
նե րուժութեան
մ ը որ գրե
թէ
մինչեւ
արցունք
բերելու
աստիճանին կը
Հասնէր
,
եւ Հասսւբակութիւնբ
օվասիոն
մը ը–
րաւ
իրեն . • • : Հ • Կոմիտաս
,
որուն
կը պատ
կանի
պատ
իւր
այս
եղանակները
Հաւաքած
եւ
անոնւյ
գեղեցկութ
իւննե րն առածին
անգամ
ըղ~
ւլ ա "Ա՛ծ
բլլալու
,
յայանուեցաւ
նաեւ
Հնարա–
մ իա
/
ււ վւաւիուկ
ն ուա գա յարդար
մ ր , ո րովՀե–
տեւ այգ եղանակներէն
շատերուն
միացուցած
է ր ղաշԳ/ա կի կամ
խ ո ւմրի
Համ ար
գր ո ւա ծ
ը֊
1
––
կե բացում
մ ը , ւււր ա/լգա յ ին
«
թօն ա լի թէ՝% ին
ու
գո
յն ին ամ ենաէճիշգ եւ ամ ենանոլրբ
զգացում
մբ երեւան
կոլգայ
ւ՝ֆ
Ժ՚ընԷվ
ու Լօզան,
ուր իր Հետն
էի՝
ֆրան
սերէն
բան ա խ օսութ ե ա մբ մր
Հա յ
երաժրշ–
տութեան
ու բանաստեղծութեան
ու Կոմի–
տասի կատարած
գործ
ին
վրա
յ բաչլատ բու
թի ւնն եր տալու եւ երդուելիք
կտորներուն
թարգմանու՛թիւնն
արտասանելու
Հա մար
ք
ան
ա պշեցուց
ղուի
ւլ երի ա կան
Հա սարա կութի
ւնր
Փ
(
հրնէվի
եւ Լօզան
ի թել/թերը
Հիացական
յօդ
ուածներ
Հրատարակեցին
</ Կագէթ տր Լօ–
զանոը,
ընդարձակ
ու խանդավառ
յօդուածի
մր մէջ կր գրէր,
«
Պ* Զ. աոաջաղրսւծ
էր
ցոյց
լուս լ թէ
իր երկիրը^
զ
ո
ք՛
մ եծ
դժբլսղդութ
իւն–
ներ
Համակրութեան
արժանի կր կա
ցուցա
նեն
ք
Համակրութեան
արժանի
էր
մանաւանդ
իբր քաղաքակրթական
տարր
մբ։ Ան իր նր–
պատակին
Հասաւ
ու նոյն
իսկ
աւելի
անդին
անցաւ,
դժուարութիւն
չքաշեց
Ա
ո
,
քԱ
տալու
թէ
Հայերը
իրենց
պարտէզը
մշակել
գիտեն։
Բայց
անոնք
որ ըսած
են թէ
ա յգ
պարտէզը
ա տ են ո վ Նդ եմ ի դրա խար
եղած է եթ է գա
յին
այսօր
զայգ
կրկնել^
այլ եւս բնաւ պատ
ճառ
պիտի
չունենայի
այդ
մասին
տարակու
սելու։
Երաժշտական
տեսակէտով,
ուրբաթ
օրուան
երեկոյթը
յա յանու թ իւն
մր եւ գիւ–
թանք
մր
(
€ՈՇհՅՈէ€Ո16Ոէ)
եղաւ։
Հայ
երա–
ժրշտութիւնր
Ո
չ միայն
մարդկային
երաժշ
տութեան
մէկ
որոշ տարրն է
%
այլ եւ
այն
քան
դեղեցիկ է ան որ կրնայ
նախանձը
Fonds A.R.A.M