ԱՆԱՀԻ
Տ
105
թ
Լամք՛
փոխ առնուած
,
մ եքենա կանօ րէն
ըն­
դօրինակուած։
Պէտք էր զանազանել,
պէտք էք
ք / ՚ կ ե լ է
ս
է "Ր յատուկ
է ՀայՀանճարին
,
Հա
յ
ճաշակին
:
Այն որ /լեղային
գեղեցկագիտութիւն
կ՚ան­
ուանենք,
դարձեալ
աւելի կամ նուաղ
խառ–
նուրգ է , ո եւ է աղդի
մէ$ , օտար ու բնիկ
տարրերու : Չէ ե զ ած ո եւ է ազգ որ արուեստ
մր ի ր բոլոր տարրերով
միմիայն
ի ր
ուոեոէն
ու սրտէն
^անտծ
ր լ լ ա յ
*
ամ ե ն է ն
ինքն տտիպ
ՀՀագգա
յ ին տրուեստ^նե
ր ր կազմուած
ե ն աւելի
Հ ին օտար արուեստներէ
տարբեր
առնելով
•
բա.յց իրապէս
Հաւլգային^ ա րոլեստ
մ ր արտա­
գրած
ե ն ա՛յն
ցեզերր որ գիտցած
ե ն փո
խառիկ
տարրերր
իրենց
լատուկ
ճաշակով
կերպարա—
նափոխել
,
իրենց
սեվւական
ոգւո
յն
Համ
ե մ ատ
զանոնք
զուգորղել
,
ու ղանոնք
միացնելով ի–
րենցմէ իսկ ստեղծուած
տարրերու,
յառաջ րե–
ր ե՜լ խառնուրգ
մ ր , որ ինքնուրոյն
բնոյթ ստա­
ցած է , իրենց
սաեգծագործութիւնբ
եղած է ե.
իրենց
յաաուկ
գեզեց կագի տ ո ւթ իւն ր կբ
ներ­
կայացնէ
:
Ունէթնք
մ ենք ալ մ եր ցեղա
յին
գեղեցկա­
գիտութիւնը
:
(
I ի ս ււ ւն տարի առաջ
,
այս Հարց­
ման
ճշգրիտ պատասխանր
տուող
գրեթէ
չկար
մեր մէջ՛. Ոմանք Հարազատ
Հայկական
կբ նկա­
տեին
ամէն
ինչ որ մեր նախաՀայրեբէն
մեղի
Հասած էր
,
եւ այգ բոլորը կը գտնէին
դեոե–
°իկ)
Հոյակապ,
անթերի,
քանի որ
Հայերէ
արտագրուած
՚ - •
ատիկա
շովինական
մոլե­
ռանդ
կուրացումն
էր*
ա
յէՔ
մեր
ունեցածին
մէջ
ամէն
ինչ օտարին
Հետեւողութիւն
կը ն ր–
կատէին եւ իրենց
ցեղր անկարող կր
կարծէին
ինքնատիպ
արուեստ
մ ը եւ գրականութիւն
մ ը
ստեզծելու
,
ատ ալ դա ըաւո ր ս ա ր կո լթ ե ան
յա­
ռաջ
բերած
ինքնա րՀամ արՀանքի
մ տա
յնու–
թիւնն էր , որ անկողմնակալութեան
,
ճշմար­
տասիրութեան
տեղ կ՚առնուէր
:
քննադատա­
կան
առոգջ
,
գիտակից
,
առարկայական
աշխատանքը
գեռ չէր կատարուած։
՚
ԼեբՀին
30—40
տարուան
ընթացքին
է
որ
ա
յ դ
աշխա–
տանքր
,
զոր մերժո զ ո վ ր ղ ի
ին պատ մ ութեան
Համ ար
աւելի
կանուխ
է ն արդէն
ձեռնարկող–
ներ եդած
էին, սկսաւ մեր արուեստին
ու գրա­
կանութեան
Համար :
Թօրամանեան
ա–
ոաջինր
եղաւ
Փան ա ց ո ւլ մերՀին ճարտարապե­
տութեան
մէջ որոշելու
ինչ որ մեր
ռեզին
յատուկ
է^ եւ Ս տՀիգովսկի
շա բուն ա կեռ ու
բնգլա
յնեո
անոր ա բ ո ւ ագհած
գործ
բ ։
արե­
գին՝ արքեպիսկոպոս
Յովսէփեան
մեբ մանրա­
նկարչութեանդ
քանդակագործ
ութեան
ք
ոսկեր­
չութեան
եւ ա յլ տրուես աներ ու
Հ ա մար
նոյն
քննական
խոր ուսոււաա
ս ի բութիւնր
կատա­
րեց։ Շատեր
նոյն ոգւով
աշխատեցան—ոմանք
իբր
Հաւաքի
չ^ ա յ լ ք իբր ուսուէէեա
ս ի րող
դ
ԿՈՄԻՏԱՍ ՎԱՐԴԱՊԵՏ, Գ-աքփւ-է, 1912ին
մ եր ժողովրդի
ֆ օ լ ք լ օրա կան ա յ լա գան ար­
ու աւլբ ո ւթ ե ա նց
ն կ ա տ մա մբ
գ
ա շխ ա ա անք ո՛­
րուն
Հի մը գ ր ած Էր արգէ ն Աբ ովեան
եւ զոր
շարունակեցին
Ղա բեղ
ին Աբու անձ ա հան ո , Եր–
ուանդ
Լալայեան^
Ս . Աբեզ ե ան, Ս . Կանա
յ–
եան^
Չիթ
ունի եւ ա յլք
՚»
Ո ւ րիշներ
վւ
ոբձեցին
մեր
Հին բանաստեղծութեան
ինչսլէս եւմեր
ժողովրդական
բ ան ա Հի ւս ո ւ թ ե ս/ն
մ էջ ի վեր
Հանել
ինչ որ ամենէն
աւելի
ւէ՚եր ո եզին
դրոշ–
մր կը կրէ եւ մատնանիշ
ընել ա յդ
ինքնա­
տիպ
տարրին
բնորոշ
Հոգեկանէ ու գ ե գ ե ց կ ա ֊
14
Fonds A.R.A.M