94
ԱՆԱՀԻՏ
"՛
ԷՀ
շլ՚Հ՚՚ղ
"՜
ր֊՚փ՚^րր
Կր բ"րբ»քի՚"
յ՛՛՛–
՜
~ախ։ Արիւնը խաղաղ
լ՜ճակ մրն է առ­
տուն, ու վւոթ՜որկոսւ գետ
ւՐր գիշեր ատեՂւ,
երբ– ՀովիլիՊւ Հետ, ցայգալո
յսիՂւ, սւնպաշտօ1ւ
մ՚եզրայ ո։ սի՛ն
կ՚ա՚նցրնե՚1ւ։
*
*՛
կաւղալա աչեայ
ա
ղՀիկր
ա
յ ՚ է էՒշ^Բ է
ղա֊ր սպաււեց իր սիրահարի՛ն
վերագարձի՚ն։
Գիշեր եղաւ., ու ոչ ոք Կ
ա
(՛
~ամ՝բուն
վրայ
քարքարա.։ւ։ որ գիւղ կր տա՛նէր։ Այծեր ր
Հասա՛ն մ՛էկ իկ-մ՚էկիկ, իրիկուա՛ն գէմ, միս.
ւՐիՊւակ։
Տկար աղա՛ն, Հովիւ, տղան։
ի՞՛նչ էր պատահեր։
ԱիրաՀար
տզա՛ն ուզած էր
՜
ճ՚նգիա՚ն
Հաւաքել
սիրուհիի՛ն Հաս"ար,
վերագարձէ՚ն
աււաՀ, իրիկուա՛ն աէւոր ՚նուիրելոլ
ՀաւՐար
փունՀր կապոյտ
աչքերու։
Ու
յա՛նկարծ
ոտքն էր սաՀած, չար բախտէն, ու ղ աՀա–
վիժած էր ա՚նգունգի՚ն
մ ԷՀ Ալպեաէճւերուն։
Հովիւ սպա՛ն մ՝եռան՜ էր։
Լուււհան ագ էր այգ
գիշեր։
Տխսւ )՛ աղՀիկր գուրս ելաւ, ու ի զուր
սպասեց գարձեալ
իր սիրած՛ն անվերա–
գարձ։
Գ&ււսւ/ վւՂւսւռեց անտառեերոմե
մ՝ԷՀ,
ձիլներուէւ
մ՛ԷՀ, եղելի՛ն՛ներուէւ տակ։ Մարգ
չգտաւ։
Երբ յսւսաՀաա
վերագարձալ
ան տա՛
ռէն, տ՛նակ թե աոՀեւ
ձիւնին
վրայ
՚
երս–
ւո ա ւ ա՚նՀոգուէՒեամ՛բ
ու էացաւ աղու ւՐբ
պէս։
Լացաւ, որքա՛ն արցունք ու1ւէրՊւ իր կա­
պոյտ
կ րակոտ ա չքերր։
Ա՛նոր արցունքներ ր
ձիւնի՛ն վրայ
կա֊
թ՜եցաՊւ ու արգասաբերեցի՚ն
զայէւ։
գ.
ՅաՀորգ տարի՛ն, արցունքներուն
տեղ
էտլվայմներ
Յաղկեցա՛ն, ու յետոյ
ՀետզՀե–
տէ աւՐբսզՀ
Ալպեան՚ներուն
ւԲԷՀ տարած–
ուեցան։
Ա՛նոնք ծաղկեցաԱ յաւերժաց՛նելու
Հա.
ւՐսւր ա՛նկեղծ "էրր կ"յ" աղՀկա՚ն, որ գիշեր
ատե՛ն ձիւներու^/
վր
ա
յ
իր
արցունքները
կաէԳեցուց։
Աւ աՊւէԳառամ՝ եղա՛ն էտլվայսներր,
ան­
թառամ՝
պաՀելու Համար յիշատակ ր եր­
կու կոյս
սէրերու։
Թէ ի՛նչպէ՞ս ծաղկեցա՚ն անո՛նք.
Ալպեամներուն
գաղտնիքն է ա յ գ ։
ՅԱՐՈԻԹԻԻՆ
ԳՈԻՄՐՈԻԵԱՆ
ժ ՚ ր ն ե ւ
Fonds A.R.A.M