70
ԱՆԱՀԻՏ
Ջարդարւել եննորահարսներ —
Անտաոներր գանգուր Հագած.
Հարս ու ւիեսայ սլար են բռնել՝
Շուրջըլ
իրար ուսով
ընկած։
՜
խաբլաններով
ձիգ շարեշար,
Զով լանջերիդ
Հիւր ենք գալիս.
Վառ զէմքերով
բարկ արեւ աո
Հարսանիքիդ
ողջոյն
սոս լիս։
Հէ՚յ, ջան Լալուա՚ր,
օջախըդ վառ,
Բինի ծուխր փարոսած լանջին...
Գուգարք
լեռներ շա՛տ կան, Լա լոսս՝ ր,
՛
հու մի Հատ ես նըրանց
միջին։
—
Սարի Հովի՛ւ, սարեր մարջան,
Ջարդարւել են ծաղիկներով.
Սարի Հովի՛ւ, սարի եար չան,
՚
Բըշի՝ր Հօտը
արօտներով։
Զա՛ն աղջըկե՛ րք,
չայիր-չիման,
Ծաղիկները շատ են սարին.
Բայց ոչ մէկն էլ, ա՛խ, հեղ նըման
ճար
չի լին ի լ սրտիս
հարին։
Երբ որ լ<յւեն կաթով
մարջան
Կաթսաները
ւիըրփըրալէն,
Սարի Հովի՛ւ, սարի եար ջա՛ն,
ճար կը լենի շանքո եարէն։
Ղ-աշտին թէ սարին
՛
Բուն չունեմ,
Լալուս/ր.
Կա րոտ ած
հարից
Լուր չունեմ,
Լալ՛ուա՛ր։
Որս կ՛ուզեմ. Լա լոսս՛ ր,
Որ տանեմ հարիս.
Որս կ՛ուզեմ,
Լալոլա՚ր,
ճար արա՛
դարդիս։
* * *
Կոյր աշուղներն
էլ երգ
յօրինեցին
Եւ նոր իգիթին
գովաբանեցին.
Կարօն է զարկել
Բէկերից
մեծին,
Կարօն կ փրկել
Սիրուն
Ալվարգին։
Թոյլերի պաշտպան,
Ջրկայ նըմանը.
ՕրՀնել է նրբան
Աւագ
որսկանը։
Թնդում
են լեռներ
Երգերով գովքի.
Կարօն Լ՛, Կարօ՛ն
Արմանն
Աւագի։
Զա՛ն աղջըկե՝րք,
ձեր սէրիցը
Կը թափառիմ
արօտները.
Կաթ կը Հանեմ սեւ քարիցը,
Մինչեւ
լցնէք
կաթոտները։
*
^>
Ա Ղ Ջ Ի Կ Ն Ե Ր Ի ե Ր Գ Ը
—
Չինարի պէս րոյ ունես,
Սարի ծաղկի Հոտ ունես.
Ափսո՛ս քեզ, որ տըխուր ես —
Անուշ հարից
լուր չունես.
Մենևմենակ ես եմ
Սարերին
թշուառ.
Ո՛չ բինա
ունեմ,
Ո՛չ էլ հուրդ, Լա
լուա՛ր։
էս սարերին
ուխտել
եմ,
Որ միշտ մատաղ ես կ՛անեմ.
Թէ գայ եարըս մեծ որսով,
Սէրըս նրբան բաց
կ՛անեմ։
Fonds A.R.A.M