ԱՆԱՀԻՏ
71
Աւագ որսկանը
սարին,
էսօր հանդէս րաց կ՛անի.
Ա՜խ, երանի՜ էն հարին՝
Աւագութեանն
արժանի։
՝
ձ ՝Հ
«
Լ Ե Ր Ջ 1 1 Բ Ա Ն
—
Լալուար սարից, գով սարից,
Ո՛Վ՝ Ժ Գ՜-՚Լե
1
՛
եր բախտին,
Ո՞վ չի կապում էս ծառից
Սիրոյ
յուղերն
Ալվարղին։
Ամէն գարուն ու աշուն,
էս ծառի տակ, էս
թումբին,
Մենք ենք գալիս միշտ
յիշում
Սարի աղջիկ
Ալ-վարդին։
Սէր է արել նա բինում,
Սէր է արել կարօտով.
Նա սիրել է շա՛տ
զուլում,
Նա ընկել է գընդակով։
ա ա ա
«
ե ա Կ Ի
ՓԵՐԻ» ԱՆՏՒՊ ՊՈԷՄՒՑ
Ն Ե Ռ Ը
Թռչում է տիտան
Նեռը
մանեման
Արաբ աշխարհի ճամբով անսահման.
Թել֊թեւին
աըւած
մահին
խաւարում,
Մահին փառք տալով, մահ է արշաւում.
Մահով ուռճացած՝
մահի
թոյներով^
Սրսկում է դաւեր հազար
գոյներով.
Թռչում է անզուսպ, անյաղթ,
անվեհեր,
Տանելով իր հեա արիւն ու աւեր,
ժանտ օձի նըման խայթում է երկրին,
Սրսկում է թոյնը ազատ
մտքերին,
Մտնում պալատներ,
խուզեր
գետնափոր,
Հնչում ամէն տեղ միշտ կռուի
շեփոր։
Խաոնելով
իրար ծովեր, ովկիանոս,
Սուզում է նաւեր անդունդն
աբիւնհոս,
Եւ նըրա դիւթած
մահն ու դաւերը
Հասնում են երկրի
բոլոր
ծայրերը՝
Արեւմուտք,
Հարաւ,
մինչեւ
Արեւելք,
Ամէն տեղ ազատ
անում մուտք ու ելք.
Անվերջ ղաւերի,
մահերի
վարձով
Անցնելով
ամէն արեան
հընոցով,
Փնտռում է աւար ծովում, ցամաքում,
Խեղդելով
ամէն մի լոյս ակունքում.
Եւ դեռ չաւարտած
աւարը
մէկի՝
Հնչում է փողը նոր արշաւանքի,
Եւ ամենուրեք
կռուից
անբաժան՝
Թնդում է նըրա չար խինդը
դաժան։
Ես կը չափեմ, կը ձեւեմ
Բախտը ամէն
աշխարհի,
Ամենուրեք
կ՛արշաւեմ—
Կամքն է այսպէ՛ս իմ՝ Նեռի՛
է
Թնդանօթներն
անբաժան
Աստ ուածներն են ի՛մ շահի.
Ծով ու ցամաք
ատրուշան
Միշտ ի՛մ կամքով կը վառուի։
Ես կը ջարդեմ
ղարբեդար
Ըմբոստների
խըռիւը,
Որ գըլորոլի դարէ դար
Մեծ Նեռական
անիւը։
Հա՛, հա՝,հա՛, հա՛, ի՜նչ լաւ եմ,
Ամենուրեք
կ՝արշաւեմ.
Նըրան կ՛առնեմ
աւարի,
Միշտ էլ կ՚երթամ պայքարի...
՝
$ք
Եւ տարերային
ծանըր
երկունքով
Անցնում է շողը անհունի
խորքով.
Fonds A.R.A.M