ԱՆԱՀԻՏ
65
Մըշուշներու
քաոսին
մ էջէն ինչպէ՛ս զատել քեզ,
Դարձեալ
բերել քեզ կուրծքիս, ո՛վ հըրեշտակըս
սիրուն,
Ու քու դէմքիդ
վրայ
ծըռել դէմքս արցունքով
ողողուն,
՛
Քեզ դարձեալ
շունչ ներարկել
Բամբոյրներովըս
հրակէզ,
Ու տաքցընել
իմկուրծքիս
քնքուշ
ձեռքերդ
սառի պէս,
՛
Բեղ պահել
մօտը՚ս, շա՛տ
մօսւ, սրտիս վըրայ տըրոփուն...
Սակայն, աւա՛ղ, դուն՝ պատկեր անիրական,
ղուն անցեա՛լ,
Ըսաուերդ ահա կ՛անհետի
ցուրտ
մըշոլշի մը ետին,
Ու կը գտնեմ թեւաթավւ ու միայնակ
զիս դարձեալ,
Երազի մը գեղեցիկ գրկած
յուշը լոկ տըիւուր,
Դ՛էպ ի ըստուերըդ
անուշ կ՚երկարեմ
թելերս ի զուր,
Բայց չեմ կրնար քեղ իւըլել մառախուղէն
անցեալին...
•
* * *•
ե
Ր Գ
Չէի հաւտար թէ օրմը կ՛առնեմ
հասՂւ ե՛ ս ալ մահուան,
Ես որ յաւերժ պատանի, ինձ պլլած իմ վերարկուն,
Սովոր էի աչուըներս
յառել անհոգ,
երազուն՝
Ղ՚էպ ի աստղը
մենութեան։
Երբ
ղուն յանկարծ
երեւցար
ճ՚ամբուս
վըրայ,
սիրակա՛ն,
Գո՛ւն, տառապա՛նքը,
դո՛ւն, կի՛ն, որ դառն ես ու մեղրալիր,
Ես խըմեցի
ցըմըրուր
անհուն
հեշտանքը
մահ ուան՝
Որ չի գըթար,
չողորմէր...
Հիմա կ՛այրի՛ մ կենդանի, էնչսլէս
երբեմըն
Նեսոս
Կամ Հերակլէսը
էնչպէս՝ թունաւոր է՛ր հանդերձէն.
Կըրակը որ ներսըս կայ, ա՛հ, չեն կրնար մարել հոս
Ծովուն
ջուրերը ամէն...
Կ՛ողբամ է՛մ էսկ երաղըս՝ ա՛լ խորտակուած
բրաօրէն,
Իմ էսկ հոգւոյս
խարոյկէն
բոցէն
կ՚այրէմ ես լըռէկ.
Պիտի կրնա՞մ, ա՛հ, դարձեալ, վերածնէլ ես մոխիրէն
Ինչպես թռչունը վւիւնիկ...
Ա՛հ, հեռացո՛ւր
իմ ճամբէս աչքերդ համակ
թունալի,
Թող գայ դարձեալ սրտիս մէջ անհոգութէ՛
ւնը
թաիւծոսւ,
Որպէս զէ ես կարենամ
մեռնիլ խաղաղ ու հեգնոտ,
Իմ հոգիս ե՛ս։ տուր էնծէ...
Թաոսք. 8.ճ. ՍԻՐՈԻ՞Նի
9
Fonds A.R.A.M