ԱՆԱՀԻՏ
Ս ՝ Ի Հ Ա 8 ԻԼ
1 ;
Ս ՛ Ի
Ն Ե
Ս ք Ո Ւ
Բ Ա Ն Ա Ս Տ ե Ղ Ծ Ո Ւ Թ Ւ հ Ն Ն ե Ր
Վ Ե Ն Ե Տ Ի Կ
Մարեցաւ
կեանքը հըպարտ Վենետիկին
գեղանի.
Ա՛լ ոչ մէկ երգ կր լսուի, չըկան
լոյսերը
շողուն.
Ս անդուռներուն
վրայ մարմար,
դոներէն
ներս
ծերունի,
Կը թափ ան քքէ լուսինը, ու կը հըպի
պատերուն։
Ջըրանցքներուն
վրայ
կ՚ողբայ
Ովկիանը
լալագին,
Ցաւերժական՝
միայն
ինք, ու յաւերմ
թարմ ու ծաղկուն,
Կ՛ուզէ շունչ տալ վերըսաին
նազենի, քաղցր իր հարսին՝
Ալիքներով։
իր հնչեղ կը բաղխէ ծե՛ր սլատերուն...
Կարծես
ըլլար գերեզման՝
բերդաքաղաքը
լուռ է.
Եւ իբրեւ
հին օրերէ մընացած
սուրբ
քահանայ՝
Սուրբ Մարկոսը
մոայլադէմ կէս գիշերը կը զարնէ...
Ու ձայնով
մը խոր, կարծես
ըլլար նորմէկ 11իբիլլայ,—
Ան կը գոչէ հանդարտիկ, ընդհատ ընդհատ ու ղմնէ.
«
Զո՛ւր է, տըղա՚ս. յարութիւն՝
մեռելներուն
ա՛լ չըկա՚ւ...
ՄԱՌԱխՈՒԴ-ԻՆ
ԸՆԴՄէ ՋԷՆ
Ինձ կ՚երեւիս
անցեալին
մառախուղին
ընղմէջէն՝
Մարմա՛ր, ճերմա՛կ
թեւերով, խարտեաշ
մաղո՛վ
աղջընւսկ,
Գունատած
դէմքըգ
ինչպէս
մեղրամոմը
ըսպիտակ,
Ու դուն նիհար, հալումաշ՝ դառն ու անուշ վշտերէն ...
ժըպիաովըդ
մեղմանուշ
աչքերս ահա կը գգուես,
Կին՝ աստղե բուն մէջ բոլոր, ա՚սսւըղ կանանց մէջ անուշ.
Մինչ ձախ ուսիդ կը հակի
ղէմքըղ
տժգոյն ու քնքուշ,
Երանութեան
ալքերուն մէջ կորսըւած՝ կալա՛մ ես...
Fonds A.R.A.M