104
ԱՆԱ
մր,
ճշգրտութիւն
մր եւ
այ լա գա ս ութ
իւն
մր,
որ
գմայ
լե լ ի են։
Ի ֊ ՚ ք ր , որ մեր
ամեն
Էն
օծուն
ու ներդաշնակ
եկեղեցական
բեմբասացն
Է,
այ ս գործ
ո վ կր դա ոն այ
նաեւ
մեր
ա մեն Էն
Վարսլետ
գ ր ա գ է տ ն ե ր է ն
մին։
Պէտք
է
Հոս
յիշատակեմ
ո
ի ո Ն ^
բացառիկ
թիւ֊Ր
"
Ր
նուիր
ուած
է
՛
հուր
ե ան
Պ ա տ ր ի ա ր ք ի
յոբելեանին։
Գրական
գործ
մր չէ ան,
Ր
ա
յ
ռ
բայց
քիչ\ գր ա կ ան գործ
այնք
ան
յ
ո
* ֊
գ ի է է
ոլ
–
գ ե դ ե ց ի կ
որքան
նկարագրութիւն
ր
Ա,
Յակո–
բեանց
Հ ին աւուրց
վանքին
մէ^
կատարուած
յոբելեանին
կրօնական
ու
տ օն ա իւ մբա
կան
Հ ան ղի ս ո ւթ ե ան
ց ։ Ատ
ի կա
ասլր ուած
գր ա
կա­
նո
ւթ իւն
մրն է,
եւ ա մեն էն բարձր
ու ա
գնիւ
տեսակէն
։
Հոն կատարուած
է ա մեն էն
ս ր ր ֊
աո առու է ու վեՀ ա շուք
դ է պ ք ե ր էն մին որ
աշ­
խարհիս
վրայ
տեղի
ունեցած
րլլան
ա
—
մեծ
ու–
։։
ո ւց ի չ մր պ ա շ ար ուած
իր Հասուցած
էՀետիր
աշակերտներով,
մեծ Հ ա ւ ա տ ա ց ե ա լ
մր
պա­
շար
ուա ծ իր ուխտակիցներով,
այղ
ամբողՀ
լուսաւոր
խումբր
պա շարուած
բո վան դա կ ժո­
ղովուրդի
մր յարգանքովս
ու
ս
էր
ու
1
Րյ
միա­
ցած՝
մեծ
Տօնի
մր մէԼ
որ
Մ աքին
գերակա­
յութեան
տօնն
է, Հոգի
ին փ ա ռ ա բ ան ո ւմր , /*-
տէալին
եր կ ր պ ա գ ո ւ թ
իւն
ը, ե բ ա գ մ ա ղ ա ր ե ա ն
դ ժ բ ա խ տ
աղգի
մր իր մտաւոր
անկորուստ
եւ
ան
խոց
ելի
ղօրութ
եան գիտա
կցութ
եամբ
ինք­
նասփոփանքն
ու
ինքնակագղուրումր։
Եր ո ւս աղէ մէն, ստացանք
նաեւ
Հատոր
մր
որ
պա տ մա կան
որոշ
արժէք
ուն
ի եւ յ
արգելի
աշխատութիւն
մրն է, Մ՚կրտի
չ եպիսկ.
Աղա
ւ -
ն ո ւ ն ի ի
Ս ի ա ս ա Ն ք ե՜ւ ա յ ց ե յ ո ւ ք ^ ա յ է ր ո ւ ւ ա ղ է ֊
Սի
գիրքՐ*
ՏՕՕէ
աւելի
Հիերով
Հատոր
մրն է
ուր
Հեղինակր
այ բո
ւբ են ա կ ան
կարգով
յ է շա–
տակած
է /*"/"/՛
այն
Հայ
անձնաւորութիւն–
ներր
որ ա/ցելած
են
Երուսաղէմ,
կամ
Հոն
ապրած
ո
Լ
գործ ած
են,
Կ ի լ ի կ եան
թ ադա
ւոր–
ներ,
Հայ ամէն
աստիճանի
կրօնաւորներ,
Ա.
Ժա կորեանց
վանք
ի միաբաններ,
գրագէ
տներ,
ք ա ղ ա ք ա կ ա ն
ղործ
իչներ,
նշանակելի
ուխ­
տաւորներ,
ի ւր ա քան
չ ի լ ր ի ն
Հակիրճ
ու խ ր -
՛
ն ա մե ալ
կ են ս ա գր ութ եա
մբ
։
Ար տ ա ս ա Հ ման եան
Հր ա ա արա
կութ
ե անց
մէ^
յատուկ
ուշադրութեան
արժանի
է
Եր -
ուանդ
Մեսիաեանի
գ ր ա կ ա ն դ պ ր ո ց ն ե՜ր (հրան–
ս ա յ ի
մէլ
ԴՐՔ՞յԿը,
բանախօսութիւն՝
Նիւ
Եորբի
Կրթական
Հիանար
կութ ե ան
գ ր ա կ ա ն
երեկոյթներէն
մէկուն
արտասանուած
եւ զոր
նոյն
Հիծնարկութիւնը
Հրատարակած
էէ
Մ
ե֊
սիաեան
Հարուստ
խառնուածքով
եւ
դ ր ա կ ա ն
ճոխ
Հմտութեամբ
պատուական
գրող
մըն Է,
ազնիւ
Հոգւով,
չերմու
բաբախուն
գգայնու–
թեամբ,
եւ որ
ղժբաղղաբար՝
կեանքի
պա–
Հանիներէն
Հարկադրուած՝
վաճառականու­
թեան
մէչ
գնաց
խրիլ
եւ բ ա ւ ա կ ա ն
տարիէ
ի վեր
շատ
աւելի
քիչ կ՝արտադրէ
քան
ինչ
որ
պիտի
ընէր
անշուշտ
եթէ
ւտար
գրակա­
նութեան
ամբողջովին
նուիրոլած։
Ի՛նչ
աղ­
ուոր
գործ
մըն էր
իր
ի խ ն դ ի ր էլա տ ա րս |ու–
Թ ՚ ե ա ն
գիրքը,
Դ"Ր Հրատարակեց
երկու
տ ա ր ի
առա
շ՝, կեանքի
վրայ
իմաստասիրական
եւ
բարոյախօսական
վեՀոգի
տեսութեանց
շարք
մը,
որուն
պ է ս քի է ուն
ինք
մեր
գրականու­
թեան
մէչ^։
Ներկայ
Հատորը
կուո
ամփոփում
մըն
է ֆրանսական
ժամանակակից
գրակա­
նութեան
ղպրոցներու
ուղղութեանց
ե
Հակիրճ
որա
կում
մը այդ
ղպրոցներու
գլխաւոր
վար­
պետներուն
գործին։
Գ
գ
Ասոնցմէ
դատ,
պէտք
է յիշատակել
Փրօֆ*
կարապետ
Աոդիկեանի
«
Յոյգեր
ու
Խոյգեր))
տիտղոսին
տակ
Հ ր ա տ ա ր ա կ ո ւ ա ծ
անտիպ
գրութեանց
Հաւաքածուն,
դոր
ի լոյս
ընծա­
յեց
Պընեէն-ժընէվի
«
Հայ
Գպրոցըո
իր
շաՀե–
կան
ել օգտակար
Հր ա տ ա ր ա կութ ե ան
ց
շար­
քին
մէԼ։
Սողիկեան
բազմերախտ
ուսուցիչ
մը եղած
է Խ ար բերդի
Եփրատ
՛
Բուէճին
մէշ\,
եւ
սերունդները
զոր կրթած
է՝
պատկառան­
քով
ու գուրգուրանքով
կը յիշատակէն
անոր
անունը։
ԱրՀաւիրքի
օրերուն,
ան իր
պաշտօ­
նակիցներուն
կոշկոճամաՀ
նաՀատակոլմը
տեսնելէ
յետոյ,
բանտին
մէչ\
ինքն
ալ
նահա­
տակի
մաՀով
վախճանեցալ։
Իր դ ր ա
թիւննե–
րէն
շատերը
կորսուած
են,
Պ. նշան
Պէկեան
լաւ
ըրած
է Հրատարակելով
ինչ որ
անոնցմէ
կրցած
է
պաՀպանոլիլ։
Ոտանաւորները
ան­
արուեստ
են՝ ընգՀանրապէս.
բայց
կան
Հոն
սիրուն
ինքնատիպ
գ ա ղ ա փ ա ր ն ե ր ,
ել
ազնիւ
արի
սիրտ
մը կը տ ա ք ց ն է կ՚ոգեւորէ
զանոնք.
ա
մԳ
ւ՚՞ՐՔԻ՚է՛
ամենէն
ուժեղ
ԷԼերն
անոնք
են
զոր
գ ր ա ծ
է Կիլիկեան
կոտորածներու
շր1ա–
Fonds A.R.A.M