80
ԱՆԱՀԻՏ
շան
եւ
մ ա ն ա ւ ա ն դ ա ն բ ա ր ո յ ա կ ա ն
արարք
ւՐր
ԱւՐիրանելաւ
«
թէրէքէ^՚երէ
Տնացած՜
1
լր սլատմ՝է
Ա՛յն՛
Ընգօրինակչին
ՀաւՐա–
այս
ձեռագիր
մ՚աաեաններր
—
գէթ
իմ
աե–
կարծ՜իք
մնալ
ուզելով
ես
ալ
զա՛նց
րրի
սածներս—
«.
Նախագսւռ»
եւ
«
Յիշատակ
՛
էրել
Հոս այգ կտսրր, որուն։ լեզուն գրեթէ
րան»
չուէ՛ին։
Ասոնք
յայտնի
պա ա՜ճ առնե­
րս լոր ո վին
Հրեայերեն
է,
զ իամ՚ամ՚բ գոգ–
րով խնամ՛քով
անՀաասւած՜
վերցուած
են
ցես, որպէս զի մ՝ ԷՀ ի պատմ՚ուտօ՜
անրալա.
գրքերուն
մ՚ԷՀԷն։
յտկանութիլնր
սւնՀսւսկանսւլ
ի
մնայ
րն–
Իբր ^ " ^ ՝
ո
յ 2
—
Համ՚եմ՚ատար ար
ամ՚ենէն
թերցալ
ին։ (Ազզ.. Ա՛՚ատենագարան,
ՀԱ., Ե֊
անմ՛եղներէն—
Հետեւեալ
երկու Հաաուած՜–
րեմ՚իա
Ձէլ էպի
՚
Բէօմ՚իլրճեան.
ԱաաւՐսլօ–
ներր
կ ր ներկա յացնենք
մ՛եր
Հետաքրքիր
լոյ Պատմ՛ութիւն.
Տօքթ.
Վ. 3– Թորգոմ՛–
րնթ Լ րւյոոնհրու՚ն,
չմ՚սււնալով
նաեւ
շատ զօ–
եան. Վիեննտ
Մխիթարեան
Տպարան
1913՛
րտւոր
Համ՝ եէՐուած՜
րասերր
կէաագրու–
ԷՀ 93—94)։
թիւններով
նշանակելու։
Մէն
՛
Րի Ամ՛իրայ,
ինչպէս
գիտենք,
իր
Հացկաւս
ակներ
ր , սլտշտսլտնեալ
սլաաուհ–
լ ի ն եւ ւ/անաւանզ.
իր «անձնական
սսլա–
սաւորր»
ու1ւէր։
Այս
՚
ւ^՚րՀի՚սր
աւք՚ենէն
վատթարն
էր. տեսակ
մ՛ր
թ Շ Ր Տ Օ Ո Յ օ ա է է ւ
որ
ամ՚ենուէ՛
վրա՛ն
կ՚իշխէր
խրոխտ արար,
Ա–
մ՛իրային
Հար՜ճեր,
մ՛անչեր
կր
Հայթայթէր
եւ
ուշի
ուշով
կր Հսկէր,
որպէս
զի իր
տի–
Ր՚՚Հր
ցանկութիւՕներր
լ իովին
կատարուին։
ԱՀաւասիկ
ասւ՚հւյ
մ՝ԷՀ1^1ւ եկած՜
Հասած
է շարքր
այ1ւ վաաասեռեալ
արարահներա՚ն,
սլանք
րՊւգՀանրասլէո
խնամ՚եալ
կողքերով
զտրգարաւած՜
ձեռազփր
ւ1՝ատեւմհ՚ե1ւլաւ
մ՚ԷՀ
թ ի ՚ ս ՚ ծ ՜ են իրենց
լ սան՜ լպիրշ,
սաբարոյա–
կւսն՛ պատմ՝ութիւննւերր,
սկիզրներր
թրքե­
րէնով
եւ
Հա յերէքավ
խաււ1ւ
տ շ իւտրՀ տբա–
ռով
մ՛ր, որ տակաւ
րաւ ակա՛հ
էլոկիկ
աշ–
իւարՀար
արի մ՛ր ւիոխուած՜
է ։
Հոս սլէտք
է աւելցնել
նաեւ
որ
Ակնցի
Ամ՚իրսւներու
գրասէր
խաււնուահ՜քն
ալ
քիչ
մ՛ր սլաա ճառ
եզաճ
է այս տեսակ
Հսււա–
քս՚Նուներու
կազւ/՚ութ
եան։
Առիթ ր ունեցան
ենք
ա յս
ձեռագիր
մ՚աաեոհւնևլմ՚ն
՚
Իէկ
քա՛ւ՛ի
Հատր
քննելու։
Անշուշտ
զեռ շատ
ուրիշՊւեր
կա՛հ
ւիաոնա•
լորն եր ու քով
պաՀ ուած՜.
կաշէկազմ՝,
լաւ
յղկուած՜
թուզ
թի վրայ
թուագբեալ
ԷՀերով
եւ բաւական
վայելուչ
զ իրերով
ռլաարաս–
տ ո լած՜. Սաղմոսի,
Նարեկի
մ՛եծութեամ՛բ
Հսւ ա ո ւ՚հԼ ր են ասոնք,
ս՚յնպէ
ս որ՝
իրենց
գրսերե
ւսյթ՜Լ,ն
զատելով
ճիչա
կրօնական
գլւրերու
ասլաւորու
թիւ1ւր
կոլսաւն։
–
յ ( . –
Պիր ասւկմ
Հատիկին
Խթում
Սիւնի
վարրր
Երէցէ խոստովանել
օլուր,
Հէր
կիւնա–
Հրնր սէօյլէտիքտէն
սօնրա
տէր
.
րի.
«
ծէրտէր,
մեղա՛յ,
այս պաՀուցր
ս ձուկ եմ կերեր,
րստրի–
տիա,
միտեա
եմ կերեր, փավուրեա,
չաղա–
նօղ եմ կերեր,
այնա
եւ միւրէքքէպ
սլալ-րղի
եմ I երեր, վուրտու.րէղ,
սիւլիւնէգ
եմ
կերեր,
րՀտափօդ
եւ փինեգ
եմ կերեր...»։ Երէց
տէ–
ա ի. «ՕրՀնաձ,
քիչ մր գլուիլդ
վեր բեր... դա­
ֆի/
. . .
ս ալ չուտես
հ :
2.՛ -
Զէ՚/անիլէ
պիր իխթիեար
Երէց
վար
իտի
պիր կիճէ «Եկեսցէ»
սէօյլէտիքտէն
սօն­
րա եաթաղրնէ
օթ ուրու վւ տէսւի. «Գա՛, Երէց­
կին,
այեա՚խ
մր դինի
րեր
խմելու
յապա
պառկիմ»։
Երէցկին
տէտի. «Ծօ՝, մարդ
Աս­
տուծոյ,
չե՞ս վախեր,
Հիչ «Եկեսցէսէն
ետեւ
գինի
խմել
կ՚րլլա՞յ
մի...»։ Երէց տէտի.
«
Հէյ
բոգ,
եկու
բերանս
բանալ
մի՛ տար.
այս
աղ աքս
որ եղեր
են նէ «Եկեսցէ»
էն առաք
էր
թէ ետեւ...»ւ I կ
Աակայն
մ՛եր
մաանանշել
ուզած՜
գռե–
Հիկ
գրտկանութիւնր
վերոյիշեալ՝
ուրիշին
չֆւաւազ
տեսակ
ր չ է ։ Մեր
՚
ր՚յ՚յ " " " լ էք Ր՛
անձնական
ո ւթեսՈւ
գսլչոզ,
ենթ ական
սհւ–
(1)
Պետք ե նոս շնորսակալույփւ ննիս
յ ս ՚ լ
տ
*
նեյ դրավանաււ-բանասեր Տիար Պիւ1են Գ. 5'.սւր–
դարեանին, ՈՐ բարեքւանեցաւ ւ11յր տրամադրու­
թեան տակ
դնել իր ձեոադիրներուն նոիւ նաւա–
ք ածուն։
Fonds A.R.A.M