ԱՆԱՀԻ
Տ
75
իր մօրր, եւ յայանեց
՜
նրա՛ն թէ
ի՛նք կա­
մենում
է լքԼալ
ամուրի,
րայց
եիՒԷ իր
մ ա յ ր ր նկատում
է որ ժաւՐ տնակն
է իր
Համար
ամուսնանալու,
ասլա նա
կ՚ամուս­
նանայ
որի Հետ որ իր մա յ ր ր
րՊւտրէ։
Աւլէւիւ
այրի
կի
՚"1
լ
մ՝ի քանի
արցունք
թ՜ափեց,
մտահ՜ելով
որ բամանուելու
էր իր
սիրեցեալ
զաւակ
ից, ո ա կայ՛ն, չկար
մ ի բա­
՛
նաւոր
որու ո ձ ա ս
մերմելու
՛
նրա
ձեռքն
ուղողՊւերին։
Նա Հաւասարապէս
երկուսին
էլ կամարում
էր արմա՛նի իր գսաեր
ամու–
սինր
լի՛նել։
(՛
տյց,
որովՀետեւ
՛
նա գաղտ–
նասլէս
րէւտրել
էր
9
>աբիօին,
եւ
կասկածե­
լով՛ որ Վալերիան
նրան
աւելի
շաա Էր
սիրում, նա րնտրեց
նրան։
ՅաՀորգ օրր Ձ)աբիօն
իմացաւ
իր բա–
րեբաղգութ
իւնր,
մինչգեռ
Ա՝ ուհ՜հ՜իօին
ս՛նում էր
մ իա
յն
սլաՀել
իր խօսքր
եւ
գլուխ
հռել;
քյւ ՛նա ա յգ
արեց։
Բա յ ց
ականատես
լի՚ւ՚ել
իր բարեկամի
եւ մրցակցի
յաղթու­
թ՜եան,
այ՚է
աւելի
հ՜անր էր քա՛ն
ի ն Հ որ
կարող էր տա՛նիլ։ Նա
ի"կոյ՛ն
հ՜տիւեց իր
կալուահների
մ՝եհ՜ մաոր,
եւ
Հաւաքելով
մ ի քաՊ/ի
Հազար
գուկաա,
որոշեց
^ամբոր–
գել գէպ ի Հեռաւոր
Արեւելքր։
Երբ
՛՛՛
ա
3)
աբիօին
Հրաժեշա
աուեց,
ասաց
նրան,
որ ի՛ւ՛ք տի վերագաււնալու
մինչեւ
որ
զգայ
թէ իր սիրո
յ վերջին
նշո յլն
անՀետացել
է
իր
սրտում։
3)
ւսբիօի
Հաւք ար
կսկծալի
էր
բաման–
ուել
իր ւՐտնկութեան
եւ
երիտասարգու–
թ՜եան
օրերի
բարեկամից...
բայց
բերկրալ
ի
նախատ
եսութիւքւբ
մօւոեցոզ
երՀանկու–
իՒեան՝
փութ՜ով
կ"
լ
լ
ս՛ալ
աուեց
բոլոր
միւս
զգացողութ՜
իւն՛ներր,
եւ ՛նա ամ
բոզ֊
ՀապԷս
անձնատուր
եղաւ
յաՀալ
սիրոյ յա–
վւրշտակութ
եան։
՛
Քիչ
յ^՚՚՚ոյ,
նա
Վալե–
րիայի Հեա
տօնեց
իր պսակի
արարողս
ւ–
ԷՒիլնր,
եւ մ ի ւ ս յ ն այն մաւ/անակ
իմացաւ
ամ՚բողշ^
արժէքն
այն գա՛նձի որ իր
բաղւէն
էր
եզել
ստանալ։
Վալերիան
ուէւէր մի
Գ'1'այլելի
ամարանոց,
մի սաուերամ
ահ
սլարաէզսվ,
քէերրարայից
քիչ
Հեռու։
Նա
իր կնււՀ եւ մօր Հեա ւիոխագրուեց
այ՛նտեղ։
Ապա,
մ ի երջանկութեան
շրՀան
սկրս–
ուեց
նրանց
Համ
ար։
Աւ/՚ոււյնական
կեսւնքր
մ ի ՛նոր եւ
Հմա–
ժԻձ Լ՛՛մ՛ի
յ
՝
հ
1
Ի յ"՛,/՛" Բ^րեց
Վալերիայի
բոլոր
կաւոարել
ութիւններր։
քէէաբիօն
ղ ա ր ձ ա ւ մ ի նշա՛նաւոր
ար–
գիսա. այլ եւս մ ի պարզ
սիրող
նկարիչ
չէր։
ւս յլ
մ ի իրական
վարսլեւո։
Վալերիա
յի
մա յ ր ր ցնհութեամբ
շնոր–
Հակալութիւ1ւ
էր
յա յտնոււ/՛
Աստուհ՜ուէւ
երբ
նայում
Էր երջանիկ
զոյգի
վրայ։
Զորս
տարիներ
անցան
աննշւ/՚արելի
կերպով,
մ ի Հեշտալի
երազի
նմ՛ան։
Աիայն
մէկ
բսւՂւի կարոտում
էր երիաասարգ
զ ո յ –
գր,
ւՐի պակասութիւն՝
որ ինչպէս
մ ի վիշտ
նրանց
ողբալ
էր տալիս։
Նրանք
զաւակ
չունէին...
բայց
բոլորովին
յոյսերնին
կտրտհ՜
չէին։
Աորրորգ
տարս
լայ
վերշ^երր,
վրայ
Հա.
սաւ
մ ի մ եհ՜ եւ իրական
վիշտ,
Վալերիայի
մայրր
մ ի քանի
օրուայ
Հիւանգութիլնփց
յետս
յ
մեռաւ։
Վալերիան
շատ
արցուէւք
իՒավւեց, մ ի
երկար
ժամսւնակ
նա չէր կտրող անս ւմ
ոն.
աելանալ
իր
կորուստին։
Բա յ ց
մ ի տարի
է լ անցաւ.
կեսւնքր
նորից Հաստատել
էր իր իրաւունքնե
րր, ել
Հոսում
էր իր Հ ի ն ճամբով։
էւ աՀա,
մ ի
գեղեցիկ
տւ/՚սանային
երեկսյ,
ամենքի
Համար
անսսլտսելիօրէն՝
Ա՚ու1էՀէի<է1ւ
վերա–
գարձաւ
3)
երրարա։
Գ.
Ամբողշ^
Հինգ
տարուայ
միՀոցին,
որ
իր բւոմւս1ւումից
ի վեր
աՊւցել Էր» «չ ".բ
"
չի՛"չ
չէր է"ել նրա մ՛ասին.
ամէն
խօսակ­
ցութիւն/
իրնկատմամբ
մեռել
էր,
որպէս
թէ նա անՀետացահ՜
լինէր
աշխարՀի
երե­
սից։ Երբ "ր Ֆաբիօն
Հանգիպեց
իր բարե­
կամին
Յքերրտրա
յի
փողոցներից
մէկում,
գրեթէ
բարձրաձայն
աղաղակեց,
նախ՝
վրգովմունքից,
յետս
յ ուրախութ՜իւնից,
ու
իսկոյն
եւեթ
Հրաւիրեց
նրան իր ամ արա -
նոցր։
ՊատւսՀեց,
որ իր պարտէզում,
տա–
Fonds A.R.A.M