118
Ա Ն Ա Հ Ի
Տ
կււկձ ա՝<> ք ո վ
ք
,
շա ա ուշ մնացած
Էր
ֆրանսա­
կան
աղգի
այս
վւէձոքին
էքա ա ո ւց ան ելո ւ. մե–
ծ արանքի
ա ո ւ ր ք ր զոր սլա ր ա ա կ ան Էր ան որ է
Պ ուր աէլ
ք
ին չսլէս
օր մր ինծի
յ այ ան ե ց
մտեր–
*
է օրԷն
(
խ ո ց ո ւա ծ Էր աակից։
Ս՛ա
Հ ո լ րն Էն ք ի Է
ա ուս Հ Է միայն
որ կ ա ո ա վ ա ր ո լ թ ի լն ր մա ա ք ե ր Է
իրեն
ղի^ել
խնդրելու
որ սաանձնէ
մարաՀ՝
ախտ
ւեօշի
ի պա ա ի լ կանոնուելիք
յուշարձանի
մր
յօրինումը^
ել դեռ
դիմումը
չկատարուած՜
մա Հր կ ա ս ե ց ո ւց եր է վար պ ե աին ստեղծ
ա
գործ
ձեռքր
։ *
հոն է կա ո ա վա ր ու թ ի
լ
նր
արդեօք
կս՛ ր–
գաղրաթիւն
մ ըրա ծ է իրագործելու
Համար
Պ ուր ա է; ի բադձանքր
—
զ ո ր իրեն
Հեա
ունե­
ցած
Վերջին
տ ե ս ա կ ց ո ւ թ ե ա ն
մէչ՝
քանի
մր
ամիս
աոա^դ
ինքն
իսկ կ Ա
ս
էր
ինծի
թէ
լայտ–
նած
է իր երկրին
ի շխ ան ութ ե անց,
այն է որ
իր
մաՀէն
յեաոյ
իր գործ երր
Համախմբուէին
Պ ուր աէլ թ ա ն գ ա ր անի մր մէ^
ք
ինչպէս
ատի­
կա ե դ ա ծ է Ռոաէնի
զոր ծ եր ան
Համար։
Ս ազ–
թ ենք որ այղ ար դ ա ր
բադձանքր
կատարուի։
(
ծ* է ի
ս
է պ է "
Պ ուր տ է լ ի գործ
ր կազմուած
է
ե
Լ
թէ ի նչ է անոր
մեծ ութ եան
մասն այ ա ֊
տուկ
նկարագիրը,
մեր աշխատակից
նկարիչ
/
հաֆայէլ
Նիշմանեան
պիտի
բացատրէ
ման­
րակրկիտ
ո
ւս
ուսՂւ ասիր ութե ա մր մը զոր պի
ա
տի
Հր ա տ ա ր ա կեն
ք
ԱՆ ԼԱ ք)ի
տի յաջորդ
թիլով։
Հոս
կ՛ ո լ զ ե ն ք մի այն Հայ դ ե զա ս է րն եր ո ւ ն խ ո -
ր ին
սուգի
եւ սրտագին
յ ա ր գ ա ն ք ի ար տ այ այ-
տ ո ւթ ի ւ ն ը բեր ել այդ
Հզօր
արուեստագէ
տին
է
որ նաեւ
ա զն ի
ւ
բարեկամներէն
մին էր մեր
ժ ո դո վր զ ին
ք
մեր դա տ ին
,
եւ որ ամենէն
մե­
ծարժէք
դնաՀատուէքեերէն
մին տուաւ
մեր
ազգային
արուեստին։
յյ^ՕՏՇւ՚ա©^
երկրորդ
Հատորին
ն կա րն եր է ն ծանօթանալով
այգ ար­
ուեստին
ք
ան կր գրէր
այդ գրքի
Հեդինակին
նամակ
մր. որուն
Հետեւեալ
Հատուածներ
ր
այ ս <>ր
ք
հր գազաղին
աո^եւ,
ո
ելէ
ա զ գ ա ս է ր
Հայ
կ ր կ ն ա պ ա տ ի կ
յոլգժունքով
ու
վշտալից
եր տ խ տա գի
տութ
եա մբ պ ի տ
ի
վերրնթ
եոնու։
«...
ճարտարապետական
Հայաստանը,
ինչպէս
ես
զայն
յ
^ՕՏ©1"31©
Ճ
՚
Ճ Ո Ո © Ո 1 6
ԴԲՔԻ
ս
քքէչ կր տեսնեմ^
իմ մտքիս
մէչ
կը
դասուի
շ արքն
այն գործ
եր
ո
ւ ն զոր ա մեն
էն
աւելի
կը
սիրեմ
Այդ ճարտարապետութիւնր
տրամա–
թսս ն ա կան
է ,
ի
մա ս ա
ո ւթ
ե ան
բոլոր
ծ
ազիկնե–
րր
ա՝է՚որ
մէչ կ՛ արձանագրուին,
անոնք
դուրս
չես
ելլեր
դ
անոնք
վար
չեն իյնար
իրենց
քա­
րեղէ՛ս
ծ . սոէն
(
անոնք
անոր
սիրտը
կր
ծագ՜
/
լեցնես։
ՀՀԱ՝տ է մեծագոյն
արա ե սար. ծաղկիլ
ա ֊
ո անց
զայգ
ըսելու,
տալ
առանց
ս.
ղաղակե֊
լու,
Յաղկիլ
Հ " յ գր բուրունՂւաւէտ
ե լու
Համար
ք
աՀա՛
օրէնքն
երր ձեր բ ո վ ա ն դ ա կ
արուեստին։
«
Ան
մեզի
կ ուտ այ
Հայա** տաԱ
մր
ժուժ­
կալ,
Հայաստան
մը՝ Համակ
ինքնազսպում,
լ ի պարզութեան
զգացումովդ
մեծվայելուչ
ի
ա
մա ս տ ո ւթ ե ա
մ բ ։
«
Աոոնք
են ձեր արմատները։
Հին վար­
պետ
շինողները
ձեր կամարներուն,
աշտա­
րակներուն,
պարիսպներս
ւ ն , սրբա բան
մայր–
եկեղ
եց իներուն
ք
գերագոյն
Հ ա շու ո զն Լ րն են
որ
շնորՀր
աստուածային
կը դարձընէին
զայն
չ ա փ ա ւ ո ր ութ եա մբ Հ ա գ ո լեցնելով
։
« ...
Ամբողջութեան
•
մասին
իմ
տպաւորու­
թիւն
ս ս ա է,
«
Հայաստան
աշխարՀին
մէչ, կը
տեսնեմ
ծաղիկներ
եւ բուրում
մը տեւական,
ծաղիկ­
ները
ճարտարապետական
ձե՚ւ են
զգեցած։
«
Անոնք
ամէն
բանի
դիմացած
են. որով–
Հետեւ,
Հ ա կ ա ռ ա կ
ուրականին
որ կրնայ
տ ա ռ ն
այրել,
ոգին
մեղմօրէն
կը ճ ա ռ ա գ ա յ թ է միշտ...
« ...
Ու
Հիմայ,
թոզ տիեզերքներու
Տէրր
թ ո յ լ ա այ որ այս գրութ
իւնս
Հ որ կր
բ ա բ ա խ է
ինչպէս
թեւը
կր բ ա բ ա խ է
մրրիկին
մէչ^
«
թ՛ող
տիեզերքներու
Տէրր
թ ոյ լ տ այ որ
իմ
խօսքս
կարենայ
չկ
ա
րմրիլ
ձեր
ձեոագիր–
ներու
վարդերուն
քով։
Հ(քՒող
տիեզերքներու
Տէրր
թ ոյ լ տայ որ
այս
աղազակր,
ղ որ Հոս կը քանդակեմ^
Հե­
ծեծանք
մը խնայէ
քարին
եւ վաՀան
մ՝րլլայ
ձեր
վարդերուն
եւ Հսկէ
ձեր բոլոր
մանուկ­
ներուն
վրայ։
«
Ինչո՞ւ
չեմ կրնար
ծիածանն
ըլլալ՝
որ
փոթորիկներու
վախճանին
վրայ
աղեղնա­
կերպ
տարածս
ւի մ... ))։
Միեւնոյն
գործին
երրորդ
Հատորը
կար՛
դա լէ յետոյ,
ան Հետեւեալ
սրտայոյզ
ու վեՀ
պատգամը
կ ուղղէր
Հայ ժողովրդին
եւ արե­
ւելքի
բոլոր
ժողովուրդներուն,
«...
Խ անդավա
ռութ
եան
ը Հետ
զոր կր
զգամ
ձեր ազնիւ
երկրին
արուեսներուն
սքան–
ւՀելի
գեղեցկութեանց
Համար,
կայ բան մր որ
սիրտս
կը սեղմէ,
այդ է որ ձեր
գրքին
մէչ
շ ա տ
աւերակներ
կը
տեսնեմ։
«
Ինչո՞ւ,
բար եկա՛ մս, այդքան
աւերեալ
եկեզեցիներ։
Անոնք
գեղեցիկ
մեացած
են՝
կարիքին
վերեւ։
Բայց
ի՜նչ
ցաւ որ այ ղ լզի ււ ի
ատելութիւն
մը
գոյութիւն
ունկցած
Է Հ լ լ
ա
յ
Fonds A.R.A.M