ԱՆԱՀԻՏ
117
Ք Ր Ո Ն Ի Կ
՛
Բանի մր աս՞իս աոաչ\
ֆրանսական
գրա­
կանութիւնը
կր կորսնցնէր
իր մեծ
ղէմքերէն
մին,
՚
Բուրթ
լինը^ ել աՀա
ֆրանսական
ար­
ուեստը
կը կորսնցնէ
իր Հսկաներէն
մին, Ան -
թու ան
Պոլրաէլ
արձանագործ
ր ։
•
Քուր
թ
լ ի ն
Համարուած
էր իրաւամբ
Մոլիէրի
ամէնէն
Հարազատ
յաջորդներէն
մին. ան
արտադրած
էր
ցեղային
շեշտուած
կնիք
ունեցող,
կատա­
կերգականի
զգացումը
ամենաբաւական
եւ ա–
մենաՀզօր
աստիճանով
մը ի յայտ
բերող, իր
ժամանակի
ոգլոյն
ու ճաշակին
սուր
րմբրո–
նումի
մը դասական
կատարելութեան
ձրգ–
տոլւքե ու կարողութիւնը
միացնող
գործ մը,
որ կը պարունակէ
անմաՀ
տիպեր,
արժանի
եթէ
ոչ Ալ ս հ ս թ ներ ուն
թարթ
իւֆն եր ու ն, Աո–
նոլֆներուն֊
Հարվւ ա կոնն
եր ուն,
գ է թ
Ժ՚օրժ
֊
Տ ան տէններուն
,
Ս ք ավ։ էններ
ուն, Արկաններ
ո ւե
վլով
դրուելու։
Ան ս ա կայ՚Ա,
////
ա ր գէն
Ք է է կէՀ
Գրէր, որ "Հինէ
արտադրած
է առանց
իրեն
յ ա աո
ւ կ Նոր ըսելիք
բաՆ մ՛ ունենա
լու.
ՀաԱոզ–
ման // առանք
իր իւր աքանչիւր
գրուահքր
եր­
կար
մանրակրկիա
ս ր բագրութե
ան
ց ենթ ար–
կելու.
եւ որ, շատոնց
ի վեր Հիւանդ,
/
չադ­
ր ա ծ էր այլ եւս արաաղրելէ,
իր գործր
վեր–
Լացուցած
կր նկաաուէր։
Իր մաՀը խ"Ր 9
ա ւ
–
պաաճաոեց
բոլոր իր Հիացողներ
ուն եւ մա­
նաւանդ
իր մաերիմ
բարեկամներուն,
որոնք
մօաէն
դիտէին
թէ անոր
ս իրար
այնքան
յստակ,
մաքուր
ու ամուր
էր որքան
իր ծի­
ծաղն ու իր ար ա ե սար ։
Ազնիւ,
ուղղամիտ.
Հաւատարիմ
մարդ
մրն էր ան,
որուն
գործն
ալ
արդէն,
մարդոց
տկար
ութ
իւններն
ու
կեանքի
ծիծաղելի
կողմերն
ի վեր կր
Հանէ՝
բարի
Հեգնութեամբ
մր, առանց
մաղձի,
ա ֊
ռանց ա տելութ
ե ան ։
Պարտ
էլի վաղաժամ
ժաՀը
աւելի
սուր
ցաւ
պատճառեց
ամենուն,
վասն գի
վաթսուն֊
եւՀինդ
տարեկանին՝
իր Հանճարին
բովան֊
Դ
ա
կ կեն սուն ա կ ութ ե ան ել արուեստ
ին
ամե–
նաՀասուն
լրութեան
մէԼ անոր
յանկարծ
ան–
Հետանալր,
երբ դեռ կարող էր Հոյակապ
գոր­
գերու
ամբող^
շ՚սրք
մ՛ր ա ր տ ա գ ր ե լ ,
կսկծայի
կորուստ
մրն է Ֆրանսայի,
ա մր ողՀ աշխ
ա յ ։ ֊
Հ ի արուեստին
Հա մա ր ։ ՚Բարփօի
եւ Ռօտէն
ի
Հետ
է
ան
ի կա մեծ ա գոյն
արձանագործն
Է
ղ՚՚ր
մարդկութիւնն
ունեցաւ
վերջին
ժամանակ–
ներուն
մ Է Հ ։ Աշակերտ
Ֆայ կի կ րի,
Տալուի
եւ
Ռ ոտ
էն ի,
դե ր ա գան
ց ե ց աոաջին
երկուքը
ել
Հաւասարեցալ
վերջնոյն,
անկից
շ ա տ տար–
բեր
նկարագրով
գոր ծ մր ա ր տ ա գ ր ե լ ո վ
Հ ան
ա
ղերձ։
Տարիներ
տեւող
գ ժնգա կ
ճիգերու
Ժ՚ԷԼ
յ ամառելէդ
մեծ ն ե գութ
ի ւնն ե ր ու
ենթար­
կուելէդ
երկար
ա տ ե ն
քիչերէ
միայն
իր գոր­
ծին
բո վան դա կ Հ ա գ ո ւ ա գ ի ւ տ
արժէքով
գն ա–
Հատուելէ
յետոյ,
Վեր՝Լ\Է™՝
տարիներուն
ան
Հասած
էր գրաւելու
ամբող^
աշխարՀի
ժէ^
այն մեծ տեղր
որուն
արժանի
էր. ան
արդէն
իսկ կր Համարուէր
մեծագոյն
արձանագործ֊–
ն Գրէն մին գոր մարդկութիւնն
արտագրած
է^
իրեն
դիմեց
Արժանթինի
կառավարութիւնը
Ալվէար
գօրավարին
յուշարձանը
յօրինելու
Համար
Լեւիր գլուխ-գոր
ծ ոցն ե ր էն մին է որ
ւառաՀ
եկաւ
ա տ կ ի ց),
իրեն
դիմեց
Ջեխօ֊Սչօ–
վաքիան
իր պատերագմական
Խաչի
մօտէլր
խնդրելու
Հ ա մար, իրեն
դիմեց
ԼեՀ աս տ ա ն
ը
իր
ագգային
բ ա ն ա ս տ ե գ ծ
Ս իցքիէվիձին
ի
պ ա տ ի ւ
Փա
ր ի գ կ ան գն ո ւե լ ի ք
յուշարձանը
կերտելու
Հա մար. Պ ելճի
քան
անոր
նուիրեց
իր
Գեղարուեստից
Պալատին
աոաջին
մեծ
ցուցաՀանդէսր։
Իր ժողովրդին
ընտրանին
կը
Հիանար
անոր
վրայ,
բայց
կառավարութիւնը,
ինէպէս
անոր
յ ուղա
ր կա ւոր ո ւթ ե ան
արտասա­
նած
ճառին մէԼ Հանրային
կրթութեան
եւ Գե­
ղարուեստից
նա խ ա ր արութ ե ան պետական
են֊
թ ա ք ա ր տուղտ
ր
ւեր ան ս ո լա - փոնսէ
յ։ ս ած է
Fonds A.R.A.M