ԱՆԱՀԻՏ
119
Աարղոց
ՀթՀծէ.,
֊
որովՀետեւ
դ է պ ի
Ասաուած
բարկացող
ամէն
մէկ խոյանքի
աուահ
են
Հաւատքի
դրութիւններ.
սահմանափակ
ծ է
սեր,
որ
իրենց
սահմաններով
իրար
կր
խեղդեն։
«՚
իերա
դոյն
սխալին
ծ ան
ր ո ւթ
ի լն ր
Հ ո
ո
է
%
սրա
ի
բարեկամութեան
պակա՚սր
ժողո­
վուրդներու
միէեւՀ
Ոչ մէկ
ճշմարտութիւն
մնայուն
է՝ աոանց
սիրոյ;
Ինչմ
լ
ուրեմն
միշտ
կան
պատուարներ,
փ ո խ ա ն ա կ
ամենուն
Հա­
մար
տիեզերական
մշ տակ ան լ ի ն ե լ ութ եան
մ ր ։
<• Արուեստ
ի , գիտութեան
եւ րն կեր
ական
գործունէութեանց
մէ^, ես բոլոր
անոնց
Հետ
եմ որ կր ճգնին
դ է պ ի այգ
Հաշտութիւնն
ու
դ է պ ի այղ
լոյսը...))։
Պուրտէլ,
որ մեծ նկարիչ
ալ էր
ինչքան
մեծ
արձանագործ,
ունէր
եւ իր դրա կան
ներ–֊
շրնչման
րոպէներ
ր ։ Իր լեզուն
անճշտութիւն–
ներ
կր պարունա
կէր, ոճը՝
մի ա մտ ո ւ թ ի ւ ն ն ե ր
ու
անխնամութ
իւններ,
բայց
վեՀ
Հոգի
մր,
բարձր
մա ած ում մր, ան ձնական
աշխարՀա–
Հայեացք
մր Հոն կր տիրէին,
եւ ուժեղ
ինք­
նատիպ
բաց ատ
ր ութ
իւննե
ր, բան ա ստե
ղհ ա֊
կան
խորիմաստ
պա տ կերն
եր
կր
ճոխացնէին
արտ
այ
այ տա
թի
ւ ն ն իր ն երքին
աշխարՀ
ի ն ։
Իր
վե՚ր^ին
ա ր տ ա գ ր ո ւթ
ի ւ ն ր
եղեր
է,
մա
Հուրն
էն քիչ ա ո ա ^ , դողդղա
ցող
ձեռքով
գրուած
ԱւլօԹե՜րգ <՚՚ր առ. Արարիչն,
—
ք ե ր թ ո ­
ղական
կա ակր
այդ մեծ
ղ ա ղ ա փ ա ր ա պ ա շ տ
արա ե ս սա ագէ
ս։ ին, այդ Հաւատքի
ու խ ան ղա­
վա
ո ութ եան
մարդուն
-
արուեստր
կրօնքի
մր
պէս
պաշտող,
դիւցազնական
տեսիլով,
մե­
ծութեան
սիրաՀար
այգ
բարձր
սրտին,
որ
քարին
միջոցով
տիեզերքի
խ որ
Հ ուրդն
ու
մարդկային
ճ ա կ ա տ ա գ ի ր ն
արտայայտող
եւ
ուժգնաշունչ
ու մեհաթոիէ
բանաստեղծ
մր
եղաւ։
Իր
ազնիւ
ամուսինր,
շնորՀալի
ՀելլէնուՀի
մը, որ անոր
անձնուէր
ընկերուՀին
եղած
էր,
գիտցաւ
կսրղաղլւել
անոր
կեանքին
ու
արուես­
տին
արժանաւոր
յուղարկաւորութիւն
մ ր ։
Մարմինր,
դ ա գ ա ղ ի մէԼ դրուած,
բերուեցաւ
Վէզինէէն
ուր մեծ ա ր ո ւ ե ս տ ա գ է տ ր
վախճա–
նած էր, Փարիզ
իր աշխատանոցը՝,
եւ
մէկու֊
կէս օր Հոն, իր մտքին
զաւակներովր
պաշար–
ա ած, վառած
կերոններու
թախծոտ
լոյսին
տակ
եւ բարեկամներու
ցաւագին
աղապա­
տանքն
արտայայտող
ծաղկեպսակներովը
չրԼապատուած,
ան ի տես
գրուեցաւ,
որպէս
զ ի իր բոլոր
սիրողներն
ու յարգողներր
դային
Վերջի՛ս
այցր
տալ ան որ, իր ա շա կեր տներր
,
բարեկ
ահէ։ երր , պ ա շ տօն ա կ ի ցն երր ,
Հի աց
ող­
ներ
ր ե կան
Հուսկ
ակնարկ
մր նետել
անոր
տժգոյն
ու խաղաղ
ղէմքին
վրայ որ ղ ա գա
զ ի ն
վեր եւ բացուած
ապակեւոր
քաոակուսիէ
մր
կ երե՚ւար,
ան
շ արժ,
ան խ ո ո վ. կ ա ր գ ե ս
քնա­
ցած,
եւ
"
Հինչ
կր յիշեմ
աւելի
վնՀօրՀն
յ ո ւ ­
զ ի չ քան տեսա
ր ան
ր ար ո ւեստի
լուսաւոր
ու
կենսատու
պա
լ /• սւ ր ր
Հերոսի
մր կորովով
ու.
Հաւատքով
մինչեւ
գերագոյն
յաղթանակ
տա­
նել է
յետոյ
վե
ր ^ ն ա կան
Հ ան գի
ս տ ին
հոցը
նիրՀող
այդ
ղէմքին՝
իր երազներու
ե
տքնու­
թեանց
աշխատա
վ այ
րին
մէԳ , ո տ ք ին
տակ
իր ա մեն
էն
Հ ոյա կապ
ու խոր
Հ ր դ ան
շ ան ա կ
ան
գործ
եր
էն
մէկուն,
\\
ա |)ա մնրձ
1
| (յն տ սյ ւ յւ ո
սին,
որուն
յաղթ
Հ սկայ
մա
ր մն
ո յ ն
վ եր եւ
զ լ ուխր
՝
ակնախուվէ՝
արդէն
ուսին
վրայ
կ իյնայ
ո
լ–
ժ ա թ ա փ ...
Ս իե ւ ն ո յ ն
ր ո պ է ին
կր վ ա խ ճ ան է ր
ուր
ի
շ
ան ձն ա ւոր ո ւ թ
ի ւ ն մր , որ , ա ո անց
ունեն ա
լու.
Պ ուր
տէլի
մր մեծ ու թ ի ՚ - ն ր
,
ն շան ա կ ա լ ի ց ու
Հա մա կր ելի դէմք
մրն էր, Հայ ժողովրղի
Հեսդ
Հնուց ի վեր սերտ
կ ա պ ե ր
ունեցող
ժողովրղի
մը՝
Յ ո յ ն ազգին
զաւակ,
եւ ինքն
իսկ
անձնա­
պէս
^ե՜րմ
բարեկամ
մր Հայ ղատի
ել Հայ
մշակոյթի
*
Ժան Փսիքարին։
Ան յ ո յ ն
լեզւով
ունի
արսւաղր
ած
արժէք ա լոր վ է պ ե ր
եւ այլ
գ ր ա կ ա ն գործեր.
ան շատոնց
Հաստատուած
Փարիզ,
ամուսնացած
էրնէսթ
Րրնանի
ա
"՜
չ^կան Հետ, ծ անօթ
էր ֆրանսական
բանասի­
րական
աշխարՀին
մէ^ էբր նոր
յունարէնի
ուսուցի
չ, եւ իբր ֆրանսաբարբաո
բանասէր
եւ գրագէտ.
Աերրիւր տր Ֆրանսդ
Հրատարա­
կեց իր մէկ
շաՀեկան
վէ
ա
ր։
Հ ր ա տ ա ր ա կ ա ծ
ունէր
նաեւ
ֆրանսերէն
բան աո տ ե ղ ծ ութ իւն­
նե ր ։ Իր կեանքին
մեհ ագոյն
գործ
ր եղաւ
յա­
մառ ու անընղՀատական
պայքարր
զոր
մղեց
յունարէն
ու ֆրանսերէն
գրուածքներով՝
ի
ն պ ա ս տ
աշխարՀաբար
յունարէնին,
Ը՚եդղէմ
գ ր ա բ ա ր ա խ ա ռ ն
յունարէնի
մոլեռանդներուն։
Ա յ դ
լեզուա
կան
Հարցր
որ մեր մէ^ շա­
տոնց
վերանա
պէս
լուծ ուա ծ է . Յունաց
մէ
^
դեռ կը էէն այ
բուռն
վէճ ի
նիւթ
։
Լե զու
ական
նորասէր
դպրոցի՛
11
մեծ տեսաբանն
էր
ինքր^
անոր
Համար
մղուած
կռիւներուն
ՀԱուտ ղե–
Fonds A.R.A.M