ԱՆԱՀԻՏ
107
կպա՛ն զն եէւ» (Դշ– Զ– Հ՚/ր. 21)։ Միայն պոռ­
նիկ կին մր քիախաբն
է որ, իր ազգական­
՛
ներով, կ՛աղատի
այգ
սպ/լքնգէն,
որովհետև
ան
իրենց
ղրկած
լրտեսներր
պաՀեր
էր։
Այււպէս
քանի ւՐր բացառութիւնով,
անոնք
կս Հարգեն
•
Բանտնու
երկրի՛ն մէՀ
բնակալ
գրեթէ
բոլոր
ցեւլերր,
իրենց
թագաւորնե­
րով
եւ բոլոր
ժոզովուրգով.
«
նւ
Յեսու
բոլոր
լեււնային,
Հարաւ ային,
գաշաային
ու լեււնելտւ
տակ
եղած
երկիրները
եւ
ա–
նււնց
բոլոր
թագաւորներր
զարկաւ,
ու
մէկր
ողՀ չթ ալուց,
Հա սլա ամ՝ էն
շն չտւորր
մ՚եռցուց,
ինչպէս
իսրայէլի
Տէր Աստուած
ր
պատոլիրեր
էր»
( 9 ՚
շ .
Ժ. հո՛ր. 40)։
Երբ
Ի սրայէլի
ժողովուրգը,
նախնական
շրջաններու
մ ԷՀ, բարոյականի
մասին
այս–
քան
նեզ րմբռնում
ունեցան
է.
միեւնսյն
ըւ/բռնում՛ը
ունեցան՜ պէտք է Ը է է
ս
՚
ն
Բ՜ոլոր
նախնական
ժոզովուրւլներր։
Պատմութիւնն
ալ մ՛իելիտ
յն բանն է որ
կ՚ապացուցանէ։
ՎերՀին
պատերազմին
Եվրոպայի
մ ԷՀ
շատ մ՛ր քտւլաքներ
գրաւուեցան,
բայց սլա–
տերազմիկներր
անոնց բնակչութիւնւր
սուրէ
չանցուցին։
կը նշանակէ
ժամ՛անակը
ւիուիո–
խութիւՕներ
մտցուցած
է բարոյական
րւՐ–
բռնումներու
մ՝ԷՀ, գէպի
լաւագոյնը։
Բարս յականր
իր տ յս
աշխատանքին
ս°ԷՀ եթէ
ոչ ստեղծած,
գոնէ
օգնութեան
կան չան՜ է կրօնը եւ յետագա
յին գրակա.
նոլէժիւնը,
իր շատ
մ՛ր ձեւերունւ
տուկ։
Կրօնը բարոյականի
ծիսական
մ՛սան է ։ Ան
իր
բապուա^,
գժոխքով
եւ
արքայութիւնով,
տեսանելի
եւ անտեսանելի
ուժերով աշխա­
տած
է կարելի
րնել բարոյական
օրէնքնե­
րու գործագրութիւնր
կեսւնքի
մ ԷՀ։
Բոլոր թապուներր
իրենց
ժամ՛անակին
ընկերութեան
Համ՛ար
պաՀանՀներ
եղած
են։
Աո անց ա յգ
պաՀանՀին
ոչինչ
պիտի
սաեղծսւէր։
Յեաոյ
երբ այգ
պաՀանՀները
անցեր են, թապուներն
ալ անՀետացեր
են։
Հին ատեն
Հաղորգակցութեան
գժուարու–
թիւններու
պատ ճառով, երբ այնքան
զըժ–
ուար էր կառավարելու
գործը,
թապունւերր
անսաՀման
օգտակարութիւն
ունեցած
են։
Որքան
իրաւունք
ունէինք կարծելու
որ
թասլուէւ
Հիմն Է կրօնին, նոյնքան
իրաւունք
ունէինք
մտածելու
որ ան
բարոյականի
ստեզծած
սլաՀանՀի
արգիլէւքն
Է։ քՒապսւի
Հի մ՛ր ար գի լուայ
Է, որով
ան
ենթագրել
կուտայ
բարոյա կան պարաաւորութ
իւն
մ՛ը։
՛
Բիտ վերը
Յեսուի
գրքէն
բերուած
օ–
րինակէն
շասւ որոշ
կ՚երեւայ,
երբ
կ՚ըսէ՝
«
ինչպէս
ի սրա յէլի
Տէր Աստուածը պատ–
ո լիրեր
էր)), թէ
ինչպէս
այգ
կրօնական
րմբււնոււաերր
գործնական
կեանքի
կր
ծա–
IIայեցէւէին
մ՚արգիկ։
Այս
է պատ
ճառր
գարձեալ
որ Հին
գարերունւ,
նաիւնական
ժսզովսւրգներու
մ՚ԷՀ, քաղաքական
եւ կր(ւ7ւական
իշխանու–
թիմւներր
կեգրոնացած
են եզեր մէկ
անձի
վրայ։
Այն բարսյական
ւղարաաւ
սրուի/իւննե–
րը, ււրոնք ժամ տնակին
կլռքէւական պարտա­
կանութեան
կամ բարեգործութեան
ձեւին
տակ
էլ՝րլլա յին,
սՖոնցմԷ
շտտերր
այսօր
արգէն
օրէնքի կարգ անցած
են։ կր
նշա­
նակէ կառավարութիւնները
կամ՛աց
կամաց
կը
կիր տր կեն
զանոնք
կեանքի
մ՝ ԷՀ։
ինչպէս
որ մ՛ար գի կ
լեզունւ
ստեղծեր
են,
Հաւաքակսհւութիւ1ւր
աւելի
գործնա­
կան
Հիմ՚երու
վրայ
ւէնելու,
այնպէս
ալ
ստեղծեր
են բալայականր,
տեսակ
մ՛ր սրր–
բութիւն,
զայ1ւ կարելի
գտրձնելու
Համ՛ար։
Թ.
Առանց Հաւաքական
ութ եան
ոչ
միայն
կարելի
չպիաի
րլլար
քաղաքակրթութիւնէ
ստեղծել,
այլ նաեւ
անՀրաժե
շտութիւէւ
մ՚րն Է ան մտրգուէւ
Համ՛ար։
Ան ոչ
միւսյն
չի պակսեցներ
մ՛արզ սց երՀանկութեան
չա–
վւր, կ՛աւելցնէ
ալ;
Եթէ
ան
պակսեցնէր
մ՛արգոց
երՀանկութիւնր,
կազմալուծուած
կ՛ր լ լար այգ Հաւաքական
ո ւթիւէւր
ու մ՛ար֊
գիկ քաշուած
կ՚ըլլային
լեռները
կամ՝
ա֊
Պւասլատները, ճգնաւորներու
պէս,
աոււհւձ–
նացած
կեանք մր ապրելու։
ԸնգՀա/լայնակն
Fonds A.R.A.M