102
ԱՆԱՀԻՏ
ո
ութիւն
չունի Տ՝
որոնց
այնքան
ես պէտք
ու՜նկի
սին
խօսիլ,
կ՛ր՛՛է
"
ն,
կը նշանակէ;
ղորհանել իր
կարենալ
աշխատելու
ՀաՏար
ուրիշ
բաներու՝
քան
անհատականութեանդ
անյարՏար
բացատրութիւն
այս
քաղաքականութեան
։
(
Հ)սշ\\շ
V^^, Ո10Ո
Տը, որուն
ղԷՏ առաչին
անդաՏ
ինքր
սլիաի
բոգ,,֊
Օւ6Ա,
պԱ©1Խ
V^^...^))^
|>է/» =
Ինչ որ պէտք կր Լ՚Տինհսքուին
ապրելու Հա֊
Բայս
ախտք Է րսել որ եթէ բանաստեղհը
Տար այդ բառին
նիւթական
իՏաստովը,
ան
Տիշտ
ընկճուեցաւ
Հրապարակադրին
ՏԷչ, Տս՚րղը
զօրաւոր
ունեցաւ։
Գոյութեան
Հալերը
երբեք
չ&անչցաւ ան
Յնաց ։ Լրագրող
կՏինես^ո՚ւն
ալ բարձր
3\։։։։
ց իր իրմտաւոր
առ.ողչ՝ութեանը
՛
շրջանին
։
Երբ
ինքը
շրչտպատէն,
թէեւ իր քաղաքական
Հա.ՏոզուՅեերը
չէր վաստկեր
Տինտկը,
կ օգնէին
իրե1ւ
Հայրն ու
իր
դարուէէը
չըԱ՚՚՚յի^՛
՚
բարեկաէաերը
Օ)
Թերեւս
ճշՏարտութիւէ՛
կենալ
" ՛
յ
1 1
չ
քրեղան՛
ՏԱՌԱՊՈ՚ԼԸ
քին ՏԷչ . Թերեւս
1,
պ.նեսքուն
ի՛նքն
ր
Ա"՚ձ ան­
կանոն
կեանք
խարողը։
Բ՚՚՚յց
ս ա
սաոյղ է որ աա–
Մեհ
արուեստագէտներէն
ո՞վ չէ տառ
ասլան
է
ռաաեցաւ
ան։ Ու այգ տառապանքը
յաճախ
Տար–
Բայց երր տառապանքը
կը տանի
եղերական
վախ–
դոցՏԷ կոպար : Բաւական
է
յիշել իր
վտարուՏը
ճանի Տը՝ տաժանելի
է կրելէ՛
ԷՏինեսքու
ա՛յղ տա–
պտշտօնէ,
ինչ որ դժնդակ
գարձուց
անկէ
յետոյ
իր
ռտպանքը
կրեց։
կեանքը։
Ան իր ներսը
դժբախտ
ընտանիքի
Տը ճակա–
Արդարեւ,
ռէժիՏի
փոփոխութիւնդ,
187(
>ր1/,
աաղրական
սերՏը
ունէր
արղէն,
երր կեանքէ։
ալ աղետաբեր
եղաւ
կՏինհսքուին
ՀաՏար
ւ
«
Հանի կա
իր
Հողերը
տուաւ։
Երեսունըո։
թը տարի
ապրեցաւ
իրպաշտօնէն
Հրաժարեցուցին,
կըպատՏԷ
Նաքուպ
ան, ու այս կարճ
կեանքին
Հ\նգ տարիները
Հո– Նէկրուձձի,
առանց որ ե լ է շարժառիթի,
ինչպէս
գեկան
Հիւտնգներու
ապաստարանի
Տը ՏԷչ ։ Բայց
կշ պատաՀի
յաճախ Տեր ՏԷչ երր գաՀլիճները
կը
իրեն
Տեացահ
երեսուներեք
տարիներն
ալ վիշտով,
փսխուին։
Նոյն իսկ ղատի
տուին
ղան իկա՝
ըսելով
Հոդերով
անցան :
Ո
ր պետութեան
Տատենագարանէն
կը սլտկււին
քանի
Բանաստեղհը
Տօտէն
ճանչցող
Տը, ակագեՏա.
^Ր ԳՐՔ^ր–
Անշուշտ
որ Հետեւանք
չունեցաւ դա–
կան Ետքօպ
Նէկրուցցի
կ՛ր՛՛է թէ Լ-Տինեսքոլ
Տիշտ
"՛
է՛՝ "բովՀետեւ
պակսող
գրքերը
գանուեցան
իրենց
ապրեցաւ
կատարեալ
թշուառու
թեան ՏԷօ, Թէեւ
Ի"Կ դարակներուն
մէչ,» Ու ինչ կ՛ուղէք
որ
ըլլայ
շատ
էր ՀաՏեստ
եւ շատ քիչ էին անոր պէտ–
բանաստհղհին
արդէն
Հիւանդոտ
Հոգին։
Ինչ կը
քերը,
բայց ան, ադոլ Տը պէս, չէր գիտեր
գորհա–
ք""/՛^/՛ ՚""
աշխարՀի
վրայ երբ Հացին
պատառը
հել իր վաստկած
քիչ Տը դրաՏը։
Իր
Հիւանդոլ
Կը
/ " /
^ ՚
բերն
էն : Ան աշխարՀսէն
կը պժգայ։ Որ–
թեան
երկսր
շւվանին՝ իր բարեկամներուն
ուՀիա.
Ք
ա
^
ՂԻ՚՚՚ՔԸ
սիրողներ
նիւթապէս
օգնեն
իր նեղ օ–
ցողներոձ։
աչակցութեաՏբը
ապրեցաւ։
Իսկ խոր–
րերոմ։՝ ան դարձեալ
կ՚ատէ
Տարղիկը։
Ան նոյն
իսկ
Հրդարանը,
1 888
^1՛,
այսինքն
երբ յիմարանոցն
էր
ՀԻ
՚»՚
ն
՚"
Ր
"
իրել
ողորՏութեաե
ՀաՏար
իրեն
երկա–
վաղուց,
պզաիկ
թոշակ Տը կապեց
անոր։
Իրթա– Ր
Ո
Ղ ֊ – ֊ " ֊ ք շ ՝ Իր տառապանքէն
բա՛ն
Տը չ ի պակ–
ղուՏը
եղաւ
պետութեան
ծախքով։
կ՜Հ, անշուշտ։
"1՚
Ր
^ ք է
նոյն իսկ ապրուստի
Հոգը
ՏեղՏտնայ,
Գիւրին է արցունք
թափելը
երբ բանաստեղհը
ա՛լ լրագրական
կեանքի
մէչ վատնուահ
տարիներու
ւԿ
ա
ւ
են
Լ-Տինեսքոլի
չար–
Բ ա
է 9 Է՚Կ
ա լ ե
լ ի
խ՛՛՛՛ուն
փաստ՝
քան երբ
չարանքը
կեանքը
շաՀելու
ՀաՏար •
ճիշդ
է որ բանաստեղծէ
ինքն է որ իր տառապանքը
կը
ան բարեկա՛մներ
ալ ունեցան է՝ որոնք
վարձան են ՛Դ՛Ա՛՛՛ՏԷ։
1882/.՛»
Եաշի ՏԷչ բարեկամին
ուղղան
չղգացնել
կեանքի
բեռը : Ան ոնց Տ է Տէկը,
Թիթոլ
ՏտերՏական
Տէկ
նաՏակին
ՏԷչ՝
Պոլքրէշէն
կը
Մայօրէսքու,
գրագէտ
եւ նախկին
նախարար,
որ
գրէ
ան.
սիրտն է Լ-Տինեսքուն
եւ յաճախ
աչակցան
անոր,
«
խարուած
ՏրնեՏ ես, թէեւ
աշխատեցայ
Հ՛՛՛­
նոյն իսկ կը վրդովուի երբ բանաստեղծին
նիւթական
ՏոզուՏով եւ Հաւատալով
գաղափարներուս
աՏրտ–
տադնտսլները
խօսքի
նիւթ
կ ՚ ը ն ե ն ։
պնղուՏին,
ե լ աւելի լաւ ապագայի
Տը։ Ութը
տարի
«
Լ-Տ՚նեսքուի
նիւթական
թշուտռութետնը
Տա– է որ ՌուՏանիա
զարձան եՏ, ե լ այն
օրէն ի վեր
Fonds A.R.A.M