ԱՆԱՀԻՏ
101
որ էՐ Հ՚որՀները
չկ խաՏոեցուցեք
Հոասլռրռկո–
ղո
նԷ ի
ն ք
վԱ
ոսս։
Լ
ն
կ
արդալո
. ,
Բհախնղիր էր
լեզուի
դրութեան
Տէչ,
Տ
ա
Ա
թ
ա լ ։ Զ Ա
կ >
շ ս է ո
դ
ա։ն
Պուքրհշցէ–
նթէ պարագաները,
լրագրութեան
գիրկր
նեաահ
ներուն, ոչ ալ Մանթէնիացիներուն
կաՏ
Մոլաովա–
չշլլավՀ,
կՏինեսոուն,
ռուՏէն
բանասաեղհութիւնը
ցիներուն
ՀաՏար,
այլ բոլոր
ՌուՏէննեբուն,
ոչթէ
Հաւանաբար
նոր Հրաշակերտներ
կ՚ունենար,
Տիայն ա զրուաններուն՝
այլ իգուաններուն
Հա֊
Ու ինչ որ աւելի
գառն է՝ ապրուսաի
Հոգն էր Տար ալ, Աշխատասէր
էր ու խղճաՏիա, եւ գա քև
որ գինքշ
լրագրութեան
Տղեց։ Երր կուսակցական
Տիլս, կր գանէիր
իր տեգը։
Մա ահ Տան կաՏ
ուսուՏ֊
նկաաուսՂւերով
խլեցին
ձեռքէն
Եաչի Տէչ ունեցան
նասիրութեան
Տէչ
թաղուահ՝
յաճախ
կր
Տոռնար
ՀաՏեսս, Տէկ սլաչաօնր՝
ՀաՏալսարանի
գրանագա–
սնունգն ու քունր.
Հիւանգ իսկ ըլլար՝
խՏբագրա–
րապեաութիւնը,
աէգրուսաի
Տտատանչութիւնր
սկսաւ
տուն
կուգար
Տիշա, կր ՀետասրքրուԷր
աՏԷն բա–
՜
ճնշել
իր Տիտք,. •
նով եւ կ՚ուզէր
որ Տիչտ տեդեակ
պւսՀԷին
գինքշ,
Որպէս գի կարենալ
իր կեանքը^
շ՚՚՚Հիլ
Է-Տի–
•֊"–
աչնորգոզ
յօդուահները
շատ քիչ կր գրէր ան
նեսքու
1876/.1
ւ
Եաչր
թողաց.
ե լ Պուօրէշի
Տէչ
խՏբագրաաունը։
Դրական
արժանապատուութեան
և
խՏբագիր
եղաւ
Թխքվաւվ
թերթին, գոր կր Հրաաա֊
Հանրութեան
Հանդէպ
յարգանքի
(
սնգիր էր
իրեն
րակէր
սլաՀսլանոգական
կուսակցո,
թի՛նը
,
Այղ ՀաՏար՝
յօգուահներր
գրել
կատարեալ
խաղաղու–
պաշտօնին
վրայ ալ տոսց
Տինչեւ
1883,
երր առա– Բ
եան &
^1՛
միասին
կր կարդա
չինք իր
գրահը
չին անգաՏ
երեւցան
Հետքերը
իր Տտքի
Հիւանգու–
ձեռագիրը
շարուելու
չղրկուահ
,
Կը
գրէր
րնթեռնլի,
թեան՝
ուրկէ ա՛լ չպիտի
բուօ՚ուէր
երր եք ,
Դ
ե
Ղ
ե
ձ՚ԷԿ "
ւ
խ֊՚աՏուահ
,
Իր լրագրական
կեանքն էր որ սպաննեց
գին.
<(1~առնուահքով
ալ Հրապարակագիր
էր ան ,
օ ր ։
IV ր արուեսաագէւոր
թարՏ կր սՂսսյ երր սսւի*
1՚
նչ որ կ րնէր՝ կ րնէր
սրաովրյ
Ւ ր Տօտ աՏԷն
լ՛ան
պես
ղինքր
իւՏրադրութեան
կաՏ վարժապետութեան
կր րխէր
ի՛՛՛ր
ՀաՏոզոլՏԷ
Տր, եւ յստակ
էր բա–
Տէչ
օրն ի րուն
րթացնել
իր Տիտքր։
Ո՞ր բանաս,
նաձեւուահ
։
Առարկայական
էր, երրեք
ինքգինք
տեգհն է որ արաՏագրո,
թիւն
կ՚ունենաք
իր Հոգիին
անձնապէս
վիրաւ-րուահ
չէր գգար, ու չէր կ"է–
Հեա
խօսքի
նստելու՝
երր աՏբողչ
օրր ուղեզր^
սրնցներ
կշիո-քլ։ ԶեՏ յի՜շել,
երրեք որ ՚ ^ է կ ը վշտա^
խո՚ողահ է խորթ գրագուՏով
Տր ։
ցուցահ
լԼԱաչ, կաՏ
րուււն
եգահ
Տէկու
Տր
Հան–
Ու աՏրոգչ
եօթր
տարի
տեւեց ալդ անՀրա.
գէպ
։
Անկարեկիր
էր եւ անողոք երր պէտք
ՐԱ՚՚՚ր
պոյր
կեանքը^,
րսենք՝
ալդ չարչարանքր,
որ իր ՜ճշՏարտութիւնը
րսել,
բայց իր անձնական
յարա֊
կարճ
կեանքին
աՏենէն
պտղատու
Տասը
պիտի
րերութեանց
Տէչ չէր նախատեր
Տէկր, եւ որ եւ է
խլէր ։
նախատինք
կ՚ընդունէր
քՏհիհազով
Տը^։
Իր լրագրական
կեանքը
սապէս
կր պատՏԷ
«
Ան չէր Հալա։.ահեր
կառավարութիւն/լ՝
րնղ–
Իօն
Սլավիչ՛ որ ԷՏինեսքուի
Հես, Տիասին
վար ահ
դիՏաղիր–
թերթի Տը խՏրագիրր
ըլլալուն
ՀաՏար,
է
Թրւ1ւ|ա՚–լր
խՏրագրութիւնը.
ա
յ լ աչդ պաշտօնին
Տէ$ էր Տտահ
որովՀետեւ
կը
«
Լրագրութեան
Տէչ
Տանելու
ատեն
քիչեր
րաղձար
անողոքօրէն
Հարուահել
Տարղիկ՝
որոնք,
Տիայն
ունեցահ
են ալն քան
պատրաստութիւն
որ– իր կարհիքով,
կր կաղՏալուհէին
ռուՏէն
րնկերու–
քան
ունէր
1-
Տինեսքո.ն
։
Տեսակ Տր շրիւն
Տաաե–
թ/ււ1ւը։»
նաղարան
էր, եւ չէր րլլար
օրուան
խնդիր Տր ռ
Ինքն է որ նաշէն
1882/.1.
գրուահ
նաՏակի Տը
րուն
Տասին
արդէն
ՀաՏոզուՏ
Տլ չունենար.
օ ձ ֊ Տէչ կ՚ըսէ
րարեկաՏի Տր,
աըւահ
զարՏանալի
յիշյսլութեաՏր
Տր՝ ան երրեք
«
Պէաք է
այսօր
գիս երեւակայես
շատ յոգնահ .
չէր
Տոռնար
իրսորվահր,
եւ Տեհ գիւրութեաՏր
Տարդ Տր, այն օրէն ի վեր որ առանձինն
կ՛լլնեՏ
կ՚օգաոլէր
իր հանօթութիւններէն
դէպքերու
եւ
սկզբունքներու
այս առեւաուբր,
այնքան
Հիւանդ
գէկերոլ
Տասին.
վարժուահ
ոտանաւոր
գրելու
որ առնուազն
վեց աՏսուան
Հանգիստի
պէտք ու­
ր՛" յց նաեւ
անՏրցելի
էր իրր արձակագիր։
Թէեւ
կը նիՏ ինքզինքս
գանելու։
Գրեթէ
վեց սարի է որ
գրէր արագ,
բայց
խնաՏքով
կը կ լ ՚ ֊ կ
հ՝
Ր՛" ֊
ք
ձ
"
Լ ա ձ Ա
ա
Տ"
«
ականակիր
աշխատանքիս,
վեց
ռերը, եւ դօուար կը տպէր բան Տը առանց
ձեռա–
տարիէ ի վեր կր գառնաՏ այո
0 6 1
–
ք 1
6
^ձշԱ
ճ
ին
•
Դե՛լ
ղ-րղացահ
րլլալու
Տէկուն, ու երբեք
առանց
Տէչ՛ Վեց տարի է Հանգստութիւն
չունիՏ,
խաղա–
Fonds A.R.A.M