կեց Սպա ղան աց ալեզարդ
Մակարը
եւ. խօսքը
անոր
ուղղելով,
«
կէս
սպառնական
ու կէս գգուական»
ըսաւ * -
« -
Թէ որ դուն Մակարն ես Ապաղանաց
,
որ քսան տար ի է
աւելի
զէնք է շալկած,
թ՛է որ դուն
նախանձախնդիր
ես ֆէտայի
պատուին
ու կարգապահութեան
,
ապա իբր օրինակ,
դուն իսկ քու
ձեռքովդ
պիտի պատժոլիս
•
ուստի
քանդիր
զէնքերդ ու ինձ
յանձնիր»**։
՛
Բար լռութիւն
կը տի րէ անտառին
մէ9։
Ապա ղան աց իշխանը
կանգնած
է հաստաբուն
կաղնիի
մը նման,
կանգնած
է իր հոյակապ
հասակով, եւ նայուածքը
Ռուբէնին
ուզ­
ած։
Ղ
Բոլոր
ֆէտայիներուն
աչքերը
ուղղուած
են ղի ւցա զնա կերպ
հսկային
վրայ :
«
Ծառերն
ալ կարծէք կը նային այդ հաստաբուն
հսկային, որ
կրնար ծառանալ
բոլորին»^։
Սպաղանաց
Մակարին
չրթներր
կը սկսին
դողալ։
Ամէն ոք չունչը
բռնած կը սպասէ, տեսնելու
համար թէ դի ւցա
զ–
նասիրտ
հայդուկը
պիտի
հնազանդի®
թէ ընդվզի
:
Լուռ ու անշարժ, ան աչքերը
սեւեռած
է կուսակցութեան
լիա­
զօրին :
Յանկարծ,
կը վերցնէ ատրճանակը,
կը քանդէ
զայն, կը հանէ
սպիտակ
դաշոյնը,
ապա
մօսին
հրացանը, որ «յիշատակն
էր Գուբ–
գէնին»։
կարգը կու գայ փամփշտակալներուն:
Զանոնք
մէկիկ մէ­
կի կ համբուրելէ
եւ խիստ
նայուածք
մըն ալ Ռուբէնին
նետելէ ետք,
կը տանի ու կը նետէ անոր
առ9եւ:
Ուխտեալ
հայ դո լկի մը համար
զինաթափուիլն
ու զէնք
յ անձ–
նելը մեծագոյն
անարգանք
էր եւ պատիժներուն
գերագոյնը։
Ֆէտա–
յին կը գերադասէր
մահը քան այգ անարգանքին
ենթարկուիլը։
Մակար
կրնար փայտով
ծեծել իր յեղափոխական
ընկերները,
բայց իր պատ կան ած կուսակցութեան
եւ յեղափոխական
կազմակեր­
պութեան
հանդէպ
ունէր
անհուն պատկառանք
ու
պաշտամունք։
Բոլոր
հայդուկները
ազդուած
էին իսկական
յեղափոխականին
ցոյց տուաս
• •
.
մեծութենէն*
Ման աւանդ
յո լզուած
էր Գէորգը՝
Մակարին
«
Հակառակորդն»
ու մրցակիցը
:
Ռուբէն կը շարունակէ
իր
խօսքը՛–
-
՛
Հանի որ , Մակար
Հ
դու կատարեցիր
յեղափոխութեան
եւ ա զ–
88
Նոյն, էջ
152։
89
Նոյն, էջ
152.
- 199 -
Fonds A.R.A.M