Կը վայելէինք
ոՆրսփւ
խնդագին,
Այն հիանալի օրերն թանկագին.
Իսկ վերադարձին ալքէն աշխատանք,
Մեզ կը թըւէին իբրեւ ըզրօսանք:
Թարս* է յիշատակ Մեծ կոմիտասին,
Ո՜րքան էր ազդու ձայն իր զուսպ, ուժգին ,
Ձայնական յոյգով կ՚աււինքնէր, կարծես,
Ըգգածումներով նոր կեանք կուտար մեզ:
Զարմիկս յս»ր<յհլի կը յիշեմ նոյնպէս,
Այն աստեղագէտն ուշիմ, երկնատես,
Հայրը գիտնական Խորէն Սինանհան,
Վենհտկոյ վանքէն մի Մխիթարեան։
Իսկ յախնապակին մեր ըսք անչելի,
ճարտար մարգերու հոգւոյն հայելի,
Համայն աշխարհի կոթող անմոռաց,
Պարծանք Հայ ազգին ինչպէս կը մոռնաս:
Դէպի Զէօրէէն երր կ՚այցելէին,
Պատուելու համար Հայ , Յոյն միասին ,
Մհծըն սոլրր Մինաս Պաշտպանը քաղքին*
Մոմ կը վառէի՛ն, ուխտե՜ր կ՚ընէին։
Յանկարծ անվըրդով կեանքը մեր մատաղ,
Խըո֊ովեց սաստիկ փոթորիկ մ՚ալա՜ղ,
Ու գարձոլց քաղաքն աւերակ, աւար,
Ա՜խ , մեր ժողովուրդ , իմ ծնընդավայր :
էրր որ լսեցի գոյժը քաղաքիս,
Ցաւ ու սուգ անհուն խոցեց իմ հոգիս,
Պատահած դէպքերն ահռելի , ո՜հ , տես ,
Կաթիլներ արեան խըլեցին սըրտէս:
Տուն ու րոյն ձըգած Հայերն ցիրուցան,
Փախան աշխարհներ օտար., զանագան,
Րայց իբրեւ ծիծառ ժըրաջան, սարպիկ,
կանգնեցին նորէն իրենց ընտանիք։
Հայուն համար չէ լինել յուսահատ,
Զի ՛նիք ց
ո
յ ց կուտայ իր ամէն անհատ,
Ապրիլ կ՛ուզէ նա յաւէտ անդադար,
Հեշտալուր լեզուովըն դարէ ի դար:
Վէեննա,
15
Յոդի–
1958
ՅԱՐՈՒԹԻՒՆ
ՏԷԲ-ՍՏԵՓԱՆԵԱՆ
Fonds A.R.A.M