164
բուն
ել թէ՛ եղանակներուն
Հնարիչները
եղած
են Հայեր
,
սակայն
անոնք
ճանչցուած
են իբրեւ
թրքական
Հեղինակութիլններ
(
ք
*
Ա1գ–
մավէպ, 1923
էշ
230-233) :
Իրական
ութ եան մէշ Հայ ժողովրդական
րանաՀ իւս ութիցն
մ ո
ոչէաք
էր լդլալ
Հայ լեղուով։
Թէեւ
Հեղինակները
Հայ՝
անոնք
թերեւս
Թուրքերու
Համար
չարազ ր ուած
երգեր
են, որոնք
աեղ
չեն կրնար
գանել
Հա յ գրականութեան
մէշՀ
Հոս
կրնայ պաաչաճօրէն
յաոաշ
բերոլիլ
ժամանակակից
կու­
՛՛՛
ի»"՛" է է մր ոտանաւորը,
որով
նա իր մանկութեան
յէ լա ա
ակները
կ՛ողէ կոչէ
յ
Մեր կուտինայ ի մանկավարժար ան ,
Կ՚երթայինք ամէն օր շարան շարան,
Սորվելու, համար այնտեղ քերական,
Մայրենի լեզուն որպէս յուշարձան:
Մենք կը նստէինք բարձերու վրայ ,
Վարպետ բացակայ , հանգիստ ո՞վ մընայ •
վարձերը կարծ՛ես ռումբեր ահագին,
Ր՚Քոչէին մէջն ամբողջ սըրահին:
Օդր կը լեցուէր թանձըր Փոշիով,
Կը պոռչըտայինք բոլորս քովէ քով,
Վարժապետն երր գար դէմք ով մ՛ահաւոր,
Մեգի կը քաշէր ծեծ մը փառաւոր:
*
յրր արձակուրդին յորդառատ պաշար,
Չորմիս ու երշիկ, պանիր ու քաշ ար,
Հաւկըթ-ով շաղուած պէսպէս կերակուր,
Տոպրակներով լի դդման ու պուլկուր,
Անկողին, վերմակ, կարասի, վըրան,
կը րեռցընէինք մեր կառքին վըրան,
Զոյ գ մը նըժոյ գներ սիրուն եւ կայտառ,
Կը տանէին մեգ լեռներ ու անտառ:
Դէպի հեռաւոր ջերմուկ կենսատու,
կագդուրուիլ, լողալ վաղ ամէն առտու,
Ջերմուկներ հասած՝ շատ մը բարեկամ,
Շուտով կ՚օգնէին մեգ յօժարակամ։
Վըրաններ, բակեր սիւգերով կանանչ,
կ՚ընծայէին հոն տեսք մը հիասքանչ,
ի՜նչ ըսքանչելի բաղնիքներ տաք
տաք,
Մաքուր օդերով մենք վըրանի
տակ,
Fonds A.R.A.M