Տրամադրությունս ընկած է ։
Անիի պեղումներին գործածվող 18X24 չափի լուսանկարչական գոր
ծիքը իր հինգ օբյեկտիվներով, որը Ալեքսանդրս* ԱլեքսեԱնայի նվերն էր
Մաոին, հայրս հետը տարավ Վան։
Իմ տրամադրության տակ
թողին
18
X24 չափի մի հին գործիք, աոանց տեխնիկական հարմարությունների
և օբյեկտիվի։ Նրան ես հարմարեցրի «Ռուշ» յտնշ 3 մի օբյեկտիվ և հետևյալ
առավոտ, փորձի համար, լուսանկարեցի Մայր տաճարի ընդհանուր տեսա
րանը հյուսիս-արևելքից՝ ստուգելու համար օբյեկտիվի տեսողության դաշտը,
քանի որ այդ օբյեկտիվը 13X18 չափի գործիքի համար է ։
Լուսանկարելով Մայր տաճարի ընդհանուր տեսարանը, որի նեգատի
վը բարեբախտաբար մինչև օրս պահվում է ինձ մոտ, Միքայելի հետ զրու
ցելով գնում էինք դեպի էքսպեդիցիայի նորակառույց բնակելի շենքը, որը
կանգնած էր Միջնաբերդի մոտակայքում, Ծաղկոցաձորի ձախ շուրթին։ Դ ե ռ
նոր էինք ոտք դրել «Մառի» փողոցը, ուրհնադարանի մոտ մեր դեմ ելավ
հարգելի պրոֆեսորը, գեներալի համազգեստով, խոհերի մեջ խորասուզ
ված։ Ես ընկերոջս ներկայացրի գիտնականին և պատմեցի նրա Անի գա
լու նպատակը։ Արտոնություն խնդրեցի, որ նրան
թույլ տրվի հնադարանի
որոշ էքսպոնատներ նկարելու, պրոֆեսորը ուշադիր լսում էր րնձև հիաց
մունքով նայում այդ 16-ամյա պատանուն, որ իր տարիքից էլ փոքր էր
երևում։
Հարգելի գիտնականը չմերժեց խնդիրս և հրաժեշտ տալով՝ ասաց.
—
Արտաշես, ճաշին ընկերոջդ հետ եկ։
Անիի գիտարշավի նորակառույց բնակարանը շինված էր 1908 թ. և
ւսյդ թվականից սկսած էքսպեդիցիայի անդամները ճաշում էին նոր շենքի
ճաշասենյակում, սակայն այդ օրը արշավախումբը ճաշեց Միքայել վար
դապետի բնակարանում, դա
հրաժեշտի ճաշկերույթ էր։ Այդ օրը, ճաշից
հետո, գիտարշավը մեկնելու էր դեպի Վան։
Ահա, ես և Միքայելը լուռ նստած ենք ճաշի սեղանին՝ շրջապատված
գիտնականներով։ Նրանք ճաշում և մերթ ընդ մերթ խոսքի են բռնվում
իրար հետ։ Մեր բաժինն էր լուռ նստել և ճաշել։ Ես փշերի վրա էի զգում
ինձ և անհամբեր վայրկյաններ էի հաշվում, թե ե՞րբ պետք է վերջանա
ճաշելու արարողությունը և ինձ ազատի կաշկանդված դրությունից։ Կյան
քիս մեջ առաջին անգամ ինձ բախտ վիճակվեց սեղան նստել մեծ գիտ
նականի հետ։
ճաշի վերջում հարգելի պրոֆեսորը բարձրացնելով
գինու գավաթը՝
Fonds A.R.A.M