—
Պրւէսխումէ ասն աստված,— ձայնակցեց Տարագրոսը։
—
Խաղաղություն...– ասաց Ոունիաթյանը։
Որպես ավազագույնը ըստ տարիքի Արամ Վրույրը, բարձրացնելով բա
ժակը՝ աոաջարկեց խմել թանկագին հյուրերի կենացը։ Դատարկվեցին բա
ժակները, դատարկ էր և շիշը։
—
Ռան չհասկացա «Քրմապետ»,— շշնջաց Տարագրոսը։
—
Համբերե, տղաս,— հանգստացրեց նրան Վրույրը։
Անդրանիկ կենացը խմելուց հետո տակավին չէր անցել հինգ րոպե,
երբ Վրույրը վերցրեց գինու շիշը, իբր թե տեղեկություն չունի շշի դատարկ
լինելու մասին և այսպես ասաց.
—
Պարոնայք, խմենք մեր հարգելի տիկնոջ կենացը, որպես հասարա
կական գործչի։ Մեր իրականության մեջ հայ կինը միշտ եղել է որպես
աոաջապահ և հասարակական ասպարեզի վրա իր օրինակելի և անձնվեր
գործունեությամբ խրախուսել ու ոգեշնչել է մեզ...
Ն ա խոսում էր վերամբարձ տոնով ու բարձր պաթոսով՝ գովերգելով հա
սարակական ասպարեզ նետված անձնվեր ու օրինակելի հայ կնոջը։ Եվ այդ
գունագեղ բաժակաճառի ամբողջ ընթացքում իր ձեռքին բռնած ուներ դա
տարկ
շիշը։
Վերջացնելով իր ճառը «Մեծ Քրմապետը» շիշը մոտեցրեց բաժակին,
բայց... ավա՛ղ... շիշը դատարկ էր։
Անհարմար դրություն։
Ն ա մի հանդիմանական հայացք նետեց Աշխարհբեկին Ա ապա հայաց
քով ցույց տվեց ձեռքին բռնած դատարկ շիշը, ասես ուզում էր ասել. «Ի՛նչ
խայտառակություն է սա»։ Այդ բոլորը կատարվեց մի ակնթարթում, դերա
սանական մեծ վարպետությամբ։ Տարագրոսն էլ դեմքի դժգոհ արտահայ
տությամբ լրացնում էր վարպետի խաղարկությունը։
Դրությունը փրկվեց։ Աշխարհբեկը հարևան սենյակից բերեց գինու երկ
րորդ շիշը։
Այստեղ Աշխարհբեկն էլ ճառ արտասանեց տիկնոջ կենացի առթիվ։
Բաժակները դատարկվեցին։
—
Դինի ուրախ առնե զմարդ,— ասաց Տարագրոսը, պարպեց իր գավա
թը և տապակած վառեկներից մի բո(դ դրեց իր պնակի մեջ, որպես ապագա
ըմպվելիք բաժակի հարակից անբաժան մի պատառ։ Նա այդ հույսը ուներ
դեռ։
Սեղանակիցները քաղցր զրուցում և ընթրում էին, երբ «Քրմապետը»
դարձյալ վերցնելով գինու դատարկ շիշը իր բամբ ձայնով խզեց սեղանա–
47
Fonds A.R.A.M