մեջ քարացած երիտասարդի աոջևից... Նրանք հագած էին զինվորական
պատմական տարազ։ Լուսնի
շողերի տակ կայծկլտում Էին մետաղաձույլ
վահանները, նիզակների ծայրերը, սրերի երախակալները, ամրակուո զրահ
ներն ու սաղավարտները... Նրանց ընթացքից ծածանվում Էին ծիրանիները
հեծյալների...
Ցնցվեց երիտասարդը... Ծանր մտքերի ու վաո
երևակայությունների
ծնունդ էր դա...
Եվ մինչև որ կսթափվեր, այդ դյութական ցնորքը մի ակնթարթում ան
հետացավ ու ձուլվեց մոայլ խավարի մեջ...
Դա, պրոֆեսոր Մաոի աշակերտ՝ հարգելի Լևոն Քալանթարն է ր ։
Տ Ա ՐԻՆ Ե Ր
Ա Ն Ց
Անցան տարիներ...
Արդեն պատանի էի և անհասկանալին աստիճանաբար պարզվում և
հասկանալի էր դաոնում ինձ համար այնքանով, որքանով որ կարող էր ըն
կալել պատմական այդ շրջափակում մեծացած մի մանուկ։
1913—14
թվականներին ես արդեն բավականին ծանոթ էի Անիի պատ
մությանը՝ հաճախ կլանված ունկնդրում էի պրոֆեսոր Մաոի, ճարտարա
պետ
Թորամանյանի, Հ. Օրբելոլ և հորս բացատրությունները Անիի այս կամ
այն հուշարձանի և հնադարանում զետեղված բազմաթիվ իրերի մասին, երբ
նրանք բացատրում էին այցելուներին։ Եվ այդ գիտելիքներով զինված՝ հա
ճախ աոիթ եմ ունեցել Անիի այցելուներին աոաջնորդելու դեպի հուշարձան
ները և բացատրական փոքրիկ տեղեկություններ տալ նրանց։
Թե պրոֆեսոր Մաոը, թեԹ. Թորամանյանը, թե Հ. Օրբելին և հայրս
հատուկ մարդկանց էին միայն առաջնորդում ու բացատրում, այնպես որ
այցելուների մե ծ մասի հոգսը ընկնում էր մնացյալ տնեցիների վրա, որոնց
թվում և ինձ։
Ավերակ քաղաքի քարակույտերի, փոսերի և թմբերի մեջ շրջագայելիս՝
օտարականը աոանց առաջնորդի կդժվարանար։
Ինձ ծանոթ էին Անիի բոլոր շառավիղներն ու կածանները, որոնց վրա–
յով դ ե ռ փոքր հասակից շատ անցուդարձ էի արել։ Եվ հաճույքով ուղեկցում
Fonds A.R.A.M