արդեն Անիում էր, որաես ստորադրյալ մի զինվորանան զգաստ կաճգճա
պրոֆեսորի աոջև։
Մաոը հուզված ու զայրացած կշտամբում էր Տեկորի պրիստավին, իսկ
նա աոանց իսկ ծպտուն հանելու, գույնը գցած լսում էր հանդիմանությունը։
Շինականների կարծիքով թագավորից հետո ամենազոր մարդը դա պրիս­
տավն է, իսկ երր տեսան Տեկորի պրիստավի ողորմելի վիճակը և Մաոի
զայրույթն ու բարձրաձայն կշտամբանքը պրիստավին, որը դողում էր և ոչ
մի բ ա ո անգամ չէր համարձակվում ասել, այն ժամանակ համոզվեցին, որ
իսկապես « ա ղ ա ն » ամենազոր է ։
Այդ տարի Անիում կատարվեցին թեթև պեղումներ։
Գիտարշավի շենքը արդեն բնակիչներ աներ։ Ես կարողանում էի գիշեր­
ները հանգիստ քնել։ Բայց այդ տասնհինգօրյա տանջանքներից ու անքուն
գիշերներից հետո բոլորովին հյուծվել էի, ես քնից չէի կշտանում։ Ալեքսան­
դրիս Ալեքսեևնան երբեմն ստիպված էր լինում արթնացնել ինձ։
Ես շատ անհարմար էի զգամ ինձ և ճիգ էի գործադրում առավոտները
շատ արթնանալ։
Մի օր, երբ ես զբաղված էի արվեստանոցում, պեղման վայրից եկավ
մի բանվոր՝ երկտողը
ձեոքին։
Կարդամ եմ.
«
Պարոն Արտաշես, եթե կարելի է, խնդրեմ հանդիպել պեղման վայրը՝
շտապ լուսանկարելու բ ա ն կ ա։ Մ ա ռ » ։
Ես այլայլվեցի, ասես դայլերով պ աղ ջուր լցրին գլխիս։ Գույն էի տա­
լիս ու գույն աոնամ։ Ես թերի եմ գտնվել պարտականություններիս մեջ, չէ
որ այդ պահին էլ պարտավոր էի լինել պեղման վայրում։ Եվ այդ զուսպ
գրված երկտողը որպես մի բարոյական ապտակ նստեց երեսիս, որը երբեք,
երբեք մտքիցս չի անցնում և չի էլ անցնի։ Այդ երկտողը հիշելիս՝ միշտ մի
տեսակ ջղային ցնցում է անցնում մարմնովս։ Ինչպե՛ս ես թայլ տվի, որ
հարգարժան գիտնականը տասնինամյա պ՛ատանուն գրի՝ « ե թ ե կարելի է»,
«
խնդրեմ»։ Ավելի լավ կլիներ ինձ խիստ նկատողության ենթարկեին, ք ա ն
թե այդպիսի մեղմ, բայց բնավ չմոռացվող երկտողով հիշեցնեին իմ ասդ
տականաթյունները։
Այդ երկտողը խրատական մի այրող դրոշմ էր, որ ես այլևս չմոռացա իմ
կյանքում։
Մի օր պրոֆեսորի հետ գնացինք Մայր տաճար։ Նա հանձնարարեց լու­
սանկարելու Մայր տաճարի խարխլված հիմքերը, հիմնականում տաճարի
հարավային կողմը, նմանապես լուսանկարել տաճարի հյուսիս-արևմտյան
08
Fonds A.R.A.M