ջանք էի թափում վանել մտքիցս ալդ բոլորը և հանկարծ կամ խոր
ձորի միջից, որտեղից լայն ճանապարհը տանում է դեպի Մաղասբերդ՝ դե­
պի թշնամաբար տրամադրված գյուղերը, հրացանի մի պայթյուն կամ եր­
բեմն քամին, որը շենքի որևէ պատահական անցքից անախորժ սուլոցով
ներս էր խուժում անմարդաբնակ այդ շենքի մեջ, նորից սկսում էին անհան–
գըստացնել ինձէ
Երբեմն ուշ գիշ՛երին ինձ թվում էր, թե մարդիկ գաղտագողի, զգույշ քայ­
լերով հավաքվում էին լուսամուտիս տակն ու շշուկով խոսում իրար հետ ու
հեոանում։ Կամ թվում էր, թե մեկը մետաղե գործիքով խաոնում է դասն
փականքը։
Եվ այսպես, երկար տանջանքներից հետո,, երբ հոգնում, ուժասպառ էի
լինում, խոր քունը իջնում էր վրաս և աչքերս բացվում էին լուսադեմին տ
զգում էի ինձ թույլ Ա ուժասպսսս
Այս բոլորի մասին ես ոչ ոքի ոչինչ չէի ասում, ես ամաչում էի ինքս
ինձնից։
Իր նշանակած ժամկետին եկավ Մառը, նրա հետ Ալեքսանդրս» Ալեք–
սեևնան, Վոլոդյան և մի քանի օրից հետո՝ նաև Գ. Չուբինովը։
Գիտարշավի շենքին ծածանվեց պետական եռագույն դրոշակը։
Այդ եռագույնը Անիի շրջակա գյուղերի շինականները տեսնամ էին ամեն
տարի, սակայն նրանց զարմանք էր պատճառել, որ կառավարությունը փոխ­
վել էր, բայց դրոշակը՝ ոչ։ Նրանք սկսեցին ենթադրել, որ այդ դրոշակը ոչ
թե պետական է, այլ Մաոի անձնական դրոշն է ։
Նրանք այնպիսի համարում ունեին Մաոի նկատմամբ, որ նա ամենա­
զոր է աշխարհիս երեսին։ Այդ համոզմանը եկել էին դեռ վաղ, երր Յարին
Մաղասբերդի բրդերի կողմից բռնվելուց հետո, Մառը անհապաղ,
հենց
նույն գիշեր, ուղարկեց Անիի սուրհանդակին Տ՚եկոր հատակ գրությամբ և
պահանջեց, որ Տեկորի պրիստավը աոանց հապաղելու ներկայանա իրեն։
Սուրհանդակը, առանց Ժամանակ կորցնելու, հագավ իր «պաշտոնա­
կան» համազգեստը, վերցրեց իր թուրն ու հրացանը և ձիով գիշերը կըտ–
րեց, անցավ լեռներ ա ձորեր, և կեսգիշերին անկողնից հանեց Տեկորի պրիս­
տավին ու հանձնեց նրան պրոֆ. Մառի գրությունը։
Տեկորի պրիստավը, կարդալով գրությունը և սուրհանդակից հանգամա­
նորեն ծանոթանալով անհանդուրժելի պատահարի մանրամասնություններին՝
իրար անցավ, անմիջապես հագավ իր զորաոանդեսային նոր համազգեստը,
ձեռներին անցկացրեց սպիտակ
ձեռնոցներ և շտապ,
հենց նայն գիշեր,
սուրհանդակի հետ սրարշավ ճամփա ընկավ դեպի Անի։ Լուսադեմին նա
7
Անիամ
97
Fonds A.R.A.M