56
336՛
մեկնում է «ի միասին,
ընկերու
թեամբ», ԱԲ «ընկեր, գործակից»։
Մխ.
դտ. մէկ ձեռագրի
լուսանցքում
մեկ–
նուած է «կիսավաստակ», աչն է «կիս
րար»։
Ուղիղ մեկնոլթիւնր տուաւ
Մարք֊
վարթ (անձնական)։
Զ
ՈԼ
Ր է ճգնում
Հ.
Գր. Սարդս Լան, Բազմ. 1927, 44 դարձ
նել բառս
հակարաշ։
Պհլ. *\\ձ8ճճճծ և
գւռ. երեք ձևերր ապարդիւն են դարձ
նում բոլոր
ջանքերը։
ԳՒՌ.֊-Երև.
հարա՛կաշ,
Ղրբ–
հրա՚կաշ,
Սլմ.
խարակաշ
«
կիսովի
րնկեր, կիսրար,
բաժնեկից»,
որից
հարակաշով/ւ
(
Ղրբ–
հըրո–
կըշվէ՛)
«
րնկերովի,
ընկերաբար»։
*
ՀԱՐԱՃ.
անծանօթ
մի բոլս, որի ալիւրր
իբր դեղ է գործածւում.
Բժշ. ունի
միայն
ՀԲուս.
§1649։
= Արաբ. ^յՏ*
յ ՅքՅյ
«
արմաւ»
բառը
պէտք է լինի (տե՛ս Կամ ուս, թրք. թրգմ. Ա.
383),֊
Աճ.
ՀԲուս. հասկանում է
հասար–,
*
ՀԱՐԱՄԻ
«
աւազակ», շատ անգամ
ունին
յետին հեղինակներ, ինչպէս՝ Վրդն. պտմ. էջ
161 (
Անկաւ գրքուկս ի ձեռս հարամեաց).
Ուռհ. էջ 348 (Այր արիւնահեղ,
լիրբ և չար
հարամի). Տաթև. ձմ. իդ. (Հարամին
զճանա
պարհորդն և զվաճառականն
թալանէ). Տա
թև.
ձմ. ճժզ. (Զգողս և զհարամիս)։
նոյն բա֊
որ Ամբ. դատ. 44 գրում է
հարամիկ
ձևով։
= Արաբ.
հձքՏւա
«
աւազակ»։
էմին,
8 3
բ յ , Ձ Տ Ձ ,
էջ 188 դնում
է արաբ, հջլքջլըւ «պիղծ»։
Ուղիղ
մեկնեց
Ալիշան, հրտր, Վրդ. պտմ. անդ, ծանօթ.։
ՀՍ.ՐԱՄՂԻԼ.
անստոյգ բառ. մէկ անգամ
ունի Վրդն. պտմ. Վենետ. էջ 110. «Դիպեցաւ
կոմս մի փռանգ ազգալ ի խռանն հարամ
զիլ
և զայրանալ, և վասն այնր գանիլ (ծեծ ու
տել)», այստեղ ձեռագրական
տարբերութիւն
չկայ, իսկ հրտր. էմ. էջ 146 բառս
համարզիլ
ձևն
ունի։ ՆՀԲ գրում է
համսւրղիլ
«
նեղիլ»,
ԱԲ թէ՛
համարղիլ
«
նեղիլ, դժուարիլ» ևթէ
հարամղիլ
«
հրոլիլ, զարնուիլ»
(
վերջինը ան
շուշտ
ենթադրելով թէ բառս
կազմուած է
հարկանել
և
մղել
արմատներից),
մին կամ
միւսր սխալ
է. — նորայր, Բռ. ֆրանս, 168ա
համարում է «մղիլ,
վարիլ»։
ՀՍյ՚Աւ՚Ի.
նորագիւտ բառ. մէկ անդամ դրա
նում եմ գործածուած
Սոկր. 663. «Եւ միա
բան րնտրոլթեամբ
ամենայն
ժառանգաւորքն
գրով զնա նզովեցին,
քանզի այսպէս
քրիս֊
տոնէք կոչել սովորեցաք
զրնդդէմ
հայհոյչին
հարարի»
յոյն բնագիրն
ունի
՝
Հ01>7) յւ^էօւ
<|>ղ՚քՓ ս^Vxտ^ օէ >&7յթէ*օւ
ԱՕՀՕՏ
^Vտծտ|յւ^x^^^V.
օս՛ա քձբ օւ ճթւօ՜սօ^օւ ատւ\ւ տէա&օւյւ^՚ւ՝/^
*
Օէ&
100
|3\(31ՕՓ7|ք1.00 ^7)Փ0^
Խնդրական
բառի
Համապատասխանն
է
՚
^՜ղ՚ՀՕՀ,
(
^ / ^ ՚ փ^քՕ>)
«
քուէարկութիւն, քար գցել, ՚ԳՕէՇ»։ (Նոյն այս
բառր գործածուած է նաև մի քիչ վերև՝
փ7)Հթա
ձևով, որ թարգմանիչը
դրել է
ղ ա վ ։
Յն.
՚
կԳ^ՕՀ բառի
բուն իմաստն է «քարի կտոր,
խիճ, կապիճ» և որովհետև հին յունաց մէջ
քուէարկութիւնր
կատարւում էր քարի կտոր–
նե րով, ուստի և բառը ստացել է նաև այս
նշանակութիւնը։
Թարգմ՚անիչր
երևի
աւելի
գրաւոր քուէարկութեան
վարժուած
լինելով՝
առաջին դէպքում
դրել է
«
ղրով»,
իսկ երկ
րորդին՝ պարզապէս
հարարի,
որ պէտք է
հասկանանք
«
քուէարկութիւն»)։
ՀԱքԱԻ, ո
հլ. «հարաւային
կողմր. 2. հա
րաւային
քամի» ՍԳր. որից
հարաւային
Ե֊
զեկ. խբ. 16, խէ. 19.
հարաւակողմն
ՍԳր,
հարաւահողմ
Ագաթ,
հարաւական
Երգն, եր֊
կըն.
հարաւակոյս
ճառրնտ.
հարա ւ ա ցոյց
«
մ ահմ ևտ ականն երի գործածած
կողմնացոյ֊
ցը՝
աղօթքի ժամանակ»
(
չունի Աք՛) Առաք,
պտմ, 458. նոր գրականի մէջ յօրինուած
բառեր են
սւրԱելահարաւ, արևմաահարաւ,
հարաւ-արԱելք, հարաւ–արե.մոաւք՚, հարաւ–
արեւելեան, ոարաւ-արևմտեան, հարաւահա–
յե ա ց
ևն։
ՆՀԲ արևակողմն կամ հողմն
հարեալ
և այրեալ
յարևէ։
Լ
յ § . Սւ՜§էՏՇհ.
2 9 6
հսլ.
բ օ 1 ս ճ ւ Ո 6
«
կէս օր», հմմտ. լտ.
ա 6
ոճ16Տ<—
Նոյն
Ցշւէւ՜. եՅ^էւ՛. Լօճ.
7, 3 7
զնդ.
ՁՐ6աբւ0աՁ, քՅբւՓ՝^3
«
հարաւ»։
ա\\ն.Հ, աճ՝®
41, 12
տրամ. շ՝1$
՚
Յ ք Յ ե
«
Արաբ»
ազդի
անունից։
ԲՅէէ՚Ա–
հձոգ
Տ ճ
1, 216
հ
նախդիրով
արԱ
բա
ռից։ Նոյն, ՀԱ 1908, 214 հնխ.
բ ա
«
առ»
նախդիրով
եհս–
«
լինել»
արմատից։
ԳԻՌ.–Տփ.
հա՛րավ,
Ախց. Երև. Կր. Մշ.
Fonds A.R.A.M