67
11, 206
պար–
մասնիկով
"
պ ա տ ել
բա֊
Տից՛ "Ր կցո֊մ է զնդ–
թ Յ #
«
լցնել» ե
յն,
7
է0էէՏՕԱ.(Ո
«
ուտել»
բառերին (տար­
րեր է
պ ա տ ե լ
((
շրջապատել))
բայից)։
Թիրեաքեան,
Արի ահ այ բո. 320 պրս.
֊՚
կյՀ հ&էնա «փչացա.ծ, եղծուած» բա­
ռից,
ՊԱՐՊՈԻԼՈԻԼՈԻ
«
անծանօթ մի բոյս է»
Հին
բժշ. ունի միայն ՀԲուս. § 2529,
հլ. «քար գցելու փոկ. տճկ, սա֊
փա՛ն» ՍԳր. սրա հետ նոյն ե՛ն (զանագան
մասնիկներով
.
կազմուած)
պ ա ր ս ե տ
կամ
պ ա ր ս է տ
«
նոյն նշ.» Զենոբ էջ 45, Պղատ.
օրին. Վանակ, յոբ.
պ ա ր ս ա տ ի կ
ա հլ.
«
պարսաքարի փոկ» Ա. թագ. իբ. 29, Առակ,
իզ. 8. «՛բա՛բանի մէջ քար դնելու
տեղր»
Լաստ.
պ ա րս ա տ ա կ
«
նոյն
նշ.» Յհ. Կթ.
Արիստ. մկրտ.
պ ա ր ս ա յ ա կ
Արծր. արմատա֊
կան
պ ա ր ս
ձևից են՝
պ ա ր ս ա ւ ո ր
ՍԳր.
պ ար­
ս ա ք ա ր
Զաք. թ. 15.
պ ա ր ս ա ք ա ր ե լ
Ա. թագ.
ժէ. 49. իե. 29.
պ ա ր ս ե լ
«
պարսաքարով
զարնել)) Մագ. Նար, «քարկոծել»
Օրր, հրտր.
էմ, էջ 330 (Պարսել
զբերա՛ն զրաբան ա֊
րանց). «ոստնուլ, վեր ցատկել» Պտմ. ա֊
ղէքս. Փիլ,։
֊–
Պհլ.
թՅՐՏ,
որ բուն
նշանակում էր
«
կապ, կապիչ» և յետոյ ստացաւ
«
պարս»
նշան ա՛կութի ւն ր. (հների պարսէտր
մի տե֊
սակ կապ էր՝ մէջտեղր
լայն, ծայրերր նեղ,
ուր քարը դնելով արձակում էին. հմմտ. յն,
3.2
Տ
՝/86
՝
ւ
,
"/
յ
«
կապ, վիրակապ, գլխակապ, կա֊
նանց ամօթոյքի կապ, նաև պարսէտ», անգլ.
տ1ա§
«
կապ և պարսէտ»
)։ —
Պհլ. բառը ա֊
լանղոլած չէ, բայց նրա հոմանիշ
*
թՅքՏ31<
ձևն է հաստատում
իրանեանից
փւոխառեալ
թալմուդ,
բՅքՏ31\3
«
ՏօհԱո
^Շ,
թա֊
կարգի՝ ցանցի ևն կապը,
ւ306է»<—
Հիւբշ,
1
Ր
հա. 10, 49,
Հիւնք, պրս.
ե՚Ձ՜քՏՅՈջ
«՛
կշիռքի
նժարը
դնելու քար»
(
բառացի
նշանակում է
«
բ՚եռնաքար»,
կազմուած
եՅք
«
բեռ» և
ՏՅՈ§
«
քար»
բառերից)։
Ուղիղ
մեկնու֊
թիւնր տուաւ ա\Խ
՝
Գ12–ԼԻ\ 8, 287, որ
չընդունեց
Հիւբշ. 514 և
1
ք՝.
ՃՈ2.
8, 49,
ա116Ր տ ա
11, 293 — 4
տւալ
նոր
բացատրութիւներ
վերի
ձևով, որով
Հիւբշ. ևս համ՚աձայնուեց
1
ք.
ձ.ա, 10,
49,
ԳԻՌ
Վն.
պ արսե տ ,
Մկ.
պ ա րսի տ ,
Խրբ.
բ ա ր ս ա դ ի ք ,
Ջղ.
պ արսո տ ,
Ալշ. Մշ.
պ ար–
սենւյ,
Ավեղ.
բ ա ր ս է թ ,
Երև.
պ ա ՚ ր ս օ ն դ ,
Ղրբ,
բ ա ՚ ր ս ա ո ,
Գնձ.
բ ա ՚ ր ս ա թ ,
Զթ.
բ ա յ ս ի դ , բ ա ր –
ս ի գ
(
Ղրբ, և Գնձ, նշ՛անակում ես նաև «շատ
նեղ բան»)։ Ոճով ունինք
խ ե լ ք ը պ ա ր ս ը ն ե լ
Սեռ. «յանկարծ
մի նոր միտք ունենալ,
խել֊
քին փչել,
խելքին
հէօքմ
ընել»
(
հմմտ.
պ ա ր ս ե լ
«
վեր ցատկել»),
եթէ
մեղուների
պաաից
չէ,
ք
ՊԱՐՍԱԻ, ի
հլ. «անարգանք
,
նախատ՛անք»
Պիտ. Պղատ, օրին, «նախատուած,
ամօթա֊
հար» Ոսկ, երր, և բ. տիմ, Եփր, .ծն, որից
պ ա Ր ս ա ւ ե լ
«
անարգել, նախատել,
մ՛եղադրել»
Եւս. քր.
պ ա ր ս ա ւ ա ն ք
Երեմ. ի. 20. Բ. կոր.
զ. 8. Աիր. լ. 23.
պ ա ր ս ա ւ ա ս է ր
Փիլ. Կիւրղ,
գնձ.
պ ա ր ս ա ւ ա դ իր
Ոսկ. յհ. ա. 27.
հր ա պ ա ­
ր ա կ ա պ ա ր ս ա ւ
Երզն. քեր.
կ ա նխ ա պ ա ր ս ա ւ
Շնորհ, բ. որ
ի ն ք ն ա պ ա ր ս ա ւ
Սկևռ. աղ. նար,։
ՆՀԲ
պ ա ր ս
«
պարսաքար»
բառից։
ա\\^
տ գ յ ա 42, շտՅ
աք
եմենեան
թՅՐՏ,
հմմտ,
պհլ.
թՅ
՚
էքւ՜՚ՅՏ
«
պատու֊
հաս»։
Տէրվիշ, նախալ, 73 հնխ.
«
լսել» արմատից՝
պ ա Հ ա պ ա
բացասա­
կանով, ինչպէս որ միևնոյն
արմատից
դ
բացասականով
էլ ունինք
դրսո վ , դ ր ս –
րով։
Հիւնք.
բ ա ս ր ե լ
բառի հետ՝ յն.
7
էՏ0է՝
տ6ք><0
«
քաշքշել,
պատառոտել»։
^ ս 1 1 6 ք
տ ա
Տ, 184 կապ
ունի պհլ.
բ
՜
Յ՜էքքՅՏ
«
պատիժ» ––զնդ.
*
թՅւէւ–թՅքՅՏ
(«
հարց­
նել» արմ ատից) բառի հետ և փոխա­
ռեալ է իրանեանից։
Ր6
(16
քՏ6Ո,
Հայ. ղր.
լեզ. 34 ըստ
Տէրվիշեանի։
ԳԻՌ. — Սեբ.
բ ա ր ս ա վ է լ ։
*
ՊԱՐ1)ԻՆԱ
«
մի տեսակ
բոյս»
Բժշ. րստ
ՀԲուս.
§
3388 «
սագախոտ, որ է մի տեսակ
Շհ6ՈՕբօԺւԱւՈ»,
րստ Տիրացուեան,
Շօո է ո –
ե ս է օ §
102 «
շոռ խոտ, սուեղ,
0
Ււ6ՈՕբօճա1Ո
8(՜
>էւ՝7Տ
Լ»։
= Արաբ.
Լ յ ՚ Լ ^ յ
հ&էՏա֊Տ
նոյն
նշ. հմմտ.
նաև
պրս.
Օ.Լ«–«ւ|յ
հՅքՏ1)/ՅՈ
«
մատուտակ»
և
^ յ է յ Ս
՚
Ա –
յձ
1)
ՁքՏւ>՚ՁՈճՅՈ1
«
հովոլացուպ
(
բոյսըի,
Fonds A.R.A.M