23
թուին,
նորեկ
երկու
Տիգրանակերտցիների
հետ
(
մին ուսուցիչ
և
միւսը
բժշկական
ուսանող),
երկուսի
էլ խօսակցական
լեզուն
Տիգրանակերտի
բար
բառն
էր. գրական
լեզուին
քիչ էին
ծանօթ։
Խրբ. = Խարբերղի
բարբառ.
ուսումնասիրել
եմ
էջմիածնում,
1900
թուին,
Խարբերդցի
բժիշկ
Անդրանիկ
Յակոբեանի
աջակցութեամբ։
Լմշ. ֊Լամշէնի
բարբառ,
ուսումնասիրել
եմ
1910
թոլին
Տրապիղո֊
նամ՝
Մալացի,
Ապկիօնցի,
Կիւշանացի
և ճօշարացի
բազմաթիւ
գիւղա
ցի
ների
և ուսուցիչների
աջակցութեամբ։
ԶԹ. •= Զէյթունի
ենթաբարբառ.
ուսումնասիրել
եմ Պօլսումւ
1910
թուին՝
Ազգային
Կեդրոնական
Վարժարանի
բարձրագոյն
դասարանի
աշակերտներ՝
Օննիկ
Մահտեսեանի
և իշխանորդի
3.
Եաղուպեանի
աջակցութեամբ.
եր
կուսն
էլ բնիկ
ՀԼԷյթունցի.
առաջինը
Պօզպայիր
կամ
Շորվայեան
թաղից,
երկրորդր
Ղարղրլար
կամ
Եաղոլպեան
թաղից։
Այս երկու
թաղերը
ներկայ
ացնում
են երկու տարբեր
տիպ,
ըստ
այսմ
մէջ բերած
ձևերս
էլ սովորա
բար
կրկին
են. առաջինը
Շորվայեան
թաղի
տիպն
է, երկրորդը
Եաղոլպեան
թաղի։
Գլխաւոր
զանազանութիւնը
Ր = յ
և
0
= ո
ձայնափոխոլթեանց
մէջ
է։ Երր դրուած
է միայն
մէ՛կ
ձև, ուրեմն
այդ ձևը ընղհանուր
է երկու
տի
պերին։
Իսկ երբ
միևնոյն
թաղը
երկու տարբեր
ձև ունի, այդ
ձևերր
միացրել
եմ
կամ
շաղկապով։
Հճ,---Հաճին
ի ենթաբարբառ,
ուսումնասիրել
եմ Երևանում,
1924
թոլին,
համալսարանի
Պատմա-գրական
բաժնի
3
-
րդ
կուրսի
ուսանող՝
Հաճնցի
Արամ
Գնդունիի
(
Թոփչեան)
հետ,
աշխատ ա կցութեամ
բ նաև
իր քրոջ՝
Թագուհի
Գնդունիի։
Սվեդ, = Սուեդիայի
բարբառ
(
Ասորիք),
ուսումնասիրել
եմ
Երևանում,
Սվեդիայից
նոր եկած
Մասիս
Փանոսեանի
հետ (գրաշար
Պետհրատում,
յե
տոյ վարիչ
Ղարաքիլիսայի
տպարանի
և
այժմ
ուսանող),
որ իր
մայրենի
բարբառր
շատ
լալ գիտէր։
Դժբախտաբար
մեր բառացանկը
սկսլոլմ
է
միայն
Կ տառից։
նախորդ
Ա — Ծ տառերի
բառերը
դնում
եմ Յաւելուածիս
վեր
ջի
մասում։
Ակն. = Ակնայ
բարբառ,
այս բարբառով
դրուած
բոլոր
բառերր
քաղել
եմ
Մ. Մաքսուդեանի
Նշ
բ8,1՝16Ր 9,ՈՈ6Ո16Ո ճ ՚ ճ ե ո (թՈ,ՈՏ
1
9
1
2 )
անուն
աշ֊
խատութիւնից,
ուր գաւառական
ձևերր
եւրոպական
գիտական
տառաղար–
ձոլթեամբ
դրուած
լինելով)
պէտք
է ներկայացնէին
հարազատ
հնչումր։
Սեբ. = Սեբաստիոյ
բարբառ, պատրաստել
եմ Երևանի
մէջ՝
1929
թուին,
բառանիւթս
տոլել
է Սոլրէն
Ալթունեան,
բնիկ Սեբաստիա
քաղաքից,
ծն.
1902
թ. Երևան
է եկել
1925
թ. Պօլիս
շատ
քիչ էր պանդխտել,
ուսանող
Պետ.
համալսարանի
(
Տեխֆակ),
այժմ
ինժեներ.
լեզուն
պահում
էր հարա–
զաաօրէն։
Ասլ. = Ասլանբէգի
ենթաբարբառ.
ուսումնասիրել
եմ
1897 — 8
թոլե
րին,
Պ արիզոլմ,
Ասլանբէգցի
երիտասարդ
Ա. նալբանդեանի
աշխատակցու–
թեամբ։
Այս ենթաբարբառը
գրեթէ
ամէն
բաղաձայնով
վերջացող
բառերի
համար
երկու
ձև ունի. ա.
բացարձա կ ձեւ,
որ բառի անկախ
ձևն է (ինչ.
Հաց,
մարթ
է) և բ.
փոփոխեալ ձեւ,
որ բառի
վերջին
բաղաձայնի
կրճատ–
մամբ
կամ
թեթևացմամբ
է կազմւում.
ինչ.
հաս
չէ
«
հաց
չէ»,
մար* չունի
«
մարդ
չունի»։
(
Սրանց
մասին
աւելի
րնդարձակ
տե՛ս
իմ Քննութիւն
Աս
լանբէգի
բարբառին,
Վենետ,
1898)։
ներկայ
աշխատութեանս
մէջ
Ասլան–
Fonds A.R.A.M