Հմշ.
հալիվոր,
Երև.
հալի՚վօր,
Մշ.
հալվոր,
Ակն. Խրբ.
հալվօր,
Սլմ.
իւալվոր,
Տիգ.
հէՈլ–
վոլր,
Հճ.
հալիվոյ,
Զթ–
հալվիւՐ,
հ ա լ վ ի ս ,
Ոզմ.
խալվուր,
Մկ.
խէՈլվիւՐ,
Մրղ.
խալվիր,
Ղրբ–
հլե՚վուր, հփ՚վուր, հլ ի ՚ վ օ ր ,
Վն.
խալի–
վոր,
Ագլ.
հլավիւՐ։
Ինչպէս տեսն
լու մ է,
բար֊
բառները
միաձայն
վկայութեամբ
ցոյց են
տալիս նախաձայն
&,
որո՚չթէմինոր
յաւե
լուած է, այլ նախալեզուեան
Ր
ձայնի
կանո
նաւոր
շարունակութիւնը,
մինչդեռ
գրաբարի
մէջ ընկա՛ծ
է. հմմտ.
հորթ։
Նոյն ւ\–ով
ունինք
միջին
հյ.
հալևորիկ
«
մի տեսակ
բոյս» Գա֊
ղիան. որ և
ալևորուկ,
սխալ
գրչութեամբ
տլվորոլկ
ՀԲուս. § 2959,
որ Նոր այր ՀԱ 1923,
60
ուղղում է
ալԱոՐուկ.
արդի
դալառակա֊
նում «մի տեսակ
խաղող»։
Արմատական
ա–
լիք
ձևը՝ «կոհակ»
նշանակութեամբ
պահում
է Երև.
ալիք,
իսկ «մա\զ»
նշանակութեամբ
կայ
միայն
զանազան
ոճերի և
դարձուածնե–
րի մէջ. ինչ.
Վեր թքն եմ ալիք, վար թքն եմ
մօրուք
(
Խրբ.)
«
երկու
սրի մէջ րնկած»,
ալիքն
անարգել
(
Չրս.),
ալիք-մօրոլք մէ կ րնել
(
Սեբ.)
«
ծերունուն
հայհոյել»,
Ա1||իքը երեսի
վրայ տալ
(
Տփ.) «դժգոհութեան
նշաններ
ցոյց
տալ»
ևն։ Թրքախօս
հայոց
մէջ էլ կայ Ատն.
ալիք
«
մօրուս», որ
ՓՈԽ.-անցել
է նաև Ստանայի
թուրքերի
և.
թրքախօս
յունաց
բարբառին
(
Արևելք
1888,
նոյ.
8 —
9 ) ։
*
ԱԼԻԿ
«
անասունի
կերը» Վստկ.211 (Զա
ռաջին
ալիկն
յերեկոյէն
տուր),
"
րից
ալկել
«
սնուցանել,
անասունին
կեր տալ»
Անսիզք
79 (
Եւ թէ ոք գնէ գրաստ՝
զինչ ու լինի և տա
նի
յիւր տունն ու ալկէ և ուննայ
յիր տունն
ինչվի
վաղն
ու տան ջուր, նա իր է, այլ չդառ
նայ)։
Երկուսն
էլ անծանօթ
նորագիւտ
բառ։
= արաբ. ^ձ^Տ-՚ւճւղբառից
«
տավարի
կեր՝
որ դնում
են տոպրակի
մեջ» (Կամուս,
թրք՛
թրգմ. Գ. 28),–Ուղիղ
մեկնեց
Ր
^տէ,
Կիլիկ*
քերակ. էջ 38։
ԳԻՌ. — Մշկ.
ալիգ
«
անասունի
կեր», Հճ.
ալիգ
«
ձիու կեր»
(
Թէրզեան,
Ամէն, տարեց.
1924,197)։
+ ԱԼԻԻՐ,
հնագոյն
ձևն է
ալեր
«
ալիւր»
ՍԳր.
(
հետևում է
Ր
հոլովման,
բայց կայնաև սեռ.
ալևրոյ
Եփր. թգ. 434,
ալիւրոյ
435.
յետնա
բար
եղել է
ո
հլ.). ընդհանրաց
մ ամբ
«
որևէ
նուրբ փոշի»,
ինչ.
ալիւր գործելւոյ
«
ածուխի
բարակ
փոշի»
Տաթև. ամ, 231. այս բառից
ալիւրադիւթ
«
ալիւրով
հմայող»
Մխ. Երեմ.
Վահր. յայտ,
գարէալիլր
Վստկ.։
= բնիկ
հայ բառ՝
հնխ.
ց1
«
աղալ»
արմա
տից, ա մ են ա մօտիկ
ձևն է յն. ՅււՀձՕթՕէ սա֊
լիւր»։
Հարց է թէ հայ բառը
տփոխառութի"ւն է
յոլնարէնփց,
՛
թէ նրա հետ միասին պատկա
նում է հնխ. Տւ\ = հյ,
աղալ
արմատին,
որի
վրա
յ մանրամասն
տե՛
ս առանձին։
Լ Ձ
^ .
Սւ՝֊
ՏՁՏշհ. ճայ. 904, ճաւ. տէսճ. § 28,
8
ս
§ § 6
1
Հ2 32, 40
և Ա&ւԱշէ
(
անձնական)
համարում
են թէ հայ բառը
փոխառութիւն
է. հին
հայոց
ծանօթ չէր
ալիւրը,
նրանք
գործածում
էին
կորկոտ կամ ձաւար,
այսինքն
ցորենը պար
զապէս
սանդի
մէջ ծեծում և այնպէս
խոշոր
խոշոր եփելով
ուտում
էին. աղած
ալիւրը ա֊
ռաջին
անգամ
յոյներից
անցաւ
մեզ՝
Պոն
տոսի
վրա
յով։
ԸնդՀակառակր
Բւօէշէ
1, 277
և Հիւբշ. չեն րնղոլկոլմ, որ այսպիսի
հասա
րակ ու սովորական
մի բան
փոխառութիւն
լինի։
Վերջին
կարծիքին ի նպաստ
կարելի է
յիշել
բնիկ
հայ.
աղալ, աղօրիք, երկան
ևն
բառերը,
որոնք
ցույց
են տալիս, թե ջաղաց
պանութեան
արհեստը
սկզբից
ծանօթ էր հա
յոց։—
Հիւբշ.
414։
ԳԻՌ.֊Ակն,
Ասլ. Գոր. Մկ.
ալիւր,
Մրղ.
Շմ. Սլմ. Վն.
ալիւր,
Ագլ.
ա ՚ լ լ ի ւ ր ,
Ալշ. Ախց.
Կր. Հմշ. Մշ. Ննխ. Պլ. Ջղ. Ռ. Սեր. Սչ. Տփ,
ալուր,
Երե. Խրբ,
ալիր,
Տիգ.
ալիր,
Ղրբ
«
ա ՚ լ –
յէր, ա լլ է ր ,
Կալաջուղ
(
Մարաղա)
ալէօր,
Հճ.
էլիյ,
Զթ.
էլէյ, էլէք,
Ոզմ.
յէլօր,
Ռում,
լուր
(
վերջինը տե՛ս Պ,քհ, Մամիկոնեան,
Ռոլ֊
մանահայոց
ներկան և ապագան, էջ 81 )։ Նոր
բառեր
են
ալրւոուն, ալրմաղ, ալրոտ, ալիւր–
սրբի, ալրաթաթախ, ալրաշաղախ, ալրբերք,
ալրահամ, ալրեհաշ, ալրմաղել, ալրքաշ
ևն։
*
ԱԼԷԻԼՈԻՔԻԱՅ
«
փոխադարձ
յարաբերու
թիւն,
կապակցութիւն»
Պրոկղ,
(
Տաշեան,
Մատ.
մանր
ուսումն,
հտ. Ա. էջ 39)։ Նորա
գիւտ
բառ։
-
յն. Օյճ՚ղճօՀէգԼւՕ. Հոմանիշից
տառագար–
ձուած։
Գտաւ և ուղիղ
մեկնեց
Տաշեան
(
անդ)։
Fonds A.R.A.M