Ա Ն Ա Հ Ի Տ
91
«
Լ
ե Ր Ա 8
II
Ի
II՛
Երբ ունայ նութե ան դ է մքը ծիծ աղի
Մրտ ածումներուս ու սրտիս տենչին,
Երբ ձանձր ոյթն անարգ՝ պարէ իմ չորս դին,
Կր մտնեմ ուղին իմ երազանքի:
կեանք ըս լրնացած ՝ ծո՛վ կ ՚ ը լ լ ա յ անհուն,
Իտէալս՝ փարոս՝ կր լուս է հեոուն–
Հո վ երն ինձ հազար գաղտնիք կր խօսին
Ու զիս խաւարէն կը տանին լոյսին– • • :
՛
Նաւակս, հովերու քրմայքին հըլու,
Մերթ֊ հարաւ կ ՚ դ ի մ է ու մ ե րթ հիւսիսին–
Լրքած եմ նիւթին րղձանքր ոսին
Ու կ ՚ ե րթ ա մ ազատ՝ երազն ապրելու. • • :
Ունայնութեան շունչն ի զուր ինձ կ՚ոււնայ,
Խաւարի զիրկն է նենզ ձանձրոյթս հիմ ա յ ,
Մինչ ես աստղերուն, լուսնին հետ ընկեր՝
Լոյսերու անհուն անդունդն եմ ինկեր– • • :
Կը դիտ եմ համայն աշխարհն արդ վերէն,
Ու դրժոխքն, ափսո՜ս, կ՚աււնեմ ակամայ,
կեանք կոչուած սա մ ո ւ թ պաստաոին վըրայ •
—
Մարդիկ աներազ՝ լոկ ըստրուկներ են։
Հյաթընէ
Մ– ՄԱՆՈԻՇԵԱՆ
Fonds A.R.A.M