Ա Ն Ա Հ Ի Տ
177
այնքա՛՛ն
սիրում էր նրա
մէշ^, եւ որբ է–
բեն սալ Լ լ էր գաղափարը
նկարելու
Վա­
լեր իա յին,
որպէս
Սրբուհի
Զեչիլիա,
՛
հա
՚
Հ՚յգ °ՐԸ
ա
,1
Գ բանը
նրա մէշ^ չէր
գտնում
:
Նա վերջապէս
նետես
՛
Լար իր վյրր—
ձինբ, եւ ասաց
իր կնոշ® թէ է
ս
ք աշ­
խատելու
տրամադրութեան
մէչ^ չէ , եւ
թէ
նրան
շի ուզում
արգիլել
Հանգստա­
նալու,
որովՀետեւ
նա րնաւ լաւ շէր ե–
րեւում
•
եւ գրաւ
կտաւը վար,
երեսը
Ավատ ին գա
րձ բահ՜ :
Վալերիան
Համաձա
յնուեց
նրա
Հետ, որ ինք լսէաք է որ Հանգստանա
յ,
եւ կրկնե լո վ
իր գանգատը
գլխացաւի
մասին,
քաշուեց գէպ ի իր
ննջասեն­
եակը :
$)ա բի ոն մնաց ա ր ո ւե ս տ ան ո ց ո ւմ :
Նա
ունէ ր մ ի տարօրինակ
շփոթ տպա­
ւորութիւն
որ իրան
անՀասկանալի
էր
մն ում : Ա՝ուհ՜հ՜իօյի
ներկա
լութիւնւլ
իր
տան
մէչ®*, ուրի ն ք ն իսկ
ստիպողաբար
Հրաւիրել
էր, այժմ
իրան
նեղացուցի
շ
էը թւում
:
Եւ
ո շ թէ նրա Համար, որ նա նա­
խանձում
էր,
//
եւ է մէկը
կարո՛՛ղ
էր
՛
հա իւ ակյձ
զգալ
Վալերիայի
Հա­
մար
ւս ւլ նա իր նա իլկին
ընկերը
այլ
եւս չէր ճանաչում
:
ո լո ր այն
տաբօբի—
նակ,
անճանօթ
բաները^
ո ը Ա՝
ուհ՜հ-իօՆ
բերել էր իը
տ
Լ ա Հեռաւոր
երկիրներից,
-
եւ որոնք ըստ երեւոյթին,
ներմուհ՜–
ւ Լ լ էին նրա մսւրմնոյն
եւ արեան
մէշՀ
բո լո ը ա յգ
մ ո գոլ կան
բան ե ր ը , երգե­
րը՛, օտարոտի
խմիչքներր,
Համր Ա ա–
լայեցին,
նոյն
(՚
11
կ
Համեմաւոր
բու­
րումները
որ արտահոսում
էին Ա ո ւ հ՜—
^ ՜ ի ° յ ի
Հ ագուստների
զ , մազերից,
շբն–
էէ 3
է
ա
,1
Գ Բ"1"ՐՐ՝
Ֆաբիօին
ներշնչե­
ցին կասկածոտութեան,
նոյն իսկթե–
րեւս
վ եՀ ե րաո
ութեաՆ
մերձաւոր
մէ
գգա
ց
ույ ո ւթ Է ւ ն :
Եւ
Էնէո^ւ
Համար
այգ
(
I՝ ա լա
յե–
ց Էն ,
սեղանէն
ս սլա սաւո րահ՜
մ
Է^/է^Է*"՝
այնսլէսէ
ան
///
էյ ո րմ
գէաաւորեալ
նայ–
III աՆ յա ւի ա չ լւԼ ր ր էր ւէրայ
յառում* էր*
I
1
ււ 1չաւ*1 է ււ , ո եւ է մէ1լր^
1
լարոգ էր են–
թ ա գ ր ե ի որ Նա Հաս1լանում
էր
էաալե–
րէն։
Մուհ֊հիօն
ասել էր նրա Համար, որ
կորցնելով
իր լեզուն, այս Ա* արս յեցին ,
մի
մեհ՜ զոՀողութիւն
էր արել, եւ ի
վարձատրութիւն,
այժմ
տիրապետում
էր մի մ եհ՜
ոյժի;
<ձԻ
ռ
նչ տեսակ
ոյժի»,
ել ի՞նչպէս
նա
կա բ ո ղ էր ա յգ
ուժը
ս ա ա ց ահ՜ լինել իր
լեզուի
գնով։»
Այս Բ"/"ԲԸ շատ տարօրինակ
եւ ա—
ն բ մ բռնելի
է ին :
$)աբիօն
գնաց իր կնոչՀ
սենեակբ,
նա Հագուաճ
պառկել էր
մաՀճակալի
վրայ
բայց
քնահ՜ չէր– Լսելով
իը ոտնա­
ձայնը, նա ցնցուեց, ապա
նորից ա քն–
պէս
թուեց
որ ուրախացաւ
նրան
տեսնելով՝
ինչպէս
սլա բակ՜զում
: 3)
ա–
բիօն
նստեց
մաՀճակալի
մօտ,
բռնեց
Վալերիայի
ձեռքը, ել մի կարճ
լո ու­
իք/ի ւ ն ի ց յետոյ,
Հարցրեց
նրան.
«
Ւ ՚
ռ
ն չ
էր այն արտաքոյ
կարգի
երազը, որ
այնքան
աՀաբեկել
էր նրան,
նախրն–
իժաց գիշերբ;
է լ միթէ"
ամէն
կերպով
նման էր այն երազին որ Ա՝ուհ՜հ՜իօն
նկա­
րագրել
էր։»
Վալերիան
շտռագունուեց
ու Հապճեպով
ասաց՛
« 0 ,
ոշ, ոչ, ես
տեսայ՛ •• մի տեսակ
Հբէչ^
գազան, որ
աշխատում
էր ինձ պատառ պատառ
ա—
՛՛՛
ել»
:
–
ՀՀՄի
Հբէ՞շ,
սարգո ւ կերպարան­
քով»,
Հարցրեց
Ֆաբիօն։
- «
Աչ,
մի գա­
զան. ՚ • մի գազան»։
Վալերիան
գարձաւ
Ա՛՛էկ Վող՚ք եւ թագցրեց
իր այրուող ե–
բեսբ
բարձերի
մէչՀ։
3)
աբիօն
իր կնոշՀ ձեռքը
մի քիչ
ու­
՛
տելի երկար
պաՀեց
իը ձեռքի
մէշ®, լե–
տոյ
բարձրացրեց
իր շրթներին,
ու
Fonds A.R.A.M