154
ԱՆԱՀԻՏ
ք<ՒԷ "ԷՐԸ, Հետասլ1ւգէ
կամ Հարբս–
վրայ
րոսլէ մը կչլ Հանգչին,
յետոյ կլլ
աա
ի) Լան ու ւա9ոո ութեանս
ետեւէն
., ,, ,.,
ո
\
ւ ւ I
,
V
լ
յ
ւ
Լ I
Ծ
՜
> թռչին,
մերթ
այլ եւս երբեք
չդառնա–
վազէ,
Հակազգեցութիւնը
միեւնոյնն
Համար՛.
է ։ Արբեցութիւնը
զոր տակից կր զգտյ,
1
գյ>ռ.ՈՈ1–Ո
ՈՐՈ1ՐՈհ՚,հ
– .
ւ ւ
տ
ւ ւ
ւ
տ
ր <. Լ
ՎԻ՚ԲԹՈՐԻԱ
ԱՐօԱՐ11ՒՆԻ
այնքան
վաղանցուկ
է, որ կր
Ա ս ա ն ի
գաղթող
թռչուններուն
որոնք
ճիւղի մր
ԱղեքԱԱւնդրիա
Հ Ե Ր Ո Ս Ը
Պանդոկին դ ուոր անօթի շան պէս
Կրզակնեբբ բաց՝ լուռ կը յօր ա նջ է ։
—
Կ՛ուզե՞ս որ բարեւ ըսենք այս դ բրան։
—
Ո՛չ, ներսր մուր– է, մ ո ւ թ է ն կր վ ախնամ։
—
Մո ւթն իմ հոգիս է, աշխարեր յիմա ր
Խբլեց լոյսն անկէ, ըրաւ գիս դատարկ։
—
Կբ վախնամ քեզմէ, աչքերդ անդունդ ե ն։
—
Այ գ անդունդին մէ ջ քաղցած՜ թափօրներ
Դ-րբօշակ պարզած՝ յառա՜՛ջ կր պռասն։
—
կ՛ուզեմ որթաբեւ րսենք այս դրրան,
փու խաւարին մէջ ինձ պէսներ շատ կան։
—
Ր՛այց իմ խաւարրս անբոց կրրակ է,
կը մարէ լ ո յ ս բ , նոր լ ոյս կր սփռէ ՝
Հոզիս այն ատեն կր դ առնայ արեւ։
Զ– Մ– ՈՐՐ՚ՈԻ՚սԻ
Փարիզ, 1929
Fonds A.R.A.M