Ա Ն Ա Հ Ի Տ
տ
ի
շալւունակէր
աշակերտներ
Հասցնել,
խում
-
բեր
"//""
ք՛ կ
աէ
Ր*հր
1
Էր
"
է
–
ս
"
~–մնասԷրոէթԷլ
է
ենե–
րր
յա ււ աք պէաէ տանէր ու այգ խաղագ ու ն բ–
ւա զ հ՜ան լ։ արեոն կե անքէն մէջ թերեւս
սչէաէ
լրացնէր
զանոնք–
թերեւս
էսկ՝
նոյն Հանգա րա
պայմաններով
էրեն
աւելէ
Հեշտ
րլլար էր ե–
բաժ շա ական
անձնական
ծրագէրներբ
գէթ մա­
սամբ
իրագործել։
Իր Պոլի"
քանի մբ սւաբի
գ՚՚բծելովր,
սա–
կայն , ազգն է որ շաՀեցաւ,
էնէպէս որ աւլգբ
•
էաՀեցաւ
նաեւ մեծապէս
անոր տարէ մբ փա­
րի՛/ մնալով ր՛. կով կասի մէջ, չէր կրնար
այգ–
քան
բնգա բձակո ւթե ամ բ , նե րուժութեամ
բ ու
փալլով
,
եւ այդպէս
է մէջաղդայէն
լայն
Հասա­
րակութեան
մր առՓեւ
,
կատարել
գործք
՛
լո ր
ան Փարէէլ ու ՊոլԷս կատարեց
Հ
յ՚տէալ
լուծում
բ
անշուշտ՝ էր Փարէէլ
մ բ–
նալն Էր
:
Այստեղ, թէ՛ էր ամ բողք ծրագէրր
կր՜՜
նար
էրագործել
եւ թէ էր դեղա րուեստա
կան
ու
Հմ տական պա շա ր ր ճոխացնել
,
էնչ որ բբաւ
մասամբ ալնմէկ տարուան
բն թաց քէն
ւլոր ան–
ցուց Հոս : Փարէւլէ Հա ք եկեղեցւոյ
էբր Գ
ա
Ր
ա
՜
պետ էր կեանքն ա սլա Հուի ած
,
ան
Հոյակապ
Հ ա յ կա կան ե րգչաէաւմ
բ
մ ր
սլ էտ է կաղմ էր , որ
Փարէղէ մեր գաղութ
էն փաոքր պէտէ Բէէ
ա
Ր
1
Մեր
ե կեգեց
էն ա րլ սլ ի ս ի էէ ում բով
մ բ
շէնցնելէ
եւ
ւլա յն Փար
է՛լ է
ե րամ շտասէ ր
օտա
րնե
բուն
իսկ
Համար շաՀեկան ու
ս
էբ
ռ
լէ
վ
ա
ձԲ
^ Ր Գ
ա
Բ՜
ձնե լէ ղաա , ա յւլ իոում բով ան սլէտէ տար քա­
ղաքէն
մ էք ւղարբե
/
ւ ա կան Համ ե րգնե ր ել ա
յդ–
պէ ււ ով Հա / դատէն ու Հալ մշակո քթէս
գեգեց–
կագս
յն ձեւով
ւէ ր ուէ ա կանտ
էն ամ
ենաթանկա–
գին նպաստ մբ պէաէ
բերէր։
Ո*֊ էր
պարապոյ
մամ ե ր բ պէաէ յատկացնէ
ր էր Հաւաքած եր–
գերբ
դաշնակելու. , էր քննական
ո լսումն աս իւ­
րութեանց
եղրակաղութ
էւննեբր
շարադրելու
եւ անձնական
երաժշտական
երկեր
յօրէնելու։
Երկու
տարէն
անդամ մբ կրնար
արձակուրդէ
շրջանէն
դաոնալ
կով կաս , նորէն
շ՚էմ ան
մ էջ
մ անել
Հա յրենէ
Հողէն ու ժողովուրդէն
Հետ ,
նոր
նիւթեր
Հաւաքել,
կրնար
մերթ
Ա
՛
յցելել
ոչ
֊
րէշ
մոտիկ
գաղութներ
,
բանախօսել
ու Հա­
մերգներ տալ , բա լց իր կեգրոնատեղ
էն Փ ա–
Բէ՚Լ Ր Ա
ա
1
ո 1
էր՛– Այ՛՛ Կր "ր կբ փս՚Վ՚ս՚քէէ
ես,
Ո Լ
հԲ հ "՚ Բ
ծ
է է էմէ
ա
յԴ փ ավւաքս
դիւրաւ
էրա–
կան ան ալէ բան մրն էր, քան
է որ
ամսական
քանի մբ Հարիւր
ֆրանքի
վրայ էր խնդէրր :
Թ ե լ ա ղ ր /, ց է
ղայ
ւլ ա քն ա ա /. ն ո / ան Փ ա ր է ւլէ
Լ այ
ե կեղեցւ
ո յ
Հոգաբարձութեան
ատենապետ
Հանգուցեալ
Ա՝ԷՀրան
Տովակէմեանէն
,
որ
իւ
ո–
րասլէ ս կբ սէ
րէ
ր եւ
լր
^օբէն
կբ գնա Հ ա ա է բ կո­
ւէ ի ասա Վ^աբգապետր ել շաբաթն
անգամ մր
ղալն կր
Հ
բաւի
րէ
բ էր տունր
քան
է
մ ր մ տեբէմ
բարեկամներու
Հետ եղբայրաբար
մէկ
քանէ
ժամ
անցբնել.
(
քովակէմեան
բո
լո
լւ
ո ւէէ ն Համա–
ձա
յն , ա յ դ սա աՀա ր կ ր
դրաւ
Հոգաբարձու­
թեան
սեղանէն
վրայ
,
ել պնդեց
էնչքան
կբբ–
ցաւ,
բայց աո անց /աճողութեան
•
էր
բնկեբնե–
րր յա լտաբարած
էէս
թէ
էրենք
ալ
կբ
ղ
նա Հա­
ւս էին
Կոմի տաս
1
Լաբդապետբ
,
բայց կբ կար–
Նէին թէ
եկեղեցւոյն
միիցներշ
թ ս յ լ
չէին
տար դպրապետ
ու խումբ
պաՀելու՛
• *
Հոդա–
բարձոլթէլնբ
եկեղեցւոյ
եբէցատան
մէջ ս ե–
նեակ
մ ր յատկացուցած
էր
Կոմ էտաս Վ^ա րդա–
պետէն
ո րպէս ղէ պանդոկէ
ծախք
չունենա
յ ,
ատէկա
բաւական
կր Համարէ
էն էրենց
Համա–
կրութէւնբ
յայտնելու
Համար։
Գացէ
եկեղեցւոյ
Վ^արչոլթեան
նախագաՀ
Հանգուցեալ
Ա * էդնայեանր
տեսնելու
եւ
քա–
նաց է գէսք
Համ ոգել՛՛ անկարելի
եղաւ՛
գովես­
տով
խօսեցաւ
1
Լաբդապետէն
վրայ , բայց , բ–
սալ
,
Հ տ ա բ ե կ ա ն
էնչ Հասոյթ
որ ունէ
եկեդե–
ց էն
սլա բտաւս
ր ենք անոր
աւելցուքբ
ամբող–
Փութեամբ
սլան քան
դնել
եկեղեցւո
յն ապագան
ապա Հով՛ելու
Համար։
Մեր ալժմեան
պայման­
ներուն մէջ, դպրապետ
ու խումբ
մեղէ Հա­
մար
լիւքս
են , որուն
մէջոցներր
չունէնք
... .» :
Տեսոլթէւն
որ ամեն կերպով
ս իւ ա
լ
էր ;
իրենք
իսկ
կբ
ն կա տ է ին թէ էնչպէ ս ամ էն կէրակէ ե–
կեղեցէն
էեէէ—լեցուն
կ՚բլլար—նոյն
է
ս
կ
ա
Յ
ս
ատեն երբ մեր դաղութր
Հէմակուան
պէս րս–
ա ււ ւ ւս/ւ ա ւ/ահ
չ է
բ
~–Կ Ո մ է ա ա ս է
դէւթէչ
երղե–
ցողութէւնր
լսելու
եկող
խուսն
բաղմութեամբ
*
էբենց
րսելէք
Հգո Հ
ո ղո ւթ է ւն բ» գ է լրաւ
կրնար
ւի ււիւ ա/ւ ին ո ւ ի / , նոյն էսկ
նէլթապէս
։
Տեսած
էին
նաեւ թէ
մ եր ագգա
յէն
վ ա բ կէն
Համ
ար
է՛՜ն չ արժէք
ունէ ր
կոմ իա աս ի ներկա
յութիւնր
Փաբիգի
մէջ, թէ «Փարիղի
Հայկական
Միու­
թեան»
(
1
)
նախաձեոնութեամբ
եւ
Օղնոլթեամ
բ
կոմիտասի
տուած մեծ
Համերղբ
ի՛՜նչքան
է՚ոբ
(1)
Ա՛յդ Միութ-իւնը ազգասիրական կազ­
մակերպութիւն մըն էր , որուն վարիչ Մարմ­
նոյն անդամներն էին Շիրվանգաաէ , Տօքթ–
Ա • թաբայեան , Մ * Յովակիմեան , 3 • Իսկէն–
աէր , ՛Ներսէս Խան ՚Օերսէսեան , Համբարձում
Մելիքեան եւ այս աողերը գրողը , եւ որ չորս
հինգ աարի իր կրցածն րրաւ հայ դաաին եւ
հայ մշակոյթին ծառայելու համար:
16
Fonds A.R.A.M