80
ԱՆԱՀԻՏ
ԸնդՀ«,տե
ց
,
արեւշ
հանր
բեոի Տշ նՏան
կշ
րուն։
Երակներ»
կշ
1
'՚
ւ՚դթ
առաքելական
շալսսկան–
կշռէր
կււնակէն,
հոհրակէն
ու ոլէւա՚հ
վրաչ։
Փեղ. ներով, Լոս Հասնելս
/
< վեր եկեղեցի չեՏ
զացահ,
կերր
գոցեց
գրեթկ
բոլորովին,
ու նեղ րացուահքկն
ԱնդիՏաղրելի
է
այլեւս
կանչշ,
ԵրթաՏ, ու թող
արեւր
աախաակաՏոհին
վրայ
նիզակի
Տշ նՏան
ականչներս,
զանկս
լեցուէ՛»
%՛
աղօթքներուն
գաՏոլեցալ,
նսաաւ
Հակառակ
ուղղութեաՏլ.,
դկՏ–
թաղհոտ
երաձշաութեաՏբ։
Այս՛՛ր
խսւնկով
դինով,
քշ
պաաուՀանին
։
նալ կ՛ ուզես Օ)
«՚
Լաղր
աոաոլշնկ
սլկաք կ որ լրչ-րկն
զորհ
Յունուարի
Տկջ գարնանային
այս օղր
բարե–
Տր ՀեաապնդեՏ,
Նախ Հացս
շաՀելոլ
ու
յեաոյ
նշան
երեւոյթ
Տշ ՀաՏարեց
Արաձ, ու
էնքզինթշ
ԺկրՏկնին
սլա լաւ քս
^ ա ւ ո ո ւ
ս անելու
ՀաՏար
:
^1՚երե~.
աղու Տշ պկս երչանիկ
զղաց։
Զրկանք
ՀաՏարեց
ւակայեՏ
իր զայրոյթր
ու ՏիանղաՏայն
արաՏու–
Հանրակառք
նսաիլշ ու սալեց
Տինչեւ
Ոկն-Ժաք
թիւնր,
եթէ այս տողերս
կարենար
կարդալ,
՝
Բի<
փողոց։
Մատուռին
դռնկն
արտաստնուտհ
«
անտես
առո,շ
իրեն կր խօոկի
այս իՏտստով. կր խորՀկի
Տի՛ ա։ւնկք))ր
զինք առաւ իր կռնակը
ու
փոխա֊
լաւ,
սլաս,լաճ՝ րան Տշ րնել։
դրեց
Ոսկեղջիւրի
իր եկեղեցին։
ՊաՀ Տր
վարանէ֊
-
Կր ներեՏ այս անդաՏ,
շսալ
շեշտակի
աչ֊ Տ
ալ
1
"»
Կէ
ն
Տ
^
ո լ
Հ"
1
Տ"–
Տհ
,
կ"Ղ
"»՚
Ո»,1 *Կ *«•-
քերոլս
նայելով,
՚»
օթ Տշ չնշՏարելուն
զարՏացաւ
նախ
։
ճկ՛ որ Տիշա
Կ՚ուղկր
տակաւին
խօսիլ,
րայց
յուզոլՏկ՞ն
թկ Հ"»
Կ.Ա Հ–»–աս»ւկին
ինքր,
Ցակոբ,
Օննիկ եւ
տարրեր
զդացուՏկ
Տշ, չկրցաւ
րաոերր
քով ք
ո
վի
Ստեփան :
բերել,
Այն ատեն
չՀասկցայ
զ ի ն ք շ ։
ԼիՏա ալ ա ա–
֊
Որդ՛»* եՏ Փարիզ
Տեկնիլ, Հոս ինհի Հա.
կ ա
ւ
է՛հ
կ ր դ (1
1
1
1
ա
լյ ա՛ն ա ւ)
լ* աւյաւո
լ։ և լ Ո ւ իր
Հողին։
Տ
"՚
Ր
ՎերՀապկս
սակայն
Հիւանդութեանս
աՏբող«
շլ,ջա.
՛ ՛
Ը
խօսկր
Տկկշ իր կուշակն
,
Ու
պատրանքը
նին
խնա&եց
ղիս Տիաժ՚աՏանակ
ե՛ւ նիւթապկս։
չ Ք
ա
Տ
ա լ
,
է>»Ղ
ա
Յ
էկ»էրեն
ԱրաՏ, Տաաւ
եկեղեցի։
Սենեակին
վարձքիս
Տասին
չ՛ուզեր
անդաՏ
ակնար–
Պաաարաղշ
նոր կշ սկսկր։
Լեցուն կր Տա.
կաթիւն
Տշ իՏանալ։
/.՜
ւ
աւելին, կշ սլարաադրկ. որ աո։ որ։ ե՚առաչԱսցաւ
քանի Տշ քայլ,
տչքերր
դար֊՝
Տինչեւ
դորհ Տր ՜ճարելս
չխորՀիՏ
Հացի
Տասին։
՚՝՛"//
Հ"Ր
ս
կողՏ
հանօթ Տշ նշՏարելու
յոյսով։
Ւո–
Ննհի
ՀաՏար այս ղրոլթիլնր
անՀունօրկն
նուաս–
րանին
վրայկն
սարկաւագին
«
ՕրՀնե ա
«
Տէքւ»ո
սա–
աացու ցիչ
է ։
է՛ս, (ց ան չի Հասկնար
որ անօթի
Յհալր
կաթ, Հասալ
եւ իր ուշադլ,ութիւնշ
գրաւեց։
ես նախշնտրելի
սլիտի
դտնկի
։
Ու ես ստիսլուահ
Աւտուահ
օրՀնկ,
թո՛ղ
օրՀնկ,
սիրելիս,
եՏ
ղայն
չվշտացնելու
ՀաՏար
ինքզինքս
ՏաՀացնել։
Տաղթեց
ԱրաՏ, ճաթահ
ձայնդ թող
րանայ։
Անջրպետ
Տր կայ իՏ եւ ԺկրՏկնի
բարոյական
շՏ–
« (
ք
Է
յերեխայից»ին
ԱրաՏի
9
ղայնութիւնշ
բշռնուսՂ,երուն
Տիջե, : I չօերր
ապշութենկն
դուրս
Հ յ
ա 1 1 ա
&
կ
հայր
աստիճանի։
"
ՄարՏին
Տկրունա­
պի», ի դային եթկ «ՏաՀացուՏ»
բառր
շոկի
իրեն։
կան ինքիչ սնաց
պոռար։
«
ՍաղՏոս
ասացկք»շ
Երեւոյթը
սովորական,
շատ բնական
կ
իրեն
Հա֊
ս ա
ր կ
ա լ ա
դ ը
«
խա՜ր
դաբձուց։
«
Հրեշտակս,
յին»ին
Տար,
Կ՚երեւի
յառաջացահ
քաղաքակրթութիւնը
Ա ֊
ա
&
գլոլխր
կարեկ ցութեաՏբ
չարվեց,
այդպկս
կ՛ընդունի։
Շատ ալ Հաճելի
պիտի
չշլլար
֊
.
Ա՛խ ականջդ
խօսի,՛ՋուլՀտյեա՛
ն, Հոս րլ.
ինհի ՀաՏար
վայրենիի
տեղ անցնիլր,
լ ա
^ ր դոնկ
Տկ՚կ պատարագի
•
ԵրուսաղկՏկն
Փարի–
Ինչ ալ րլլայ
սակայն, պկտք կ կերպ Տշ կար–
սեցիներր
դուրս
վտարող
աւհլր^ Հոս ալ լ՚Ա՚սր, տե­
ղագրել այս Հարցր : ԱրեւՏոլտքի
Տկջ յայտնի կ որ ղին չկ՞. . .
Արեւելքշ
բարձ
չունի։
Ասիկա չի նշանակեր
սա–
Իրենց պատարա՜դր,
Զղդաց իսկ որ
շրթները
կայն որ տրհւր
շլվտհ կ իր ուղին։
Գիտելու
ձևկն
րացուտհ
են ու ձայնշ
ՀեազՀետկ
կր
բարձրանալ։
կ կախուտհ։
Կրնա Տ սակայն
փոխել իՏ եղանակս։
ՋնշՏարեց
որ շու բլինները
իրեն կր նային
աարօ–
ԿաՏ
սլկ՞աք
կ որ ւիոխհՏ։
Եթկ ատիկա
անՀրա–
րինակ
աչքերով։
8
տնկս։րհ
սթափեցաւ
ձեո քի Տշ
ձեշտ,
անխուսափելի
իոկ րԱ՚՚՚ր.
դեռ շատ կանուխ
իր ուսին
ՀպուՏկն։
կ այս Տասին
Տաահհլշ։
—
Աարե՚Հ։
Ես կարօար
ուէւիՏ Տեր արաՏօրօր
Տեղեղինե–
—
է՛՛րա՛ Տ :
Fonds A.R.A.M