ԱՆԱՀԻՏ
Ի Վ. Ե ՜Ր,
Ի Վ– Ե ՜ Ր
Գլխոյս վերեւ սրլացիր, պայծառաթ՜եւ
ո՜վ թիթեռնիկ.
Խոյացիր
անդր ի րարեունս, ո՛վ դուն արծուի
վարազաթեւ,
Գործելով ոլորապտոյտ
շրջանակներ
րնդարձակ
Որոնց ցանգ կր Հետեւիմ եւ չեմ թողուր րնդ երկար.
Բարձրացիր,
երկնաբերձիկ
կաղնի Հսկայ
Հինաւուրց,
Որուն գագաթ ղ կ՛որոնեմ ու չեմ կրնար բրնաւ գրտնել.
Հովե՜ր, ի վեր սրլացէք
թեւերնուդ
վրայ քարշ
վարելով
Մոլորած
մի տերեւ որ դէպ աստղեր կր խոյանայ.
Ամպե՛ր րարձրաբրնակ,
բամբակ
մարմին
ձեր լուսաւէտ
Այերաց
մ էշ թող յօրինէ
անթիւ
ձեւեր եւ անանուն՝
Հըսկաներու
պատերազէՌւեր, նիզակ, վաՀան, կառք,
թրնդանօթ,
ԱմեՏի վագրերու
խումբ, վիշապք առկախ եւ վոՀմակ շանց,
Բերանաբաց
մողէզ աՀեղ, կամ Հերարձակ կանանց բանակ,
Բիւրաւոր
կերպարաններ որ զբօսցունեն
միտքս եւ աչերս»
Երեկոյին
ծո՛ւխ, ծառացիր եւ կրցուելով
յերկնակամարն,
Կապէ՛ թելն իմ տեսողութեանս
քոլ բացական
նըպատակիդ,
Թող նայիմ յար ի յերկին,
յերկին ցանգ
լայն ել վրսեմ,
Ե
Լ
մոռնամ գէթ մէկ վայրկեան
աշխարՀն եւ իր
փոքրրկութիւնք։
Դ Գ Դ
Ն Ո Ճ Ի Ն Ե Ր Ո Ւ
Ա Ն Տ Ա Ռ Ը
Հորիզոնին
վրայ րնդարձակ
անտառ
Տարածուի
մրթին եւ արխրազդեցիկ.
Նոճեստանն է այն երկնից տակ պայծառ,
Մեռելոց քաղաք մեծ,
սարսռազդեցիկ։
Ե
Լ
շրնչեն ուժգին
Հովեր
ամարան
Փոշւոյ Հոծ ամպեր
յարուցանելով,
Որ պատեն կոծեն այգ մութ բնակարան.
Որպէս մառախուղք
մրրրկեն սեւ սել ծով։
Հողմոց Հեծմանց մէջ, շողից տակ
երկնից,
Բնութեան
ձայներուն
մէջտեղ
Հրաշազան,
Անշարժ, անտարբեր,
տրխոլր,
թախծալից,
Հանգչին
մ եռելներն
անդորր յաւ իտեան։
Եւ ինչպէս մարտէն
յետոյ
խոնջ
զինուոր,
՛
Բար մր բարձ առած, Հանգի՜ստ
դըժրնդակ,
Իր վերարկուին տակ, լուռ, սրգաւոր,
Պառկի աստեղաց
լուրջ նայուածքին
տակ,
Գարուց սերրնդոց բանակն
անկենդան,
Յետ դառն այս մարտին զոր կեանք
անուանեն,
Այդ անտառին տակ, վերմակ
սկայական,
Հանգչի աՀաւոր իր
խոնջութենէն։
ՑՈՎՀԱՆՆԷՍ ՍԵԹԵԱՆ
Fonds A.R.A.M