ԱՆԱՀԻՏ
97
Իտալիան
ալ, սակայն,
իր կարգէ՛ս
ունեցաւ­
իր
Վերածնունդը։
Լէոն արտօ
աա
Վին
չիներ,
Միքէէ
Անճէլօներ,
Ռաֆայէլ
Աանցիօներ
լոյս-աշխարՀ
եկան
Ապոլլոդորներու
ե
^եւք–
սիսներա–,
Պոլիգնոաներու
եւ
ՊարՀասիոսնե֊
րու
աեղ։
Դիցաբանական
Հին ն եր շ ն չուայ երր ,
թէե
վ ա խ ա ն ա կ ո ւ ա ծ
էին սուրրպրական
նոր
ն եր շ ն էո ւեՂւ եր ո վ,
բայց
ի աա լական
Հանճարը
չէր
կրցեր
բոլորովին
Հրաժարիլ
այն
իսկա­
կան
գ ե զ ա ր ո ւ ե ս տ ա կ ա ն
շնորՀէն
զոր Հին վար–
.
պետն եր ը
ք
ա՛՛յնքան
ան ղ ի մա ղր ե լ ի
Հմայքով
մր . կա ակեր
էին անոր։
Ս աոյդ
է որ խ ս ա ա–
կրօն
բարոյականութիւն
մր,
զգաստութեան
թերեւս
թի ւր րմբոնումով
մր, յ ա վւ շա ա կեր էր
արուեսաէն
ս ր թ ա գան
մեր կութ եան
մր բո­
վ ա ն դ ա կ
մանրամասն
ութ ի ւնն երր , բայց
նա֊
խ ա Հ այ ր ե ր ո ւ ոգին
անոնց
վրձիններուն
դե ո
կուտար
ան գա ղան ա սլա Հ ո
Լ
թ եան մր յանղր
գ -
՛
նա թ իւնր
Հին յղացումները
թափանցիկ
շ ը–
ղ ար
շ ն եր ու աա կ
պատկերացնելու։
Հոգին
դժուար
կր փոխէ
իր էութ
իւն
ր ։
Տարբեր
էէ կարելի
մա ահ ե լ Հայ Հոգի
ին
Համար։
Հայ
մանրանկարչութիւն
ր այս
տեսակէ­
տով
գուրկ
չէ շա Հ եկան ութ են է ։
Հ ե տ ա ք ր ք ր ա կան
պիաի
Ըէէ
ա
ր
անշուշա
որ մասնագէտներ
երեւան
բերէին
բոլոր
այն
սլա ամա կան
եւ Հոգեբան
ա կան
փուլե
ր ր ո–
րոնցմէ
անցեր
է Հայ նկարչական
արուեսաը
ան
Հր աժ եշա
օր
էն։
Ք ր ման կար
ր նախաաիպն
ր չ լ ալ ո վ
բոլոր
նկարներուն՝
անՀաւանական
չէ որ Հաք
կրօ֊
նա շուն
չ երեւակայութիւնն
ալ իր ասա
ուած­
ներն
ու Հաւատալիքի
բոլոր
աոարկաներր
պաակերագրած
ըչ/այ
ն ա խ ա պ է ս
իր
մեՀ–
եաններու
պաահրուն
վրայ։
Այ" ճաշակն
ու
արուեսաը
իրենց
վերԼաէաացութիւններն
են
ունեցեր
արդէն
քրիստոնէական
վանքերու
սեմերուն
վրայ։
Հեթանոսութենէ
քրիստո­
նէութիւն
փոխանցման
շրջանը
ոչ մէկ կաս­
կած
թէ մեր արուեստագէտ
Հայրերուն
Հրի­
տակեր
է մեր դ ի ց ա պ ա շ տ
պ ա պ ե ր ո ւ
նկար­
չական
շնորՀն
ու յ ղ աց ո ւնԴ։ ե ր ը , էութեան
ան­
նշան
փոփոխութ
եամբ,
չըսելու
Համար
նոյ­
նութեամբ
եւ
միայն
ս, արաղի
փոփոխու–
թ եա
մ ր ։
Ս պիաակամօրուս
պ ա տ կ ա ռ ե լ ի
հերուն
ին,
որով
Հայ վրձինը,
Հ«գ էէ թէ օ տ ա ր
աղդեցու–
թիւններու
տակ,
կ
1
անձնաւորէ
Հայր-Ասաուա–
հը, միթէ չի մատներ
ԴրոԼ^ը
երեւակայու­
թեան
մը որ երբեմե
Արամազդ
Հայր - աս–
տուածը
կամ ասաուահներու
Հայրն
Է
յղացեր։
Եղջերաւոր
ու պոչաւոր
ղեւերը,
որոնցմով
մեր
վանքերու
որմերը
կամ
եկեղեցիներու
վարագոյրները
մերթ
կուտան
մեգ
դժոխքի
ուր ո ւան կար
ր
(
չե՛՛՛ն
յիշեցներ
մեր նախաՀա
ք–
րերու
երեւակայած
թղպաներն
ու
ա՚լքե
ր ը ։
թ՛երեւս
եղաւ
ժամանակ
մը՝ երբ
ԱնաՀիտի
դիմագիծ
ը, ա ր ո ւ ե ս տ ա գ է տ ն եր ո ւ
երեւակայու­
թեան
մէ^ կենդանի,
ծառայեց
որպէս
նախա­
տիպ
Աստուածամօր
Հայկական
նկարներուն։
Ամէն
ա ն գ ա մ որ առիթն
եմ
ունեցեր
գի­
տելու
Հայ վանքի
մը որմանկարները
կամ
ա ւ ե տ արան
ի մը ման ր ան կա րն ե ր ը ,
միշտ
ալ
այն
տպաւորութիւնն
եմ ունեցեր
թէ կը գըա–
նուիմ
Հ եթան
ոս– քր իստոն
է ական
շ ո ւ ն չ ո վ ու
շ ն որ Հով օժտուած
եր եւա կայ ութ եան մը ար֊
տ ա ղր ո ւթ ի ւնն եր ո ւ ն ա ո՝Լ ե ւ : Ոգիները,
թ ը
ո
~
էո ւնն երր , կեն դան
ին եր ր , բոյս երր,
արաբա–
նկարները
(
Աւ*&է>6ՏզԱ6տ),
ալս
բոլորն
ունին
Հեթանոսադրոշմ
սրբութիւն
մր եւ բ ա գ մ ա ս –
տուածեան
ներշնչում
ժ՛րէ
Սխալ
Է
անշուշտ
խոր
Հիլ թէ
Լուսաւորիչ
կրցաւ
կամ
ուղ եց
խաւարեցնել
Հայ արուեստը,
փճացն
ելով
ար­
ուեստի
բոլոր
գործ
եր ը։ Վկայ
ա ւ ե տ ալ։ անն ե -
ր ր, որ ոն ց լոյս ո վ Հայ վր ձ ինը
պա ա ր ա ս ա եր է
իր ա մեն ա լ ի բո ւր ա ս տ անն ե ր ը, իր սք ան չ
ելի
ման ր ան կա րն եբ
ը։
Այդ
աւետարաններէն
մէկր
ես
տեսայ
Ա
շ ո յ Ս, ՑովՀաննու
մենաստանին
մ է ^ / Տաս–
նեւվեցերորղ
դար ու Հ այ վրձին
մը այ ղ աւե­
տ ա ր ա ն ի
առածին
էգերուն
վրայ
է
փոխս»–
դ.(» Ե՛ր
իր ՚( Ամենալի
Բ ուր աստ
ան))ը։
Կ՚ըսեմ
փ ո խ ա դ ր ե ր է, վասն
ղ ի Հաւանաբար
ան ըն­
դօրինակութիւն
ժ՚ըն է լոկ, քանի
որ
զարդա­
նկարներու
լուսաբան
ութ
իւնր
Շն որ Հ
ալիի
կողմէ
եղած
կը նկատուի
գիրքին
ժ՝է^։
Հետաքրքրութեան
Համար
այստեղ
կը
դնեմ
այդ նկարնեըէն
մէկ քանիներուն
նկա­
րագրութիւնը՝
՛
ք"ր Հ ա պ ճ ե պ ո վ
արձանագրեր
եմ յուշատետրիս
մէ^ Ս. Յո վՀաննէս
այցելու­
թեանս
առիթով
4943
Հոկտեմբեր
Ց/48ին։
ԱՀա ատոս ո
Լ
—
եզե՜կիէւի աե՜սիլԸ ք.ոբար ւլէւսւիՆ վ ր այ։
2.
—
գ ո լ դ ս յ կ ո ւ ւ ք ե մ Ն յ ո ( * – Ա ) ՚ ւ է | ւ յ յ . —
Հ ի * " գ կարգ,
ընդ ա մէն ր քսանելինը
մօրու
սաւոր
ել
անմօ­
րուս ան պե խ
անձեր,
որոնց
մէ^ կր
նշմարաի
նաեւ
Աստուած
ած
ինը ՝ ման ու կ 3 ի ս ո ւս ը գ ր ր–
Fonds A.R.A.M