124
ԱՂ, Ա
Հա լու. սլկս
Ժ
՚
ե ոնիչ,
Ս՝ր բադանին
ձեոքր
Համ–՝
բուրեր է , ա զաչ եր է որ ան ա ղ օթէ ի ր ես Հա­
մա ր
(
ե ւ սոյն
իրիկո ֊-Ար ւէ՚ա ր եր է էն չ սլ է ս 1լ ան­
իք ե ղ մր ար
իւղ ի
՚(
ք՚Ր
Լ ի
ս
կ
ա
թ
ք՚ք
ն այլ եւս
ց ա ւՀր ա հ է ։
(/ ///
ա կ իս
ւէ՝՛ԷԼ վւ ա Փ ա ք Է , ք
ա
յ անե ր ո ր
ի ր
յա զարկաւ
որութիւնր
կա աա բուի
աժ՚ենապարզ
ձեւււվ,
ր՛ն ա ա՛ո I, կ ։ ււ՛ււ շրԼ ւսնակի
ժ՛ ԷԼ միայն
դ
"
Է
մէկուն մա Հաղդ
չղրկուի, ո եւէ
հազկեվւունԼ
9
ո եւէ ճաո չ սուի բուի իր դագաղին։
Արդէն
1021
ին ալ
,
ք՚րբ
Բարեւլորհսւկանի
ե՚գիպաոսի
(
իոհրագ իր Ժ՚ււզովր
որոշեց
ա՛ո ո ր
եօթ
սւնաս–
նամե ակր
Հ անդի
ս ա ւո ր ա սլէս
ւոօնե
լ եւ երբ
ա ժ՛րող Լ ազդր կր պա ա ր ա ս ա ո ւէ ր այդ աօնին
մասնակցելու,
ան խնդրեց որ Հրաք/արին այդ
ա օն ա խ մբո ււ1՛ էն՝ նկաաի
ունենալով
Հ արուահ–
եալ ույուսա խաբ
ազգին
ախուր կա ս ութ ի ւ–
նր
։
Ոչ մի այ ն Հա ււ՛ես ա ութ եան
զ զ աց ումո վ մր
(
ո ր ան ո ր ա ր ա աք ին ամիրայակ ան կ եցուա հք ֊
ն եր ան խ որ ր իր ներք
ին էութեան
Հի ւ/ս ական
գի հե ր էն մ ին էր . ք ի չ եր գի ացահ են
ուրիշնե­
րու ա ր ժ էք ն այ նք ան
լիա սի րու ու խ ա ն դա էիս ո
կերպով
գնաՀաաել
ինչպէս
ինքր ՚
ք
այլ եւ այն
նոյն
սեւեռեալ
մա ահ ումով թէ էէ՛եր
ազգին
մ եհ ա գոյն
էէ՚ասին
այժմեան
ցիրուցան
ք
անորոշ,
ո զո լսէ՛ե լի կա ց ութ եան
ժ՝ ԷԼ,
մ եհ աշոինդ
ւիա–
ոաշու,ր
ռ ո
յ ց
ս
՚
ր անՀաաի
մր շուրԼ՝ անճաՀ
Էին։
Բ ա լ ւոյ ական
էէ՛եհ ու թ ի ւն էէ՛րն Է որ իր նիւ­
թական
երեւոյթով
կ անՀեաանայ,
իր բարո­
յական
իսկութեան
ժ* ԷԼ
անւէ՚ա Հանալու Հա­
մա ր։ Այգ մ ե հ ութ ի ւն ր կա զ ժուա
հ Էր
Հ այ կա­
կան
ուժի կրկնակ
աղբիւսներէ,
իր Հօր
կողմէ
V,
ա րար
ւս զի ե ո ւ պ ա ր եա ն
ժ՛ ել ի ՀՀն ե ր ո ւ
Հայր ե ֊
նսւււէր
ուժեղ
արիւնէն
է
((/՛
մ նախնիքս
ք
կ՝րսէր
ինհի
լէ*եհ Նու պարր Հսլարաութեա
ժ՚բ
ք
Չաժ՚չեա֊
նին
մ ԷԼ յիշաաակուահ
են, «քաԼ
թ՚որոս եւ
խոՀեմ Նուպար»
՝
երկու նշանաւոր
եղբայրներ)>
Լ
եւ մօր կուրէ՚Էն
Ակնցի
աժ՚իրասերուն
Լզոււս,
նուրբ ու վե Հանձն
արիւնէն։
Պօղոս
Նուպար
անու֊նլւ
Հայ ժ
ողովրզի
ՀՒՏ
սրտին,
մաքին,
երեւակայութեան
մԷԼ, է/ար–
ձա,\ Է արդէն, եւ ՀեազՀեաէ
աւելի
խո րապէս
սլիաի
դառնայ,
ինչպէս
Անդրանիկի
անունր,
խորհրդանշանական
րաո մը, լեգենդական
Հե­
րոսի մր անուն ր, ազգասիրական
ինքնանա
իր–
ման
յաւ երժապէս
թելագըիչ
պասակեր
Ա՛ր։
+
* *
\)
խաք)\\տի
յառաքիկայ
թի՛ի
քրոնիկիս
մէշ\
սլիաի
շարունակեմ
տեսութիւնս
արտա­
սած
ման եան
Հայութ՛եան
մտաւոր
կեանքին
վրայ, ուր դեռ կան ի վեր մանուելիք
գեղեցիկ
կամ
յուսաաու
երեւոյթներ,
եւ ուր
վերքերս
մանաւանդ
ի յայտ
եկան
մ եծ ա րժ էք
գործեր
ինչպէս
Գառնիկ
էենտքլեանի
ւ|արք |)՚ԼՍշ1<Ւո–
ցի^7#
քննական
Հրա աարակութ
իւնր
մանրա­
կրկիտ
ուսոււ/հասիրութեամր
՛՛
Հ»,
ՎաՀԷ
Հայկի
Համեղ ուքնքուշ
Հատորը՝
վայրենի ))*|ււԱյն<
որ
իհորոս Աղաաեանի
գա
ււա սՆ ա
կին "/է"՝ Համակ
րուրուԱհաւէաուած
է Հեռուն
։/
հացա <> , աւե­
րակ սւ գերեզմաննոց
դարձած
ծննդավայր
Հայրենիքին
յիշաաակներով,
Հ ա յր ե նի կրա–
1
| ա՛ւան//,
քերթուած
ա շարք
Հ. ՎաՀան ;>ով–
Հաննէսեանի,
որ Ալիշանի ե Հ. Կարապետ Տէր
ՍաՀակեանի
արժանաւոր
յաջորդ
մր
դաոնալու
սաՀմանռւած
ներշնչեալ
բանաստեղծ
ի մր առա–
ւ\էն
Հնչիւն՛ները կըբերէ
մեզի, եւ դեռ կարդ
մր ուրիշ
ուժեղ կամ շնորՀալի
նոր աըաա–
դրութիւններ,
որոնց մէջ են ԱՀարոնեանի
«1՚
մ
Կեանքրււ
ինքնակենսադրական
թրթռուն
էգե­
րու
շարքր,
Շիրվանզադէի
«
Կեանքի
Բովից»
խորազգաց
ու անսեթեւ եթ Հոյակապ
շարքր
անցեալի
յիշատ ա կն ե րու,
Հարևանի
Հզօր ու
մեծաշունչ
«
Տատրագոմի
Հարսը»
դիւցազ–
ներգը։
Ա. ՋՕՊԱՆԵԱն
Fonds A.R.A.M