ԱՆԱՀԻՏ
1 2 1
ծունկի
կուզտն իր առՀՀւ։
իր
ուժգնու­
թիւնը
այնքան մեծ է որ
Հպարտութիւնը,
անկէ
ներ շն չուան,
տեսաւ
ւՐարգարէօրէն
աշխտրՀի
թագաւորութիւնները
եւ
իրենց
բովանգակ
փառքը, նախաջրհեղեղեան
Հզօ–
րսգաղուկ
Հսկաներ եւ ոճիրի
վրա յ կ
ա
–
/
լուցուած
կայէնի
քաղաք։
Այնատե՛ն զօ–
րաւորն
Բաբե լ,
Հ աղարլեզուե այ
Բալւել,
՚
ւէ^ՔՌ
՚՚՚
ի՚սչեւ
երկինք
բարձրացուր։
Ան
կոչուեցաւ
իյաււնակութիւն
եւ
յանձնուե–
ցաւ
Ամ՛օթին։
Հպարտութիւնը
ղայն տես­
նելով տրտմ՛եցաւ,
րայց չէր գիտեր որ ան,
ինչսլէո նաև մնացեալը,
յանձնսւած
էր Ա–
մօթին։
Այն ատեն
երեւան եկան,
Նի՚նուէ Բա֊,
բելոն եւ շքեղակերտ
Տիւր (Աուր), և
նոյն
իսկ Ա. ՚Բաղտքր՝
էրուսաղէմ՛։
Այն ատեն
հ՜նաւ
Աթէնքի
գիտութիւնն
եւ
Յու֊՚աս–
տանի Հպարտութիւնը
եւ արեւելքէն
աւելի
Հեռու
գոյութիւն
առաւ
Հռովմը,
Հարաւի
եօթը
բլուրներու
վրայ, թագուՀի
աշխար -
Հին եւ խորՀրգանիշ
Հպարտութեան։
Նէ
տեսաւ որ Արուեստները
իրենց
գանձերը
կր բերէին եւ ճոխսւթիւնր
տարատուեցաւ
իր առատաձեռաւ
սեղանին
վրայ։
Բայց Հի­
մ՛ակ, ամ՛պ մ՛ը ծածկեց
երկինքը, եւ արշա­
ւելով գէպ ի Արեւելք,
՚
էէպ ի մ՛են՜ քա­
ղաքը
կոստանգնի,
կայսրութիւնը
ի՚ոյս
տուաւ անկէ,
սաՀմսւնուած
ըքւգՀուպ թա­
փելու իր արիւ֊ւը և կորսուելու,
որպէս ղո–
Հաբերութիւն՝
քաՀանայի
ձեռքով
մ՛ը կա­
տարուած։
Նաեւ, անգաւՐ մ՛ը եւս, արեւը
իր
թաւալս ւա. ըրաւ
երկարելու
Համ՛ար
բարի թագաւորի
մ՛ը կեանքը։
խրուեցաւ
ամ՛պը եւ ՀռովւՐ կրկէ՛" փ
ա
յլԿ
աւ
՚
երեք
պսակներով ճա ճանչազտրգ
եւ
թագակիր։
Այն
ատեն
Հպարտութիւնը
աւելի գոՀ
ծնաց եւ տեսաւ թէ տշ/սարՀ ինչպէս
ծուն­
կի կուգար եւ կը պաշտէր։
Բայց
Հիմ՛ակ,
արեւու^/ տակ, ծովէն
Արեւ մ"ելաւ,
բարձ­
րացաւ եւ երկրի վրայ թափեց
քաղցր ազ–
գեցոլթիմէ,
մ՛ը։
Հպարտութիւնը
վախցաւ
իր քաղաքին
Համ՛ար,
բայց ոչ երկար ա
տեն, որովՀետեւ,
ուշագրութեամբ
գիտե­
լով
նշմ՚արեց
ււր
Հպարտութիւնը
Հււն
կ՚իշ­
խէր։
Հիմ՛ակ, նոր բեղմնաւորութեան
ւՐը
մ՚ԷՀ սարսափելի
ցաւեր կը յարձակին
իր
4
ր
ա
մ
ս
այդպէս
աշխարՀ
կուգայ
երկուոր­
եակ մ՛ը, Նախանձը եւ Ատելութիւնը։
Նա­
խանձը
անՀուէւ ծաւալով
օձի ւՐը
գլուիլն
ու1ւի որ Հարիւրաւոր
լեզու կը սուլէ, իր
թունաւոր
շունչէն կը ծնիիրգիծանքը, ա–
նտրգ վարակում,
որմ՛է ոչ ոք ղերծ է։ Ան–
ւՐարելի ծարաւէ
մ"ր1։կ՜ճուած, ան կուլ կու–
աայ իր ինքնայատուկ
թոյնը որ կ ը
Հիւծէ
իր
ստորին
մասերը, որոնցմ՛է գետ
ւՐը կը
ժայթքի։
խիստ սեւ եւ գարշաՀստ, ան
կ՛անցնի
երկրիս
մ՝ԷՀԷն, շս։սաչակոՀակ
թա­
ւալելով, եւ կը կորսուի
վ՛երջ ի ՚1^՚1՚2"յ
լճի
մ՛ը ւՐէջ որ կը կոչուի
Մոռացութիւն։
Այս գետի
ակունքէն
լեցուած
է իւրաքան­
չիւր ՚1աՀկանացա
ի բաժակ
ր։ իմ՝ բաժակս
լեցուն է Նախսաձին
ամ՝ենագաււ1ւ
Հեղու֊
կով ը, սա կայն ել այնպէս
Հրա շք մ՛ը կրնայ
ղիս աււջի վիճակիս
փոխել։
ֆափաքը կը
պաղատի
մ՛իշտ որ իրեն
կաթիլ
մ՛ը զովա­
ցուցիչ
ասքն, ի՛ւ՛չ որ կը ւ/՚երժուի։
Աինչգեռ
երբ ուրիշներ կը նիրՀեն
ԳոՀուէւակութեան
կակա ղ անկողնոյն
մ՛էջ, անիծեալ սա
փուշն
է որ կը խրի կա րծքս եւ իՊ։ձ երգել
կու–
աայ։
Որքա՛ն որ ալ քաղցր
րլլայ
իմ՝ եր­
գը", Նախսւէւձն է որ ղա յն կըներ
շն չ է ։ Ու­
րիշներու
Համ՛բաւէն
խթոԽուած՝
ոտքի
կ՚ելլեւՐ եւ իմ՛ գսագատներս
աւելի
ներ.,
գաշնակ են քսւն
իրենց
սւրախութիւնները.
իսկ երր կարենայի
մնաք բարով
ըսել Նա­
խանձին,
իմ՝ երգիս
խտզերր
աւելի
բարձ­
րաձայն
պիտի գոռային
երթ ալ
ողջանելոլ
Համ՛ար նորածագ
օրը։ Ատելութիւնը,
ն ի ֊
Հար կախարգ, կը գրգււէ
Նախանձը, ան­
կարող գործել ու ինքն իր ուժով
ինչ որ ալ
ըլլա
յ, Հիւծուած,
սճւարիւն սատանա
յ, աս֊
տուածները
րււրւրհ ալ իրեն կը
ծառայեն
իր կաւ/՛քի՛ւ։ Հաւ/աձայն։
Այնքաքւ
մ՛եծ էիր
կարողսւթիւնը
որ առասպելական
էյկատէի
Լգժոխքի
գիցուՀԷ)
նման,
ղսհււհւք իր օ–
րէնքներուն
կը Հպատակեցնէ։
ԱԳւ կր մնա
յ
անտեսանելի,
Հեոուն,
սարսավւելի
քարայ–
րի մր մ՛էջ, սքօզուած
օրուան
լսյսէն, ճա­
կատագրին
կողմ է ապառաժի
մը կա պո լած.
Լ6
Fonds A.R.A.M