ԱՆԱՀԻՏ
115
Հ ա ւ ա տ ք
մարդոց
եւ
տիեզերական
օրէնքի
բարութեան
եւ արդարութեան
նկատմամբ։
էմէ
Մարթէնը
մոռցայ
պ ա Հ մ ր ։
Ա./"
շրԼանին
Սուրբ
Մեսրոպեան
եւ
Սուրբ
Հոիփսիմեան
աղդային
վարժարաննե­
րու
երկսեռ
աշակերտները
շ ա տ
բաղդաւոր
էին,
որովհետեւ
՛
հուրհան
Առաջնորդին
օրով
կարգերու
թիւր
աւելցաւ
ել
Համեմատաբար
դասախօսս։
թ /.անց
որակն
աչ
րարւոքեցաւ։
Նոր
սերունդը
ունէր
մեծ դասատու
մը
կրօ­
նագիտութեան
ել գ ր ա բ ա ր
Հայերէնի
Համար.
Երանի՛
իրենց...
Մենք
դեռ քիչ աոաչ\
Հոիփ­
սիմեան
վարժ արանը
թողեր
էինք՝
վեցե­
րորդ
կարգը
կոր մեր ատեն
վերք ինն էր^ ա–
ւարտեչով։
Ւզմիրի
բ ո վ ա ն դ ա կ
Հայութ
իլնը
Սրբա­
զանին
Հանդէպ
ունէր
Հ ա ւ ա տ ք
ել
Հիացում։
Եւ
իրօք
Իզմիրի
մէչ ամէն
դասակարգ
գոՀա–
ցնել
Առաջնորդի
մը Հաս՞ար
մեծ
բան
էր,
եթէ
անկ արելի։
է*մ սիրելի
քաղաքակէց֊-
սերս
Լա փ ա գ ա ն ց բծախնդիր
Էին
կուսակրօն­
ներու.
Հ ան դէպ
եւ. իսկապէս
կատարեալ
սուրբ
մը, մէկ խօսքով
Աստուծոյ
մէկ
ներկայացու­
ցիչը
կ*ուգէիՆ
որ ըլլար
իրենց
Առաջնորդը։
Վեր^ ասլէս
եթէ
իրենք
սուրբեր
չէի՛"-
գ է թ
սրբակեաց
ա ն դ ա տ ն ե ր կր գնաՀատէին
էֆէ
։
/
Թ՛ե­
րեւս
տարակուսելու
ա խ տ Էն վա ր ա կո ւահ
էին։
Սակ այն Գուրեան
Սրբազան
գործունեայ
ել
սաեղծագործիչ
բնութեամբ,
բարձր
նկարա­
գրով,
եւ Հոգեկան
կորովով
օժտեալ
մէկն
էր
որ սուրբէ
մը աւելի
էր Հա/ իրակ
անութ/,
ան
աոշ\ել,.,։
Ան ազգին
Հոգեկան,
գրական,
կրօ­
նական
մակարդակը
բարձրացնող
ոգի մը ե–
գած
է իր ամբողջ
կեանքին
մէԼ։
Հազուադէպ
էին այն աոիթներր
երբ
կա­
րող
էի իր դասարաններն
այցելել
ու իր
1)
ա–
Ա՚Ո1| | ՚ | Ա | | Ո | |
դասախօսութիւնը
վայելել։
Իր
ներկայութեան
ոչ մէկ ա շ ա կ ե ր տ
կը
քնանար
եւ կամ
չարաճճիութիւն
մը կը ստեղծէր
իր
ձանձրոյթը
փարատելու
Համար։
Ամավերջի
բերանացի
քննութեանց
աոթիւ
Կ
Ա
Հանդի,
տէինք
Առաջնորդ
Սրբազանին։
Ամէն
տարի
ԿԸ Վ
ա
գէՒ
այդ
քննութեանց
անձկանօք,
վե­
ցերորդ
կարգի
դաստիարակութիւնս
մատնա­
չ ա փ մը յառաջացնելու
Համար։
Այղ
թուա­
կանին
Հայ տզոց
եւ աղջկանց
յարգալիր
վե­
րաբերումը
եւ սորվելու
անկեղծ
փ ա փ ա ք ը ա ֊
մէն կասկած
է վեր
էին։
Հ ա պ ա իր քարողնե՞րը։
Սուրբ
Ստեփան–
նոս
եկեղեցին
խուռն
բաղմութեամբ
կր
լեց­
ուէր
ամէն
Կիրակի։
ն ո յ ն իսկ
ման կա պա ր ֊
տ
է գ ի
փ
ո
Ք Ր է Կ
բարեկասՂւերս
եկեղեցի
կը
վազէին
իրենց
"
իրելի
Սրբազանին
քարոս
ը
լսելու։
Գլուխս
դարձնելուս՝
ղանոնք
կր տես՛­
նէի
եր ՛չայն
նստարաններուն
առ^եւ
կանգ­
նած,
ակնածանք
ու սէր
կը նշմարէի
անոնց
մատաղ
ա չքեր ուն մէ^։ Ազգ մր որ
ունեցած
է Խ ր ի մե ան ի եւ
՛
հուր ե ան ի պէս
ա ռա^ն ո ր ղ–
նորղներ,
յաւէտ
ապրելու
է Հոգւով
եւ
սրտով։
ՀՀատկի
շաբթուն
գրեթէ
ամէն
օր
եկեղե­
ցի
էինք։
«
Տ խո՛՛ ւր գի շեր
գ
սոսկալի՛
տեսա­
րան,
մինչ
Գողգոթայի
Խ ա չին
վրայ
ՓրկիՀը
կը չարչարուի
,
անդեն
մարդիկ
պիղծ
Հաճոյք­
ներու
մէ^ իրենց
ոճիրը
մոռնալ
կը
փորձեն։»
Աւագ
Հինգշաբթի
երեկոյ
է. մութ
է
եկեղե­
ցին
եւ խոր
լռութիւն
կր տիր է,
միայն
ք ա -
րոզչին
յոլզուած
ձայն
ր կր է
Ա
ենք
%
տխրօրէն
պլպլացող
կանթեղներու
լոյսով
Հազիւ
կարող
ենք
շարժող
ստուերներու
Հե տեւի
լ։
Ամենքս
ալ յուգուած
ենք
այս մեծ ու ան մա Հ Ս իր
"
յ
զո Հա բեր ութ եան
օրինակէն։
Վ ե ր կր
նայինք
դէպ ի փ ա ռ ա ւ ո ր
ամպիոՆը
ուսկից
կուգան
երկնային,
բանաստեղծական,
յուղիչ
ար
տա­
յ ա յ տութ
իւններ
։
Ա յ ս
աննման
քարոզները
մեր
մէ^
կը ս ա եղծ էին այր
Ը1է
ա
է
ոլ
–
փա­
փաքը
որպէս
լ ի մենք
ալ
թոյլատրուէինք
քարոզելու
՛
հուր ե ան Ս ր բ ա ղան
ին
պէս։
Ան­
կարելին
կր փ ա վ։ ա քէ ին ք
անշուշտւ
Ս՛իթէ
կար
ելի՞ էր քարոզել
ու արտայայտուիլ,
այն­
պիսի
ե՛րկրի
մր մէչԼ ուր կիներ
ը պէտք
էին
Հաճելի
երեւոքթներ
ըլլալ
միայն։
Այժմ
կը
գտնուիմ
այնպիսի
աշխարՀի
մր մէ^
ուր ա -
մէն կին բանախօս
մրն է եւ ամէն
այր
Հ ոե֊
տոր
մը. լռութիւնը
ամենամեծ
վայելքս
է
Հ ի մայ։
Պ ար ա գ ա ն եր ու Հետ մեր ներքին
ձըգ–
տումեերն
ալ կր
փոխուին։
Խնգիր
չէ թէ
կրօնք
մր,
փիլիսոփայու­
թիւն
մը, սիստեմ
մր, Հաստատութիւն
մը որ­
քան
մե9, օգտակար
ու զօրաւոր
ըլլայ,
անոր
դլուխր
գտնուող
անՀատն
է որ իր
Հոգեկան
ուժով
ժողովուրդը
իրեն
կր քաշէ
ու
իսկա­
կան
արդիւնք
կը գոյացնէ։
Ս՛արդուն
Համար
ամենաՀետաքրքրաշարժ
բանը
մարգն
էէ եթէ
Յիսուս,
Պ ուտ
ւո ա եւ ա քլ մարգարէներ
շար­
ժող
(
ձգՈ&աւշ)
Հոգիներ
չըլլային,
այսօր
ի–
րենց
վարդապետ
ութ
իւնները
միայն
անցեալի
վերաբերեալ
դիպ ուա ձներ
պիտի
ը շչային
է Ի ֊
րօք
Հ՝,րոսներու
պաշտամունքը
ե ր ի տ ա ս ա ր դ
Fonds A.R.A.M