Չորրորդ
զոհն է Հ. ՊՕԴ.ՈՍ Վ. ԳԱՍ՚աՐԵԱՆ, տոքգոր Աստուածա­
բանութեան
եւ իմաստասիրութեան
,
պսակուած
ի Հռովմ։
Տակաւին
գրական գործ չէր արտադրած։
*
Մխիթարեան
զոհերու
մասին երբ կը խօսուի , գուցէ աւելորդ
չըլ­
լայ
յիշել հոս նաեւ անշունչ զոհմը, որ շնչաւորներուն
չափ ել գու­
ցէ աւելի զգալի է գրականութեան
համար, քանի որ ս։յ
լ
եւս
անդարձ
է անոր կորուստր : Այդ զոհն է՝ «Հայկական
Նոր
Մատենագիտութիւն
եւ Հանրագիտարան
Հայ կեանքի»
անուն գործը , որուն առաջին
հա­
տորը Ա —Մ, լոյս տեսած եւ ծանօթ է հասարակութեան
:
Մնացեալ
մասը որ պիտի ուրիշ նոյնաչափ
երկու հատոր եւս կազմէր
Լոսդոս–
գիտաթեւսմթ եւ յաւելուածով,
այսինքն շայ գրէն
մինչեւ վերջ (3 եւ Ն
գրերր տպուած
են), ամբողջ հանուած
են իրենց թաքստոցէն
,
ուր
պահուած
էին խնամքով : Տողերս
ստորագրողին
այդ տաժանելի
եւ
տասնամեայ
ճիգերուն անբախտ
պտուղին հետ՝ կորսուած
են Ոդիսա­
կանի ծայրերն հասած թարգմանութիւնր
,
ֆրանսահայ
առձեռն բառ­
գիրք մր (համեմատութեամբ
Բադրատունէին
թարգմանութեանց),
եր­
կայն տարիներու գործ, եւ տրձակ մը լե զո լական,
եւն. անթիւ
նօ­
թերու
. . .
Ողիսականր
կարելի է կրկին թարգմանել,
բառգիրքին
ցաւն ալ յա­
րաբերական
ցաւ մըն է, աւելի իմ անձնականիս,
նօթերն ալ կրնան
զըր–
ուիլ, բայց Մատև1՝ապիտոՂգ>եաԱ կորուստր
անդարմանելի
է.
որովհետեւ
հնար չէ դարձեալ միւսանգամ
կտրել
անցնիլ լողալով ովկիանոս
մ՚ան–
ծայր ու անդնդախոր : Գուցէ յանդգնութիւն
ըլլայ րսե/ը , բայց
րսե՚լս
կուգայ , որ պիտի նախընտրէի
ես ինքս զոհուած
րլլալ քան այղ աշ­
խատութիւնը,
որուն համար երիտասարդ՝
առոյգ
հասակիս
լաւագոյն
մասը մաշեցուցած
եմ, եւ այլեւս անկարող
վերաշինելու
. . .
մտածելն
իսկ սոսկում կր բերէ վրաս :
Հ. ԱՐՍԷՆ Ն ՂԱԶԻԿԵԱՆ
Fonds A.R.A.M