ներէն
70
Ք
ա
յ լ
Հեռաւորութեան
վրայ,
գոմին
եւ մարագին
մէշւ
Յանկարծ
մէկը, քրաերէնով
Հայ Հո յ ելով
կըսէ*
«
Անդրանիկ
փաշա, Անդրանիկ
փաշա, ես Մերաինի
զաւակն
եմ, Հասանին
ալ Հայրը»
ո՞ւր պիտի ազատիս իմ ձեռքէս
։
Դէորգ կը պատասխանէ
քրաերէնով•
--
Ես ազտիկ
Դէորգն
եմ եւ Հա սան ի մօրը սիրականը»
դո՞ւն ուր
պիտի ազատիս իմ ձեռքէս
:
Մարգը կը լուէ։ Այն ատեն է որ թուրք մըձայն տալով
կ՚ըսէ*
-
Գէորգ
Զաւուշ
,
գո՞ւն
ես^^ :
Այգ
վայրկեանէն
Գէորգին
անունը
կը մնայ Գէորգ
Չաւուշ :
Ցարութիւնին
վէրքը սկսած
էր վատթարանալ
եւ նեխ իլ : Վան՛»
քին մէջ Հարկ
եղած
գեղերը
չկային։
Անդրանիկ
Հովանոցի
ձողի մը
վրայ
րյայթ֊ան
մը անցուցած
վէրքը կը
մաքրէր:
Յարութիւնը
զինուորներուն
ամէնէն
քաֆն ու սիրուածն
էր * Նո­
յեմբեր
20—
ի գիշերը
ան Անդրանիկը
քովը կը կանչէ եւ կ՚ըսէ»
«
Փա­
շա, այլեւս
գիտեմ
որ պիտի
մեռնիմ,
եղբօրս
տզին գարոց
դրէք եւ
կռնակիս
ապա Լ
անոր
ղրկեցէք։
10
արծաթ տուած էիր
Համբարձու­
մը թաղելու»
աՀա , աւելցածը
առ։ ՎստաՀ եմ թէ դուք իմ
վրէժս
տասն անգամ
աւելի պիտի
լուծէք^
։
Անդրանիկ
կը Համբուրէ
Յարութիւնը
եւ «թաց աչքերով
ու կոտ­
րած սրտով»
անկէ կը բաժնուի։
կը ղրկէ
Բ
Ո
Է
Ո
Ր
զինուորներր,
որ
երթան եւ Համբուրեն
Յարութիւնը
եւ իրենց
վերջին
յարգանքը
մա­
տուցանեն
քա^
Հայդուկին։
կէս գիշերէ
ետք
ժամը
ՀՏ—ին Յարութիւնը
Հոգին կ աւանդէ
խոր
սուգի
մատնելով
իր ընկերները։
«
Երգերով
ու աղօթքով*, խաչով ու
խունկո վ» կը թաղեն
Յարութիւնը
Ա» Դէորգի
մատուռին
առջեւ։
Ւբր տիպար
ֆետայի,
Յարութիւնը
ՀՀազնուախո
Հ ութեամբ
եւ
քաջութեամբ
առաջինն
էր զինուորներուն
մէջ՛» Հուժկու
էր,
լայն­
սիրտ եւ անվախ
։
Հյատ Համեստ
էր եւ պարկեշտ,
զո Հաբեր
ող ու նե­
րող։
Միջակ
կրթութեան
տէր՝
բայց
Հայրենասիրութեամբ
լեցուն
էր»™
:
ք
•
• • •
Հայ մարաիկՆերուն
փամփուշտները
Հա ան ելու մօտ էին
Հ
ուստի
Յարութիւնէ
յուղարկաւորութենէն
ետք տղաքր
գործի
կր լեուին
եւ
81
Նոյն, էջ
54
82
Նոյն, էջ
56
88
Նոյն, էջ
57
Fonds A.R.A.M