131
լոն ն-է տաներէց
եպիսկոպոսն
էր, որ Սիսի
Մայրա–
վանքին մէկ Հայ կաթողիկոսէն
առակ
լատին
ծ՜էսով
օ –
ծեց թագաւոր
ր եւ յետոյ ալ
Հայոց
կաթողիկոսը։
Լեւոն
գիմագրելոլ
կացութեան
մէկ չէր այլեւս, իր
վիրաւոր վիճակը
(
ծ՜նօտէն
վիրա լոր ո լած էր կռուի
պա–
Հուն),
քնատութիւնը,
անօթութիւնը
եւ
երկպա–
ռակութիւնները
,
ինչպէս
նաեւ
ապստամբներուն
բըռ–
նած աններելի
ընթացքը,
Եւրոպայէն
սպառուած՜
օգնու­
թեան
չգալը
-
որ լոկ չոր ու ցամաք
խոստումներէ
կը
բաղկանար
յո ւսաՀա տ ո ւթ ե ան մէկ ձգեցին
ղինքը եւ
թշնամիին
յանձնուելոլ
որոշումը
տուաւ։
Հալէպի
կուսակալը՝
պատգամաւորներու
միկոցով
չուր տուած՜ էր արգկն, թէ՝ եթէ Լեւոն
անձնատուր
Ըլլայ՝ պատրաստ՝ է ա սլա Հ ո վ՛ո ւթ՛ե ան
թուղթ
մը տալ
իրեն, որպէսզի աղատ կերպով
գուբս
ելլէ
աշտարակէն
Իրեններովը
միասին եւ երթայ
ուր որ
ուղկ։
Լեւոն ին ուգածն
ալ այս էր արդէն :
1375
Ապրիլ
1
ճին
,
Հայոց
վերկին
թագաւորը՝
ամի­
րային ապաՀովոլթեան
գիրը գրպանը
գրած՜՝
ներկա
յա֊
Տ
""–
Ըչըգ-Թիմուրին
,
որ մեծ– պատիւներով
ել
սիրով
ընդունեց
ղինքը։
Այսպէս
վերկացալ
Հայկական
Զոբրոբդ
Հարստու­
թեան վերկին
յոյսն ու ապաւէնը,
շատ կարճատեւ
եւ
փոթորկալի
իշխանութենէ
վերկ,
լքուած՜
ամէն
կողմէ,
թ՛՛ռցուած– ապերախտ
Եւրոպայէ,
սուգի եւ
թշուառու­
թեան մատնելով
մեր սիրուն
Կիլիկեան
աշխարհը։
Լե ւոն
1 1
ամիս թաղաւորեց
եւ ունեցաւ
անփառու­
նակ վախճան մը, իր վրայ
հրաւիրելով
ազգին
արդար
Տ
ա
սոլմը. Այ
Ա
մասին հայմ-ամանակագիրներու
խօսքե–
Բէ ահաւասիկ
. -
Fonds A.R.A.M