Գ*էորդ
եւ Անդրանիկբ
յարմար
Համարեցին
որ մենք
ալ
տեղափոխուինք
Մ ասաթի
կողմ ր, է
ս
է
ո
Ր °Ր ց^Ր եկով՝
ան–
որմ ա ր կր
Համարէինք
մենք,
որովՀետել
մ ա ան ահ՜
սչիտի
Ըլլայինք
մեր թագս աոցր
:
յ
Լքենք պնդեցինք
որ Հրաժարին
իրենց
այգ
մտ ա
գրութե­
նէն , սակայն
անոնք
Հէ
Ա
եցին
մեր խորՀուրգր
եւ
մտահելով
յոր էէտանգուահ
ենք,
ելան
ու փախան
ւ
Թշնամիները
տեսան
անոնց փախոլԱտր,
մեր երեք
անղէն
րնկերներու
Հետասչնգումր
դադրեցնե
չով , իրենց
ուժ՜եր բ
ուղ–
՛
լե ցին գէսչի
մեղ։
Եօթ
ընկերներով
գիրք
բռնեցինք
անտառին
մէթ
եւ սչիտի կրակէինք
այն ժամանակ
միայն,
երբ
թշնա­
միէն իրական վտանգ սպառնար
մեղի։
Թուրքերը
գիմացի
լեռնէն
սկսան
կրակել
Պ*էորգի
եւ
Անդրանիկի
վր
ա
յ^
Ր
ա
յ9
գնգակները
նպատակին
չՀասան
։
Երեկո յեան
կերակուրբ
կբ պատրաստէինք,
երբ
*
հէորգ
եւ
Անդրանիկը
գլխիկ
ո
ր
վերադարձան
։
«
Երանի
ձեր Համբերութեան»
ըսաւ
*
իէորգը։
Այլեւս
ստիպողական
գարձահ
էր , ապագայի
մասին
ու–
նեցահ
մեր հբագբին
իրագորհումբ
•
իւ ժամ առաթ
շաըժուիլը
կենսական
խնդի ր է բ գարձահ
։
»
Մեր
խում
րի
մէթ գտնուահ
քանի
մբ յանդուգն
բեկեր–
ներ ու
շնոբՀիւ,
կբ զօրանար
նաեւ
միւսներու
կորովը
Հ
Բայց
դորհին
Օգտակար
Հանդիսացողները
միշտ
միեւնոյն
ընկեր­
ներն
էին։
|
Յարմար ատեն
մը, Համոզեցինք
Անդրանիկին
,
ո րպէ
սղի ,
Հ)ր մըն ալ տեղ
մը երթայ
եւ բաներ
մը
բերէ։
Ակամայ
ընդունեց
մեր թելադրանքը
ե լ իր
ղեկավարու­
թեամբ
յանձն առաւ
Հինգ ընկերներով,
մօտակայ
թուրք
գիւղերն
երթալու^։
Մեզմէ
բաժնուելով
գիշերը
մտահ
էին Պայինտոլբ
գիւղը
եւ մուխթարը
կանչելով,
որպէս
ճամբորդ
զինուորներ՝
Հաց
խնգրահ
էին։
Մուխ թաւ՛ը
մէկ
կողմ է Հաց
բերելու
Հրաման
արձակահ
,
միւս
կողմ է , ո ր ո շահ
էր քանի
մը
Հրացանաւոր­
ներով
հուզակի
մէթ առնել
մեր ընկերներ
բ
։
Ե
լ
Ր
ա
ՔԲքնչիլր
թուրք
կբ
Հասնի
կալերը,
մեր
տղաքը
Fonds A.R.A.M