155
Իմ վերջիս անգամ Ըլընա երթալուս հոն կը գանուէր նաեւ
մեր փէօթահիացիներուս ամենամեծ հպարտութիւնը ներկայաց­
նող հանրածանօթ եւ իր միջազգային համբաւովը մեր անզուգա­
կան մե ծ երաժշտագէտը Կոմիտաս Վարդապետը, անոր կ՚ընկերա­
նար նկարիչ Թէրլէմէզեանը: Ան առանձնութիւնը կը սիրէբ եւ բար–
ձըր բլուրին անտառին՛ մէջ ընտրած էր տեղ մը , ուր շինել տայած
էր տախտակէ հիւղակ մ ը : Կ՛իմանայինք որ ան տախտակէ մահնա–՝
կալի մը վրայ* մինակ սաւանի մը վրայ կը պաոկէր, անկողին չէր
ո ւզե ր : Թեֆար Խաթունը անոր անբաժանելի մատակարարուէին էր
եւ խնամողը: Մեծ ցաւ զգ՛ացի ներկայ չգտնուելուս այն մե ծ բացօթ­
եայ պատարագին, զոր կազմակերպած էր կոմիտաս Վարդապետը
վերը՝ անտառին մէ ջ , երգիչ խումբ ունենալով Ըլըսայի Հայ երիտա­
սարդութիւնը : Այս խիստ տպաւորիչ պատարագը անմոռանալի կը
մնար ամէնուն համար։ կոմիտաս Վարդապետ եւ Թէր.լէմէզեան գի­
շերները լապտերով մը մե ծ բաղնիք կ՚իջնէին* իրենց կարգին վա­
յե լ ե լ ո ւ Ըլընայի հիանալի ջուրերը ;
փէօթահիացին ինքնին համեստ ապրելակհրպովը հոս Ըլընա–
ներուն մէջ ալ կը կարողանար քիչ դրամով վայելել բնութեան բո­
լոր գ եղեցկութիւնները: Մեր ներկայ երիտասարդութեան սիրտին
խօսող եւ այնքան գրաւիչ նկաաուող
(
ՇՑաօաճ)
ր ուրեմն մեր
նախնիքներուն շատոնց ծանօթ էր, միայն աւելի նախնական պայ­
մաններու տակ:
Պ • V արգիս կարապետէ
ան գի պո լած ո վ մր
1955/2՛
ամառը կ»
Պոչէս կը գանուի ել գործով
մր պէաք
1
լ
ունենա
յ ճամբորգեչ էս–
ԿԻլէՀիր*
ուր անց ո
ԼԱ
ած էր իը ուսանողութեան՝
Հյր2քոնըտ Ան այս
քաղաքը կը գանէ
Հիմնովին
փոխ ուած : Հոն
1
լը
Հ ան գի պի թուրք բա–
րեկամի
մը, որ ՚րէօթաՀիայի
Ըլըճաներէն
կուգար
,
Ո
ՐԷՀ
Հազիւ
70—80
քիլոմեթր
Հեռաւորութիւն
մը ունէր
է
ս
կիչէՀիրէն
.
Անգխ–
մագրելի
փափաքը
կ ունենա
յ
տեսնելու^
վերապրելու
իր ծր–
նընգավայրին
Հին օրերը եւ կ՚երթայ
Հոն, ոլր կը գանէ իր
մանկութեան
օրերու այգ զբօսավայրը
այնպէս՝
ինչպէս որ
զայն
թողած՛ էր քառասուն ու Հինգ տարիներ
առաք:
Ոչինչ էր փոխ–.
ւած՝, քուր մը չէր զեաեղուած
,
ծեփ մը չէր եղած,
ամենայն
ինչ
նոյն էր, նոյն
Հին փայաէ
կրպակները ել նոյն Հին նա Հա պետական
սրճեփեաոը։
էւ Պ* Ա արգիս կարապետէ
ան րամն ո ւած է իր մ ան­
կութեան
յիչաաակներոլ
այգ օրօր ան էն եւ ՝ԲէօթաՀ
իա,յ ի
զուար­
ճասէր
մողովուրդին
գի
լ
գա գնա Աութեան
վայրէն՝
սիրտը
ճմլուած
եւ Համոզուած թէ ր
ո
՚–
րքը
մնացած է նոյն
թուրքը
Հ
՚
ԲէօթաՀ իաԱ իներոլ
ամառնային
կեանքի այս պատկերաց
Ո լ –
մէն ետք դաոնալով
անոնց
ձմեռնային
կեանքին՝
Առնակ
կ՚ըսէ . թէ
անոնք
«
սարսատող ջերմոցին դ էմը կը րոլորոլին կանաչ սեղանին
Fonds A.R.A.M