այն։
"
Ներսէս ՎարԺապետեանը
իր նշանաւոր
ատենախօսութեան
մէշՀ Ազգային
(
իողովի առաէ՝,
18(8
թ– Յուլիսի
21–
ին , այսսլէս էր
բանակելում
Հայերի
ել Օսմանեան
կայսրութեան
յա
բաբերու—
թիւնբ.
«
Հ ա յ ո ց վ ա ր չ ո ւթի ւն Հայաստանի մէջ՝ առանց քաղաքա­
կան փառասիրութե ան, զոր ե րբ ե ք չենք ունեց ա ծ եւ չենք կրնար
ունենալ, մե ր Վ եհափառ Սուլթանի հո վ անա ւոբութե անր ե ւ վե­
հապետական իշխ անո ւթե անը ներքե ւ » :
՛
Ներսէս
1
Լարժսալհաեանր
ել նրա Հետ ^» Պոլսի
ազգային
գործ՜երի
ղեկավարները
մեօ՜ զ՝չչս—
տաՀոլթիւն
ունէին
Հձ
(
յո
ր ին Վ^եՀափաոոլթեանքչ
ել նրա կառավա­
րութեան
Հանգէսլ*
նրանք
իրենց
զգում
էին Օսմանեան
քազաքա—
ցիներ։
Բայց այգ Օսմանեան
քազաքացին
նաեւ Հայ էր
ազգութեան
անգամ
:
\\
յա
պարտաւոր
էր նաեւ
Հայութեան
մարգ—
կային տարրական
էբաւունքներբ
պաշտպանել
: «
Այս օր հասարակ
եղա ծ ճշմ ա ր տ ո ւթիւն մըն Է պաշտօնատարաց յ ո ւ լ ո ւ թ ի ւ ն ը , ա յ ն ­
պէս
ղի նոյնիսկ Բ« Դ ո ւ սը ե ւ եըկրին Վեհապեաը քանիցս հսչսւ–
կեցին զ ա յ ն ։ Արդ՝ սշմարիտ չ է ըսել մասնաւռրապէս Հ ա յ ասա ա–
նի համար, թ է հ ա յ ժողո վ րդ ե ան պատուհասը ք ո ւր դ ե րն են մ ի ­
այն ու չ է ր ք էզն ե րը - այլ պատուհաս մըն ալ անարժան պաշտօնա­
տար ներն ե ն ։ Այս պաշտօնատարաց մէ ջ Հայաս տ անի մէ կ ծ ա յր է ն
մի ւ սը գ ր ե թ է ե ւ ոչ մէ կ հայ պաշտօնատար կ այ » :
Ն ՚ Վարժապետ–
եանն
է լ
,
քՏրէմեանէ պէս
ճ
Հայկական
գաւառներէ
ՀարսաաՀարու–
թեանս մէջ էէ տեսնում
քազաքական
հ՜րագէր
,
այլ մէայն
գաւա­
ռական
մ եհ՝ ու փ ՚ ՚ ք ր պաշտօնէութեան
անձնակազմէ
րարո
յական
գէմագհ՜է
աւլճատում
ել կաշառակերութէւն
:
Ուստէ , նա էլ Հայ­
կական
Հ
ա
ր°է էրՐ ^՝է
ա
հ.
"
°1՚2.
ո
Ց առաջարկում
էր
Հա
յաստանէ
վարչական
ապակենտրոնացում՝
()
սմ անեան կա յս ր ութ
եան
սաՀ —
մ անն ե ր ո ւ մ
:
Հայոց
Պատրաէրքլլ
էր այս պաՀանջէն
տալով պատ­
մական եւ ա զգայ
էն Հէմնաւորում՝
արգար է կամարում
,
որ է֊*ք–~
նավարութեան
նոյն
սկզրունքր
գորհ՜ագրուէ
ամրոզջ
կայսրու­
թեան
մէջ։ Այգ կր էէնէ կանխարգել
մէջոց անջատոզական
մ է–
տումնե րէ գէմ ։ կա յս րութէւն
ր կր գառնա
յ վա ր չականօ
րէն
էնք—
նավա ր մասերէ
մ է մ է ութ է լ ն
,
որ անպատճառ
1
լ ո ւժե զա ցնէ կա յ—
սերական
պետութէւնլլ*
«
Որոշել ա յն գաւառները, որոնք մէ կ –մէ կ
ազգ ային յիշատակաց կենտրոններ են ե ւ որք ի հնումն ա֊զգի մը
հ ա յր ե նիքը կ ազմելո վ ՝ դե ո այս օր րնա կ ութե ան տ եղի են մնացա ծ
նոյն ազդին անհատներուն գոնէ մ ե ծ մասին, ո ւր , վերջապէս,
քրիստոնեայք ե ւ անոնց վ ա ր չ ո ւթի ւնը յանձնել ա յն ազգ էն քրիս ­
տոնեայ պաշտօնատարաց՝ անփոփոխ եւ անվթար պահելով Վ եհ •
կ այս եր ւ^հապետական իշխ ա նո ւթիւնը » :
իր ա յս պաՀանջյո բո­
լոր քրիստոնեայ
ազգեր
է Համար է. նրանց
թլում*
ել
Հ ա յ ա ս ­
տանի :
Աէայն այս ձեւով
կաբելի կբ լէնէ փրկել
կայսբութէւնը
եւ
54
Fonds A.R.A.M