մար այղ Հրդեհ.շ։ Բայց,
քաղաքացի
պատգամաւորներ
Անդրկովկասեան
Ակյմի, մի՛ խանգարէք նրանց, թո՛յլ տւէք, որ նրանք իրենք հանգցնեն
Հըբ–
ղեհր - մենք նրանց օգնել չենք կարող
այժմ : Մի՛ հանէք փոթորիկ
հրդեհի
ժամանակ։
Մենք չպէտք է կորցնենք մեր պաղարիւնութիւնը։
Բաղաքական
ղեկավար մարմինը,
այսպիսի ահաւոր վայրկեանին
,
երբ ամենքս
կանգնած
ենք անդունդի
եզերքին,
իրաւունք
չունի կորցնելու
հալասարակչռոլթիւնը
,
իրաւունք
չունի զբաղւելոլ
միմեանց դէմ ամբաստանագրեր
պատրաստելով։
Մեզանից ամէն մէկը պատասխանատու է ո՛չ միայն իր համար , այլ եւ հայե­
րի, մահմետականներ
ի ու վրացիների
մենք պատասխանատու
ենք ամբողէ
ազգա բնակութեան
համար։
Մենք չպէ՛տք է դուրս գանք, իբրեւ
միմեանց
մեղագրոզներ
.
մենք հանդէս պէտք է գանք , որպէս գաղափարական
քաղա­
քական մի մարմին, որը այս յոլզումնալից
վայրկեանին
կոչլած է փրկելու
երկիրը : Ես կսչ եմ անում պաղարիւնութեան
ու սեփական պարտքի դիտակ–
զո ւթեան՝» :
Ի՛նչ
ազնիւ խօսքեբ , որոնք, սակայն,
հնչում էին անապատի
մէք։
Գազանական տարերքը
խցել էր ամենքի
ականթները։
Րւլուխանլուի եւ ՛Լամ ար լուի ղէպքերի վրա, Երեւան մեկնեց մի ուրիշ
պատւիրակոլթիլն
,
այս անգամ Ա է յմ ի կողմից, որի նախագահ
Գէորգաձէն
Սէյմի մարտ
7—
ի նիստում ներկայացրեց
մանրամասն
զեկուցում
,
որի մէք,
է մէքի այլոց, ասում էր– «Երեւակայեցէք
երկաթուղին
,
որի վրա միժա­
մանակ եոում էր կեանքը , սուլում էին շոգեշարժները,
գործում էին արհես­
տանոցները,
տրւոլմ էին հեռադիրներ
,
ժողովուրդը
օգտւում էր քաղաքա­
կրթութեան
պտուղներից : Իսկ այժմ այդ երկաթուղու վրա ոչի՛նչ չէք գըտ–
նէ. չկան կա յարաններ
,
չկան չէնքեր , ամ էն ինչ թալան լած է , ամ էն բան
փչացած ,կայարաններում չէք տեսնի ո՛չ մի կենդանի էակ,ո՛ չ մի ծառայող—
ամէն ոք հեռացել—կորել է, ոչինչ չի մնացել։
Այս վիճակում
են դտնւում Ու–
լուխանլու, Արարատ ել ուրիշ կայարանները։
Պատւիրակութեան
ունեցած
աեղեկոլթիլններով
դէպի Ջուլֆա տանող գծի վրա կանգուն է մնացել
միայն
՛
Լամա ր լու կայարանը, ուր կանգնած է հայկական
մի հարիւրեակ : Այս վի­
ճակում գտնւոզ երկաթուղու վրա, որեւէ շարժում
,
զօրամասերէ
որեւէ փո–
խադրութէլն
էնչ զօրամաս էլ ուզում է լէնէ՝ ռուս , թէ հայ
բոլորովէն
անհնար է– չՀէշտ է, երկաթագծերը գեռ հան լած չեն, փայտեղէն
մասը գեռ
էր տեղումն է, բայց կատարելապէս
անմարդաբնակ
են եւ ճէդ է թափլում
,
որ այդպէս էլ մնան։ Եթէ այդ ճանա սլա ր Հ ո ւԼ անցնելու
էէնէք , ճանասլա րՀ է
երկու կողմը կը
տեսնէք փորւած գէր քերում նստած քրդեր կամ մահմետա­
կաններ : Երբ մենք մօտենում
էէնք մէ աւերւած ուքար ուքանգ արւած կա­
յարանէ , կայարանում
ել ոլրէշ շէնքերոլմ նկատեցէնք էնչ որզէնլած
մարդ­
կանց ; Մահմետականներէ
պատւէրակոլթէլնը
է քաւ վագոնէ ց , մօտեցաւ այգ
զինւած անձանց ելհարցրեց,
է՞նչ կայ, էն չո՛՛ւ են նստած այստեղ։
Ձ.էնւած
ա
Րգէկ
սկզբում հե
ռասան
մէ կողմէ , սալա յետ եկան
եւ. րառատրեսէն
,
որ
Իրենք քրգեր են և եկել են տանելու
մնացած
գերաններն ու էրերը : Եւ
^ Քէէ Հեռու տեսանք զինւած մի հրոսախումբ,
պատւէրակութէւնը
ստէպ–
ա
Fonds A.R.A.M