ա
ս՝ ո I՝ © • * օ. գ օ. -* Ի V « ՏԷՐԴ » * *
1915
Յունիս
2 * / * »
Մ՚՚ւչի
կառավարիչն
Հրաման
ըրաւ, ար
Հայ զինուորական փ սխստականներ ը
%
րոչորն այ, պէտք է գան
յանձնուին և իրենց թապուրները
զրկուին։
Մոլչի մէք, դեռ
զին֊
լորագրութեան
չպաաաախանաղ բաւական
թուռվ
երիտասարդ­
ներ կը դասուէին։
Կառավարիչը
կանչեց Առաջնորդական
Տեղա–
պաՀ Վարդապետը
ե. քաղաքին
Հայ երեւելիները, և խստիւ պաս*,
ւիրեց որ ալդ ղինուսրցսլ
երիտասարդները
դասն յանձն ու ին
։
Վար գան Վարդապետը
դիտել տուած է որ զինուոր
գացողեերէն
Լ մինչեւ Հասան Գ՚ալէի կողմերը
զրկուածներէն
ցարդ ոչ մէկ
րւր առնուած
է, ինչպէս նաեւ
ԼԱւ1Ալհ »աԱ|ՈԼՐի|ւ
պաականող Հայեո
րէն աչ ոք ետ չէ եկած, անանկ որ Հոս* իբր զինուորականփա
խըս*
աական Յեացող մէկ քանի երիտասարդներ
կը կասկածին թէ իրենց
անձն ալ վտանգի պիաի ենթարկուի,
եթէ յանձն ուին է Ապա թէ ոչ,
ամէնքս ալ պատրաստ ենք կատարելու
մեր
պարտականութիւնը*
Կառավարիչը
չի գոՀանար այս պատասխանէն
1
ւ
իսկոյն
ձեր–
րակալել
կուտայ թէ Վարդապետը ե թէ ՛Բազա քակ ան
Ժողովի
անդաա&երը, ինչպէս նաեւ քաղաքի
այլ Հայ
երեւելիները
(2)
Հա ժիտ Օնպաշիի խորթ տզան. Սայիտ էֆ. պարծանքով կը պատ­
մէր որ ինք ալ կը գտնուէր Մ ուշի հայ մեծամեծները եւ Վար դան Վար՛
դա պետը սպաննող ջոկատին
մէջ։
Մուշի հայ երեւեչիներէն
է
օրինակ Նա֊
զարէթ էֆ, Փէշիշեանը, քաղաք, ժողովի անդասները. Մարտիրոս Աահակ–
եանը, Մուրատ Աւագեանը (փալապեխ)^
եւայլն,
հարիւրէ աւելի
անձեր,
Բաղէշ տանելու պատրուակին տակ,
մինչեւ
Աչիզըռնան
գիւղի
ձորը բե­
րած եւ հոն, բոչորն
ա/,
գնդակահարած
են։ Երթ կարգը կուգայ Վարդ ան
Վբդ.ին
ք
ան կ՛աղալէ
իրեն ծանօթ
թուրքի մը որ անանկ
հարուած տայ
որ մահը վայրկենական
ըչչայ եւ շատ չտանջուի։
Թուրք ղտՀիՑր կը խոս­
տանա յ, սակայն, հակա,լակ իր խոստոոմին,
մօրուքին եւ կրօնքին
հայ֊
հոլելով,
Հար ղան Վարդապետը կը փաթթէ իր ճի լպպէին մէջ եւ կը խո՛
թէ պարկի մը մէջ, որուն բերանը կը կապէ ամուր մը ծւ վրան ալ
քարիւղ /եցնեչով* կրակի
կուտայ։
Վար դան Վրդ.ը որչափ կը պօռայ, կ՛աղալէ, օգուտ
չ՚ըներ։
Դահիճ՛
ները կը զուարճանան, եւ անոնց աչքին առջեւ, մէկ ժամուան չարչարան­
քէ ետք, կը վախճանի
Սուրբը։
Կ՚ըսուի թէ Վարդան Վրդ ը, ձեռքերը իրարու շփելով՝ միշտ կը կրկնէ
եղեր, Հճտղդըկզ
վսւր... Տագգրհրգ վար»
(
իրաւունք
ունիք, իրաւունք
ունիք);
Արդեօք, նահատակին այս կերպ արտայայտութիւնը
դատապարտու­
թիւնն էր իրենց պարզամիտ
վարմունքին, որով միամտութիւնն
ունեցան
հաւատալու եւ ապաւինելու
թուրք արդարադատութեան, թէ* բողոք մըն
էր հայ յեղաՓոխութեան
դէմ՝ իբրեւ թէ անոր արարքին
արդիւնքն
եղած
ըչլայ այս գերագոյն
ողբերգութիւնը։
Ոմանք կը պատմեն թէ թուրք դահիճ Պահ/ուլ ըսած
կ՚ըլ/այ
եղեր որ
Ալիզըռնան
Սորին մէջ կա ցին ահ ար սպանուած են այդ ականաւոր
Մշեցի՛
ները։
Fonds A.R.A.M