4
դ ա I I
անօթի
459
է/
պ%էն գոլրս գա"չ, Որ աաեն
այլեւս,
չուներ
գագրեցան
Հետաս
պընգելէ
զմեզ*
՝
Ցիւրտե րը,
անչոլչտ,
շուներու
Հաչիւնէն կը կռահէին որ
•
տարներ կան գիւղին
մէք,
բայց թերեւս
խորխելով որ իրենցմէ
աւելի
զօրաւոր
թչնաւքիՆեր
էին, աուներնէն
գսւրս
չՀամ արձակե •
ցան
գալու*
Եւ այսպէս, մեր ճամբան
շարունակելով,
արչա լոյս ին ար գէն
Հասաս էինք Պլեճան
լերան
կիրճը
թ րքուաե, յոգնած
ու պարաա–
սափ* Ատիպուած
եղանք կանգ առնելու
Հգն, թէեւ աս՛կէ կէս ժամ
Հեռու գանուող
ք րաա կան
գիւղէն կը տեսնուէինք*
Բայց,
վաանղը
անցուցած
էինք
այլեւս»
աեղալսրոլեցանք
այգ կիրճին
մէք՝
ա»
ռանց անոնցմէ
նչմարուելու*
Բոլորս ալ անօթի
էինք*
Հքաա
քիչերը
Հաց ունէին եւ Ունե­
ցողներն ալ բաժին
չէին Հաներ միւսներուն,
մասամբ ալ իրա­
ւունք
ունէին , քանի որ դեռ օրերով
ճամբայ
ունէինք
կարելիք*
կիրճին մէք կը գանուէին
վայրի
սալորի ծառեր, սկաւ անք այգ
աՀաս պտուղներէն
ուտել* *րուրգէնս,
ինքն ալ այգ
պտուղներէն
կ՚ուտէր,
1
ւ
քիձ մըն ալ բերաւ
ինձի*
Այստեղ, մինչեւ
կէսօր Հանգստանալէ ետք, սկսան ք բարձրա­
նալ լերան
կողն ի վեր* Պլեճան
լեռը
11,550
ոտք
բարձրութիւն
ունի
ւ
Այլեւս կարգապահութիւն
չկար Հոգ* Հքիտակ
ճամբայ գո­
յութիւն
չունենալով,
ամէն մարգ իր յարմար դատ ահ կերպով կը
բարձրանար վեր, ապառաժներոլ
արանքներէն
անցնելով*
Որեւէ
բուսակ ան ութ իւն գոյութիւն
չունէր
քարաժայռերէն
ղատ *
Երկու
ժամուան
ընթացքին,
Հազիւ
լերան կէոը Հասած
էինք*
Տղաս մօտենալով
ինձի
կ՚ըսէ»
—
Հ * 7 / » ^ ՚ ^
ք
անօթի եմ•
Այս խոսքը որ լսեցի. Հոգիս մզտկաց*
Ի*նչ ընէի,
սբմլ գիա/էի*
Գիտէի սր ծանօթներէս Ա ամ ու էլ և Պզտիկ Ա րամ Հաս ու­
նէին* Աաիպուաե՝ Սամոլէ
լին իմացուցի որ տղաս չատ անոթի է ,
եթէ կարելի է, Արամին ըսէոր քիչ մը Հաց տայ
Գուրգէնին*
Աամուէլին
ըսելովս, գոնէ, մէկ ձեռքովս
երկու թռչուն
րրռ*
նաե կըչչամ, գէթ երկուքէն
մէկը արգաՀատի
1
ւ կտոր մըՀաց
տայ* Երկուքին ալ կձձի
ըլլալը գ իա է ի
։
իրենց Հորենական
տու­
ներէն*
ու րի չին Հաց չտալու պատճառով
,
որով պիտի
չմեղադրէի
զանոնք*
Ա ամուէ
լ դիմեց
Ար ամին
| լ
կաոր մը բորբոսոտած
\
Հաց ասա
սա
՝
Ր4.
ա
ե"
ա9
–1
գսՀունակութեամբ
առի Հացը ե յանձնեցի
ազուս,
սր իր մեծ մօր եւիսծ
Ի
լ
ղ
ո
վ
գաթայէն
աւեչի
ախորժակով կե­
րաւ*
Fonds A.R.A.M