458
8
սւք–օ6ի Պաամու բիլն–,
Երեկոյեան
ք
մութ շ կոխածին ԱքԷս, խմբապետ Ար ամի Հրամա­
նին վրայ, ամբոզք խումբ ր կը սկսի չարժի
լ և. աոա՚քին
օրուան
կարգապաՀութ եամբ
%
կըշարունակենք
մեր ե*ամրան $ Այգ օրը*
9
բեք
ժամ
աւելի քալելով, կը մանենք
Պուլանըքի
շրքանր և ԲրգաչԷն
Հայկական
գիւղի այո կողմը, խիա ծառերով ան ա աո.ի մը մէքկ՚ա–
պասաանինք, աակէ աւելի յարմար աեղ մը չ գ անելն ուս պա աճա •
ռով\ Ղ*իշերուան աքեասած մասը ե ցերեկը կ
9
ան ց ընեն ք այգ անտա»
ոին մէք՝ առանց որեւէ միքագէպի
•
Աս
1
ւ
աղաս անօթի կը զգանք
| լ
մեր ընկերներէն
ուաելիք
կ՝ ուզեն քէ
«
Զոլեինք*
կ
ֆ
ըսենէ Ծանօթ
գիւղացիներէն
Հաց մը
կ՚առնեմ
վերքապէս,
բաժին
մը ինծի,
1
ւ
երկու
բաժինը
աղուս
կուաամ
1
ւ
կը գոՀանանք այգ քանովէ
Երրորգ երեկոյեան
ըսուեցաւ որ
12
ժամս Լան ճամբայ
պիաի
կտրենք,
մինչեւ
Պլեճան բա րձրագի ր լերան գագաթը պիաի բարձ ֊
բանանք, ուր զերծ պիտի էաանք ամէն անպաաեՀութենէ
,
ե այգ
պատճառով ալ* քիչ մը աւելի
կանուխ
ճամբայ
կ՚իյնանք, որա
պէողի կարողանանք
Հասն իլ տեղ ե բնիս* գեռ արեւը չհագածէ Այս**
աեղէն սկսեալ մեր առաքնորգները
Պ ու լան ըքց իներ էին «
Լեունէն վար կ՝ ի քնենք
|լ
Պոլլանըքի
գաչտի
մէքն ենք, ոլր
Հայ ե քիւրտ
գիւղերու
քովեբէն
ճամրանիս կը շարունակենք
1
ւ
ուչ ատեն կը Հասն ինք Փիոնք
գիլ ղը* Հոս, անցնելու
ուրիշ ճամ*
րայ չգանելով, սա ի պ ուած էինք
անցնիլ այգ գիւղին
մէքէնւ *Ւի~
աէինք որ Փիոնք,
Հասն անց ի սեղապեա
Խ ՛ւ՛ լ՛՛՛՛ի էֆէնտ իի
գի*֊ղն
էր* բազմամարգ
բնակ չութեամբ,
թայց ոլրիչ ճար չունէինք։ Մէկ
երկու
աունեբու մէք ճրագներ կը վառէին,
անշոլչա աաոնք Խա–
լաֆ էֆէնաիի
քէօշքն
ըլլալու
էին*՝
Խում րին պաաու իր ուսս ծ էր արագաքայլ
վազքով*
շուա մը
դուրս գալ գիւղէն ե
ա
յգ Հրամանը տառապէս
կատարեցինք
*
Ո ելէ քիւրտ չաեսանքէ
Մեզի աւելի շաա նեղա սնողները եղան գիւ*՛
զին Հաբիւրաււր
շուները,
որոնք ոաար մարդու Հոտ առած ըր
լալով՝ կատաղի յարձակուաԳեեր կը գործէ ին մեր վրայէ Մեզի խս՛­
աս ր Էն պա ա ու ի ր ուած Էր բնաւ երբեք
Հրացան չպարպել այգ կա­
տաղի կենդանիներուն
վրայէ Անոնք թէեւ Հաքելսվ՝ կը Հեաապըն>ռ
դեն մեղ, րայց շատ չէին մօտենար
մեզի, որով
1
ւ
խածուելու
վտանգէ
զերծ էինք*
Գիւղին մէք կը գտնուէին քիչ մը լայն ա–
ռսւակներ, զ
ո
ր ցատքելով
չէինք կրնար
անցնիլ, ե
որսվՀետեւ
գրեթէ վազելով էր որ կը յառաքանայինք
,
ստիպուած
էինք
քու–
րերու մէք կոխելով
անցնիր Տեղ տեղ աիղմ էր, որուն մէք շա­
տերս խրեցան ք մինչեւ
փո բերնիս
1
ւ
տղմաթաթախ
կը քան այ ինք
դուրս գալ ու կրկին վազել,
մինչեւ որ յաքոզեցանք
զ իւղի Ա՛՛՛Հ–՛
Fonds A.R.A.M